Josep Fontana

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Josep Fontana
El historiador Josep Fontana (cropped).jpg
Nacemento 20 de novembro de 1931
  Barcelona
Falecemento 28 de agosto de 2018
  Barcelona
Causa Insuficiencia cardíaca
Nacionalidade España
Educado en Universidade de Barcelona
Ocupación historiador, catedrático de universidade e escritor
Premios Creu de Sant Jordi, doutor honoris causa, honorary doctor of the University of Girona, sen etiquetar, doutor honoris causa e honorary doctorate of the University of Valladolid
editar datos en Wikidata ]

Josep Fontana i Lázaro, nado en Barcelona o 20 de novembro de 1931 e finado na mesma cidade o 28 de agosto de 2018,[1][2] foi un historiador catalán. Foi unha das figuras máis relevantes da historiografía catalá e española.[3]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Licenciouse en Filosofía e Letras, sección de Historia en 1956 na Universidade de Barcelona, onde fixo o doutoramento en Historia en 1970. Entre 1957 e 1966, foi axudante de Jaume Vicens Vives e Jordi Nadal na Facultade de Ciencias Económicas de Barcelona.[1]

En 1966, por mor dunha serie de protestas contra a represión franquista, xunto con outros profesores, foi expulsado da universidade non retornará até 1968 como interino na Universidade Autónoma de Barcelona[1] onde estivo até 1974 cando gañou a cátedra de Historia Económica e Mundial na Universidade de Valencia.[2] En 1976, retornou á Universidade Autónoma de Barcelona onde foi vicerreitor e decano da facultade de Letras.[1]

En 1990, participou na fundación da Universidade Pompeu Fabra e onde foi catedrático até a súa xubilación en 2001, cando foi nomeado catedrático emérito. En 1991, fundou o Instituto Universitario de Historia Jaume Vicens Vives, dependente da Universidade Pompeu Fabra.[3]

Josep Fontana foi membro do consello editorial da revista política Sin Permiso. Dende abril de 2010 fixo o labor de analista para o diario Público.

Traxectoria política[editar | editar a fonte]

Foi unha persoa comprometida politicamente durante o franquismo e que militou no PSUC dende 1957 até comezos da década dos 80. Nas eleccións municipais de 2015, foi no derradeiro lugar da lista de Barcelona en Comú, que levaría á súa candidata Ada Colau á alcaldía de Barcelona.

Influencias[editar | editar a fonte]

Foi alumno de Ferran Soldevila e Jaume Vicens Vives.

Obra[editar | editar a fonte]

  • 1971: La quiebra de la monarquía absoluta (1814-1820). Barcelona: Ariel.
  • 1972: Política i economía a la Catalunya del siglo XX. Barcelona: Ariel.
  • 1975: Cambio económico y actitudes políticas en la España del siglo XIX. Barcelona: Ariel. ISBN 84-344-0736-1
  • 1977: La revolucion liberal [Texto impreso] : política y hacienda en 1833-1845. Madrid: Instituto de Estudios Fiscales ISBN 8471960346
  • 1979: La crisis del Antiguo Régimen (1808-1831). Barcelona: Crítica. ISBN 8474230845
  • 1980: La Hacienda en la historia de España: 1700-1931. Madrid: Instituto de Estudios Fiscales. ISBN 8471963174
  • 1981: La invasió napoleònica: economía, cultura i societat. Barcelona: Universitat Autónoma, Servei de Publicacions. ISBN 8474880181
  • 1982: Historia: análisis del pasado y proyecto social
  • 1992: La història després de la fi de la història
  • 1994: Europa ante el espejo
  • 1999: Enseñar historia con una guerra civil de por medio
  • 1999: Introducció a l'estudi de la història
  • 2000: La història dels homes
  • 2005: Aturar el temps
  • 2006: De en medio del tiempo
  • 2006: La construcció de la identitat. Barcelona: Base. ISBN 84-85031-51-2 (edición en galego: A construción da identidade e outros traballos de historia (2007). Ames [A Coruña]: Laiovento. ISBN 978-84-8487-112-5)
  • 2007: Historia de España, vol. 6: La época del liberalismo
  • 2010: L'ofici d'historiador (Documenta Universitària)
  • 2011: Por el bien del imperio. Una historia del mundo desde 1945. Barcelona: Pasado & Presente. ISBN 978-8493914349
  • 2013: El futuro es un país extraño: una reflexión sobre la crisis social de comienzos del siglo XXI. Barcelona: Pasado & Presente. ISBN 978-84-939863-5-3
  • 2013: De en medio del tiempo: la Segunda Restauración Española, 1823-1834. Barcelona: Crítica. ISBN 978-84-9892-554-8
  • 2014: La formació d'una identitat: una història de Catalunya. Vic: Eumo. ISBN 978-84-9766-526-1
  • 2017: El siglo de la revolución: una historia del mundo desde 1914. Madrid: ed. Crítica. ISBN 978-84-16771-50-9
  • 2018: L'ofici d'historiador (nova edició ampliada, Arcàdia)

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

En 2006, recibiu a Creu de San Jordi e no 2007 foi recoñecido co primeiro Premio Nacional á Traxectoria Profesional e Artística concedido pola Generalitat de Catalunya.[1][2]

O 11 de xuño de 2010 recibiu o título de doutor honoris causa pola Universidade Rovira i Virgili de Tarragona[4], o 25 de novembro de 2011 pola Universidade de Valladolid e o 14 de marzo de 2013 pola Universidade de Xirona, xunto con Ramón Garrabou e Jordi Nadal.[5]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 "Josep Fontana i Lázaro". Gran enciclopèdia catalana (en catalán). Consultado o 02-09-2018. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Lorenci, Miguel (28-08-2018). "Josep Fontana, historiador y maestro de historiadores". lavozdegalicia.es. Consultado o 01-09-2018. 
  3. 3,0 3,1 "Mor Josep Fontana Lázaro, un dels més grans renovadors de la historiografia catalana i espanyola". upf.edu (en catalán). 20-08-2018. Consultado o 02-09-2018. 
  4. "Josep Fontana, investit doctor honoris causa per la Universitat Rovira i Virgili". upf.edu (en catalán). 11-06-2010. Consultado o 02-09-2018. 
  5. "Josep Fontana, investit doctor honoris causa per la Universitat de Girona". upf.edu (en catalán). 15-03-2013. Consultado o 02-09-2018. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]