Günter Behnisch

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Günter Behnisch
Nacemento12 de xuño de 1922
 Dresde
Falecemento12 de xullo de 2010
 Stuttgart
NacionalidadeAlemaña
Alma máterUniversidade de Estugarda
Ocupaciónarquitecto, Soldado e catedrático de universidade
Coñecido/a porGlaspalast Sindelfingen e Estadio Olímpico de Múnic
PremiosOfficer's Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany e Auguste Perret Prize
editar datos en Wikidata ]

Günter Behnisch, nado en Lockwitz o 12 de xuño de 1922 e finado en Stuttgart o 12 de xullo de 2010 foi un arquitecto alemán. Durante a segunda guerra mundial converteuse nun dos máis novos comandantes alemáns de submarino. Posteriormente converteuse nun dos máis destacados arquitectos, representante do deconstrutivismo. Os seus importantes proxectos inclúen o parque olímpico de Múnic e o novo parlamento alemán de Bonn.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Cámara de plenos do Bundestag alemán en Bonn

Behnisch foi o segundo de tres nenos en Lockwitz preto de Dresden.[1] Asistiu a diversas escolas debido a que o seu pai, socialdemócrata foi arrestado, despedido e destinado a Chemnitz polo novo goberno nazi.[1]

En 1939, Behnisch uniuse voluntariamente á mariña (Kriegsmarine) con dezasete anos, o que supuña unha alternativa menos pesada ao servizo laboral obrigatorio ou ao recrutamento do exército.[1] Eventualmente converteuse en oficial de U-boat e serviu a bordo do U-952. En outubro de 1944, converteuse nun nos comandantes máis novos cando dirixiu o U-2337.[2] Ao final da segunda guerra mundial rendiu o seu submarino aos británicos e converteuse en prisioneiro de guerra no castelo de Featherstone en Northumberland.[1]

Behnisch inicialmente preparouse como albanel,[1] mais en 1947 comezou a estudar arquitectura na Universidade de Tecnoloxía de Stuttgart.[3]

Carreira arquitectónica[editar | editar a fonte]

Parque olímpico de Múnic (1972)

Un dos seus edificios máis destacados foi o novo parlamento da capital alemá occidental, Bonn. Aínda que gañou o concurso de deseño en 1973, a construción non comezou ata 1987 e completouse en 1992.[3]

Estableceu o seu propio despacho de arquitectura en Stuttgart en 1952, que en 1966 se converteu en Behnisch & Partner.

O seu fillo Stefan Behnisch creou unha empresa separada, Behnisch Architekten en 1989.

Proxectos completados[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 David Childs, Günter Behnisch: The architect behind Munich's groundbreaking Olympic Stadium, en The Independent (Londres), 7 de agosto de 2010, consultado o 1 de marzo de 2012
  2. Busch & Röll 1999, p. 29.
  3. 3,0 3,1 Thorsten Dörting, Obituary of the Architect Günter Behnisch, en Spiegel online internacional, 13 de xullo de 2010, consultado o 9 de agosto de 2010
  4. "Sueddeutsche Article on Günther Benisch". Sueddeutsche Newspaper. Consultado o 3 de xuño de 2014. 
  5. "Plenary Complex of the German Parliament". aedes architecture. Consultado o 3 de xuño de 2014. 
  6. "architect Günter Behnisch dies at 88 years". die Welt (en alemán). Consultado o 3 de novembro de 2016. 
  7. "Front history, rear Behnisch The Hotel Adlon in Berlin is extended". BauNetz (en alemán). Consultado o 3 de novembro de 2016. 
  8. "State Clearing Bank – Landesgirokasse in Stuttgart". AW Magazine. Consultado o 3 de xuño de 2014. 
  9. "Nürnberg International Airport (NUE/EDDN), Nuremberg, Bavaria, Germany". Airport Technology. Consultado o 3 de xuño de 2014. 
  10. "Defining the Internal Essence of the Materiality of Institution" (PDF). Michael James Potter. Consultado o 3 de xuño de 2014. 
  11. "German Embassy Essay on German Architects". German Embassy Kopenhagen. Arquivado dende o orixinal o 27 de setembro de 2016. Consultado o 3 de xuño de 2014. 
  12. "Benisch Profile on German Architects". German Architects Website. Consultado o 3 de xuño de 2014. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Busch, Rainer; Röll, Hans-Joachim (1999). German U-boat commanders of World War II : a biographical dictionary. Traducido por Brooks, Geoffrey. London, Annapolis, Md: Greenhill Books, Naval Institute Press. ISBN 1-55750-186-6. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]