Oxynotus
| Oxynotus | |||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| Clasificación taxonómica | |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| Wikidata C:Commons | |||||||||||||||||
Oxynotus é o xénero tipo, e único, da familia dos oxinótidos (Oxynotidae), peixes elasmobranquios da orde dos escualiformes.
As súas cinco especies actualmente descritas, coñecidas popularmente como peixes porco,[1][2][3] habitan en augas do Mediterráneo, Atlántico e Pacífico occidental.[4]
Etimoloxía
[editar | editar a fonte]O nome Oxynotus deriva das palabras do grego clásico ὀξύς oxýs "agudo", "afiado", e νῶτον nôton, "detrás", "atrás", é dicir, significa "afiado pola parte de atrás".
Características
[editar | editar a fonte]As principais características dos peixes porco son as seguintes:[4]
O corpo é moi alto e comprimido, triangular en sección transversal, de entre 50 e 150 cm de lonxitude e coa pel moi rugosa.
As aletas dorsais son moi altas (especialmente no peixe porco veleiro, cada unha delas cunha grande espiña, que pode estar oculta pola aleta. A orixe da primeira pode estenderse moito máis alá das aberturas branquiais.
Teñen quillas laterais no abdome, entre as aletas pectorais e as pelvianas.
Presentan órganos luminiscentes.
Historia natural
[editar | editar a fonte]Son propios da plataforma e o noiro continental.[4]
Taxonomía
[editar | editar a fonte]
A familia comprende un só xénero, Oxynotus coas cinco especies seguintes:[4]
- Oxynotus bruniensis (Ogilby, 1893), o peixe porco espiñento
- Oxynotus caribbaeus Cervigón, 1961, o peixe porco do Caribe
- Oxynotus centrina (Linnaeus, 1758), o peixe porco [1][2][3]
- Oxynotus japonicus Yano & Murofushi, 1985, o peixe porco do Xapón
- Oxynotus paradoxus Frade, 1929, o peixe porco veleiro[3]
En Galicia
[editar | editar a fonte]En augas próximas a Galicia aparecen citadas na bibliografía ictiolóxica galega as especies Oxynotus centrina [1][2][5][6] como "frecuente" e, de presenza menos asidua, Oxynotus paradoxus [1][2]
Notas
[editar | editar a fonte]- 1 2 3 4 Rodríguez Solórzano et al. (1983), p. 43.
- 1 2 3 4 Rodríguez Villanueva et al. (1992):, p. 70.
- 1 2 3 Lahuerta e Vázquez (2000), p. 188.
- 1 2 3 4 Froese, R. e D. Pauly. (eds.) (2009): FishBase. World Wide Web electronic publication. Versión 12/2019.
- ↑ Ríos Panisse (1977), p. 178.
- ↑ Solórzano et al. (1988), p. 13.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte] |
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Oxynotus |
Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Compagno, Leonard; Marc Dando & Sarah Fowler (2005): Sharks of the World. New Jersey: Princeton University Press. ISBN 0-691-12072-2.
- Lahuerta Mouriño, F. e Vázquez Álvarez, F. X. (2000): Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia. ISBN 84-453-2913-8.
- Moreno, Juan A. (2004): Guía de los tiburones de aguas ibéricas, Atlántico nororiental y Mediterráneo. Barcelona: Ediciones Omega. ISBN 978-84-282-1367-7.
- Nelson, Joseph S. (2006): Fishes of the World. John Wiley & Sons. ISBN 0-471-25031-7.
- Ríos Panisse, M. C. (1997): Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia. I Invertebrados y peces. Verba, Anejo 7. Santiago de Compostela: Universidad de Santiago de Comnpostela. ISBN 84-7191-008-X.
- Rodríguez Solórzano, Manuel; Sergio Devesa Regueiro e Lidia Soutullo Garrido (1983): Guía dos peixes de Galicia. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-7154-433-4.
- Rodríguez Villanueva, X. L. e Xavier Vázquez (1992): Peixes do mar de Galicia. (I) Lampreas raias e tiburóns. Vigo: Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-7507-654-8.
- Solórzano, Manuel R[odríguez]; José L. Rodríguez, José Iglesias, Francisco X, Pereira e Federico Álvarez (1988): Inventario dos peixes do litoral galego (Pisces: Cyclostomata, Chondrichthyes, Osteichthyes). O Castro-Sada, A Coruña: Cadernos da Área de Ciencias Biolóxicas (Inventarios). Seminario de Estudos Galegos, vol. IV. ISBN 84-7492-370-0.
