John Dewey

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Selo americano coa imaxe de John Dewey

John Dewey, nado en Burlington (Vermont) o 20 de outubro de 1859 e finado en Nova York o 1 de xuño de 1952, foi un filósofo, psicólogo e pedagogo estadounidense.

Biografía[editar | editar a fonte]

John Dewey naceu na cidade de Burlington, estado de Vermont) en 1859, era fillo de Archibald Sprague Dewey e Lucina Artemisa Rich. A súa nenez e adolescencia está marcada polo calvinismo da súa nai e o gusto pola literatura británica do seu pai. Dewey volveuse un avido lector de periodicos progresistas, cuxos colaboradores propuñan distintas versións do evolucionismo: o positivismo e o agnosticismo. Máis tarde graduouse en Artes na Universidade de Vermont e doctorouse en filosofía na Universidade de John Hopkins.

Coñeceu á que foi a súa muller (Harriet Alice Chipman) entre os seus primeiros alumnos en Michigan. Casaron o 28 de xullo de 1886 e tiveron sete fillos. Deixou Michigan para aceptar a cátedra de filósofia en Minesota pero o pouco tempo regresou para facerse cargo da dirección de la Universidade de Michigan.

Morre en 1952.

Orientación filosófica[editar | editar a fonte]

Para Dewey ten moita importancia a experiencia nun dobre sentido, por unha parte ensaiar e por outra experimentar. A experiencia é clave para comprender a realidade, pois comprende tanto a proba coma o coñecemento. Relaciona a verdade ou valor có que se ensaia e o seu resultado. A experiencia non conduce a verdades e valores absolutos e definitivos. Ensaiar é unha invasión do futuro e os resultados estan ocultos pola neboa da incertidume.

Dewey relaciona a prioridade da continuidade social coa necesidade da flexibilidade do individo, xa que afirma que a experiencia colectiva dunha sociedade democrática é a fonte para resolver problemas futuros.

O primeiro criterio para establecer unha meta da educación, é que debe nacer das actividades propias do neno. O neno nunca debe permitir que a súa elección do fin se convirta nun proxecto ríxido. Os fins deben ser medios elásticos para tratar diferentes circunstancias. Dewey critica os fins educativas doutros pedagogos. Di que os mestres impoñen os nenos fins educativos sen consultalos, pero as metas que son impostas polos mestres son impostas polos seus superiores. Tamén afirma que a educación abstracta non ten fins. Só as persoas teñen fins e téñenos porque se encontran comprometidos nas actividades concretas da vida e quen deben asumir o labor de guialas ata unha conclusión.

Dewey a pesar disto cre necesarias os fins e despois de analizar a natureza da educación conclúe que a educación é un proceso de desenvolvemento. Preocupoulle que o desenvolvemento estivera subordianado a unha fin inflexible e estática.

Teoría pedagóxica[editar | editar a fonte]

Dewey, comprometido coa reforma pedagóxica, trata de buscar un lugar intermedio ente dúas escolas de pedagogía en conflicto. O punto de vista de William Torrey Harris que sosten que os nenos debían ser instruidos na sabiduría acumulada pola humanidade mentras que G. Stanley Hall argumenta que o contido é secundario con respecto a expresión natural dos impulsos. Defendeu que a educación debe adaptarse tanto aos estados evolutivos do neno como ao entorno do neno fora da clase. O seu método de abstraer os mellores elementos dos puntos de vista opostos e reconstruir a partir deles novas alternativas converterase máis tarde no seu selo distintivo.

Pensa que a educación tradicional era autoritaria e que se fundaba en que o alumno tiña necesariamente que depender da mente e vontade doutro. O que o fai crear unha nova escola, a chamada "Escola de Dewey" establecida en 1892 en Chicago, que tomou como punto de partida actividades ordinarias nas que esta comprometido.

A fin desta escola non é extraer ao neno dalgún medio ou desenvolvelo de acordo con algún modelo distante, senon axudalo a resolver os problemas que se ian presentando dentro do ambiente físico e social que o rodea.

Os contidos escolares son un instrumento que axuda ao neno. Por iso os primeiros anos de educación baseanse nas necesidades do neno, a lectura e a escritura eran sinxelos instrumentos. Dewey sosten que o defecto da educación antiga é que separan o saber do facer.

Os factores que motivan as ideas pedagóxicas son: a democracia, a Revolución Industrial e a ciencia moderna.

Obra[editar | editar a fonte]

  • Psicoloxía (1887).
  • Esbozo dunha teoría crítica da ética (1891).
  • Syllabus para o estudo da ética (1894).
  • O meu Credo pedagóxico (1897).
  • A escola e a sociedade (1889).
  • O neno e o curriculo (1902).
  • As condicions lóxicas para un tratamento cientifico da moral (1903).
  • Estudos sobre a lóxica (1903).
  • Cómo pensamos (1910).
  • A influencia de Darwin e outros ensaios sobre o pensamento contemporaneo (1910).
  • As escolas do mañá (1915).
  • Democracia e Educación (1916).
  • A reconstrución na filosofía (1920).
  • Natureza humana e conduta (1922).
  • Experiencia e Natureza (1925).
  • A busca da certeza (1929).
  • A arte como ciencia (1934).
  • Unha fé común (1934).
  • Experiencia e Educación (1938).
  • Lóxica: a teoría da pregunta (1938).
  • A teoría do valor (1939).
  • A educación de hoxe (1940).
  • A Ciencia da Educación (1940).
  • Problemas do home (1946).
  • O coñecer e o coñecido (1949).