Letizia Battaglia

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Letizia Battaglia
Letizia Battaglia e Franco Zecchin.jpg
Letizia Battaglia e Franco Zecchin en Mondello (1987)
Nacemento5 de marzo de 1935
 Palermo (Sicilia).
NacionalidadeItaliana
Ocupaciónxornalista, política, fotógrafa, editora, fotojornalista e empresaria
Coñecido/a porfotógrafa, fotoxornalista, política
PremiosDr. Erich Salomon Prize
editar datos en Wikidata ]

Letizia Battaglia, nada en Palermo, o 5 marzo de 1935, é unha fotógrafa, fotorreporteira e política italiana.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Inicia a súa carreira en 1969 colaborando co xornal palermitano L'Ora. En 1970 trasládase Milán onde comeza a fotografar colaborando con varias cabeceiras. En 1974 retorna a Palermo e crea, con Franco Zecchin, a axencia "Informazione fotografica", frecuentada por Josef Koudelka e Ferdinando Scianna. En 1974 documenta o inicio dos anos de chumbo da súa cidade, facendo fotos dos delitos da mafia para comunicarlles ás consciencias a medida daquela atrocidade.[1]

Son súas as instantáneas no hotel Zagarella que retratan o mafioso Salvo co político Giulio Andreotti que foron adquiridas como proba para o proceso xudicial, e chegou a ser unha fotógrafa de fama internacional[2].
Mais Letizia Battaglia non é só "a fotógrafa da mafia". As súas fotos, a miúdo nun vívido e nidio branco e negro, fíxanse sobre todo en Palermo na súa miseria e no seu esplendor, os mortos da mafia mais tamén as súas tradicións, as miradas dos nenos e das mulleres (Battaglia prefire os suxeitos femininos), os barrios, as rúas, as festas e os loitos, a vida cotiá e os rostros do poder dunha cidade contraditoria. Nos anos 80 crea o "laboratorio d'If", onde se forman fotógrafos e fotoxornalistas palermitanos: a súa filla Shobha, Mike Palazzotto, Salvo Fundarotto.

Letizia Battaglia foi a primeira muller europea en recibir en 1985, ex aequo coa americana Donna Ferrato, o Premio Eugene Smith, en Nova York, recoñecemento internacional instituído para recordar o fotógrafo de Life. En 1999 concedéronlle outro premio, o Mother Johnson Achievement for Life.

Expuxo en Italia, nos Países do Este, Francia (Centro Pompidou, París), Gran Bretaña, América, Brasil, Suíza, Canadá. O seu empeño social e a súa paixón polos ideais de liberdade e xustiza son descritos na monografía das edicións Motta: Passione, giustizia e libertà (o mesmo título dunha mostra recente).

De 2000 ao 2003 dirixe a revista bimestral realizada por mulleres Mezzocielo, nada dunha idea súa en 1991.

Malia as súas raíces profundamente sicilianas, Battaglia trasladouse en 2003 a París, decepcionada polo cambio do clima social e pola sensación de marxinación na que se sentía rodeada, mais en 2005 retornou a Palermo.

Letizia Battaglia tivo tres fillas do seu primeiro matrimonio: Cinzia, Shobha e Patrizia Stagnitta.

En 2008 aparece nun cameo no filme de Wim Wenders Palermo Shooting.

Política[editar | editar a fonte]

En 1979 foi cofundadora do Centro de Documentación "Giuseppe Impastato". Ocupouse tamén da política entre a fin dos anos 80 e o inicio dos anos 90. Foi conselleira comunal cos Verdes, asesora comunal en Palermo coa chegada de Leoluca Orlando. En 1991 foi escollida deputada na Asemblea Rexional Siciliana con La Rete, na XI Lexislatura. Nesta lexislatura é vicepresidenta da Comisión de Cultura. En 1996 non se presenta de novo.

Representacións nos medios[editar | editar a fonte]

En 2006, con ocasión do Festival Sguardi altrove, Milán, proxectouse a película-documental para a televisión suíza de Daniela Zanzotto Battaglia – unha muller contra a mafia, dedicada a ela.

En 2014 proxectouse en Sky Arte HD o documental "Letizia Battaglia - Amoreamaro" dirixido por Francesco Raganato.

Exposicións[editar | editar a fonte]

  • Palermo amore amaro, 1986, Palermo.
  • Fotografie dalla Sicilia, 2002, Cantieri Culturali della Zisa, Palermo.
  • Sorelle, 2003.
  • Passione, giustizia e libertà Metis-nl Amsterdam, Paesi Bassi.
  • Omaggio a Letizia Metis-nl, Amsterdam, Paesi Bassi.
  • Expo Fotografe Italiane, Hasseblad center, Alemaña.
  • Passione, giustizia e libertà, 2006, Turín.
  • Siciliana, Galleria Belvedere, Milán, 2006.
  • Dovere di cronaca, con Franco Zecchin, Festival Internazionale di Roma.
  • Letizia Battaglia 1974 - 2011, palazzo Chiaramonte, Palermo pride 2011[3][4]
  • Attraverso le tenebre: Goya, Battaglia, Samorì, 2010, Raccolta Lercaro, Bolonia.
  • Letizia Battaglia 1974- 2015, Palazzo della Ragione, 2015, Bergamo.
  • Anthologia. Palermo, Cantieri culturali alla Zisa, 5 marzo-8 maggio 2016[5]
  • Per pura passione, MAXXI ,2016-2017,Roma.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Calvenzi, Giovanna. Letizia Battaglia. Sulle ferite dei suoi sogni. Ed. Bruno Mondadori. 2010. Milán. ISBN. 9788861594678.
  • Falcone, P; Pietromarchi, B.; Guccione, M. Just for Passion. Ed. Drago. 2016. Roma. Letizia Battaglia. páx.140. ISBN 978-88-985652-07. (En inglés).
  • Falcone, P; Pietromarchi, B.; Guccione, M. Per Pura Passione. . Ed. Drago. 2016. Roma. Letizia Battaglia. páx.140. ISBN=978-88-985653-20. (En italiano)
  • Falcone, Paolo. Letizia Battaglia. Anthologia. Ed. Drago. 2016. Roma. Letizia Battaglia. páx.360. ISBN=978-88-98565-19-1. (En italiano)
  • Falcone, Paolo. Letizia Battaglia. Anthology. Ed. Drago. 2016. Roma. Letizia Battaglia. páx. 360. ISBN=978-88-98565-18-4. (En inglés).
  • Carpentieri, T. Letizia Battaglia. Il fuoco e la memoria. Ed. Salentina. 2014. Galatina. (En italiano).
  • Battaglia, Letizia; Battaglia, Michela. Storie di Mafia. 2012. Ed. Postcart. Roma. (En italiano)
  • Battaglia, Letizia; Zecchin, Franco. Dovere di cronaca. 2006. Ed. Peliti Associati. Roma. (En italiano)
  • Battaglia, Letizia. Letizia Battaglia. Passione, giustizia, libertà: fotografie dalla Sicilia. 1999. Ed. Federico Motta. Milán. ISBN=88-7179-222-X. (En italiano)
  • Battaglia, Letizia. Palermo amore amaro. 1986. Ed. Associazione Siciliana della Stampa. Palermo. (En italiano)

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]