Fosfocreatina

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Fosfocreatina.
Número CAS: 67-07-2.
Nome IUPAC: N-Metil-N-(fosfonocarbamimidoíl)glicina.
Outor nomes: Creatina fosfato; fosfato de creatina; fosforilcreatina; creatina-P.

A fosfocreatina [1], tamén chamada, creatina fosfato, fosfato de creatina ou PCr (ás veces Pcr), é un composto formado por unha molécula de creatina fosforilada nun dos seus nitróxenos, que serve como unha reserva rapidamente mobilizable de fosfatos de alta enerxía, que se encontra no músculo e cerebro.

Química[editar | editar a fonte]

A fosfocreatina está formada con partes de tres aminoácidos: arxinina (Arg), glicina (Gly), e metionina (Met). Pode biosintetizarse a partir de arxinina e glicina que dan lugar a guanidinoacetato (nos riles, páncreas), o cal vai sufrir metilación (na que se require S-adenosil metionina) para dar creatina (no fígado, páncreas), e esta será fosforilada pola acción da creatina quinase (na que se require ATP) para dar finalmente fosfocreatina (músculo principalmente).

A fosfocreatina catabolízase por deshidratación para formar a base de Schiff cíclica creatinina, que se elimina pola urina.

A creatina que se sintetiza no fígado, transpórtase ás células musculares por vía sanguínea para ser almacenada.

A lanzadeira da creatina fosfato facilita o transporte de fosfatos de alta enerxía desde a mitocondria.

Funcións[editar | editar a fonte]

A fosfocreatina pode doar anaerobicamente o seu grupo fosfato ao ADP orixinando ATP durante os primeiros 2 ou 7 segundos que seguen a un esforzo muscular ou neuronal moi intenso. Inversamente, o exceso de ATP pode utilizarse durante un período de repouso ou baixo esforzo para converter a creatina en fosfocreatina. A fosforilación reversible da creatina está catalizada por varios encimas creatina quinases [2].

Fosfocreatina + ADP ←→ creatina + ATP

A enerxía libre estándar (ΔGº') liberada durante a hidrólise do fosfato da fosfocreatina é de -10,3 kcal/mol.[3]

A presenza de creatina quinase (CK-MB, MB significa músculo/cerebro) no plasma sanguíneo é un indicativo de danos nos tecidos e utilízase na diagnose do infarto de miocardio.[4]

A capacidade da célula de xerar fosfocreatina a partir do exceso de ATP formado durante o descanso, e o seu uso da fosfocreatina para unha rápida rexeneración do ATP durante a actividade intensa, proporciona un amortecemento espacial e temporal para as variacións da concentración de ATP, que se manteñen case constantes. Noutras palabras, a fosfocreatina actúa como unha reserva de fosfatos de alta enerxía. A fosfocreatina xoga un importante papel nos tecidos que teñen demandas de enerxía altas e flutuantes como a musculatura, corazón ou cerebro. Como o contido de fosfocreatina do músculo esquelético é unhas 3 ou 4 veces maior ca o de ATP poden almacenarse en forma de fosfocreatina cantidades de fosfatos de alta enerxía dabondo como para soster a actividade muscular durante períodos curtos de actividade intensa.

Reacción reversible da creatina quinase.

Os fosfatos que como a fosfocreatina (ou a fosfoarxinina en invertebrados) funcionan como reservas enerxéticas temporais reciben o nome de fosfáxenos.

Historia[editar | editar a fonte]

O descubrimento da fosfocreatina [5][6] realizárono Grace Eggleton e Philip Eggleton na Universidade de Cambridge[7] e por separado Cyrus Fiske e Yellapragada Subbarow da Escola Médica de Harvard[8] en 1927. Uns poucos anos despois David Nachmansohn, traballando baixo a dirección de Meyerhof no Kaiser Wilhelm Institute de Berlin, contribuíu ao coñecemento da función da fosfocreatina na célula.[6]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. PubChem compound [1]
  2. Theo Wallimann, Malgorzata Tokarska-Schlattner and Uwe Schlattner. The creatine kinase system and pleiotropic effects of creatine. Amino acids. Volume 40, Number 5, 1271-1296, DOI: 10.1007/s00726-011-0877-3. [2] doi 10.1007/s00726-011-0877-3.
  3. A. Lehninger. Principios de Bioquímica. Omega. 1988. Páxina 383. ISBN 84-282-0738-0
  4. Schlattner, U.; Tokarska-Schlattner, M., and Wallimann, T. (2006). "Mitochondrial creatine kinase in human health and disease". Biochimica et Biophysica Acta - Molecular Basis of Disease 1762 (2): 164–180. DOI:10.1016/j.bbadis.2005.09.004. PMID 16236486. 
  5. Saks, Valdur (2007). Molecular system bioenergetics: energy for life. Weinheim: Wiley-VCH. pp. 2. ISBN 9783527317875. 
  6. 6,0 6,1 Ochoa Severo (1989). Sherman, E. J.. ed. David Nachmansohn. Biographical Memoirs. 58. National Academies Press. pp. 357–404. ISBN 9780309039383. 
  7. Eggleton, Philip; Eggleton, Grace Palmer (1927). "The inorganic phosphate and a labile form of organic phosphate in the gastrocnemius of the frog". Biochemical Journal 21 (1): 190–195. PMC 1251888. PMID 16743804. http://www.biochemj.org/bj/021/bj0210190.htm. 
  8. Fiske, Cyrus H.; Subbarao, Yellapragada (1927). "The nature of the 'inorganic phosphate' in voluntary muscle". Science 65 (1686): 401–403. DOI:10.1126/science.65.1686.401. PMID 17807679. http://www.sciencemag.org/content/vol65/issue1686/index.dtl#articles. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]