Antonio Odriozola

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Antonio Odriozola Pietas
Nacemento 1 de xuño de 1911.
Lugar Vitoria.
Falecemento 7 de decembro de 1987 (76 anos).
Lugar Pontevedra.
Causa accidente de tráfico
Nacionalidade España
Cónxuxe(s) Dolores Casalderrey Blanco.
Fillo(s) Non tivo.

Antonio Odriozola Pietas, nado en Gasteiz o 1 de xuño de 1911 e finado en Pontevedra o 7 de decembro de 1987[1], foi un bibliógrafo, investigador e erudito vasco.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de Victoriano Odriozola Egaña, director da Granja Modelo de Gasteiz. Fixo o Bacharelato en Gasteiz e estudou Dereito en Valladolid, Madrid e Santiago de Compostela. Despois da guerra civil empeza a centrarse na bibliofilia. En 1964 estableceuse en Pontevedra. Foi bibliotecario da Misión Biolóxica de Galicia ata a súa xubilación en 1981. Colaborou en Faro de Vigo e na Revista do Museo de Pontevedra.

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Estaba casado con Dolores Casalderrey Blanco e non tivo descendencia. Morreu atropelado a carón da súa casa polo trolebús que cubría a liña Pontevedra-Lérez[2].

Obra[editar | editar a fonte]

  • Algunos problemas bibliográficos que plantean las obras de Nebrija (1945).
  • Camelias en Pontevedra (1974).
  • Ediciones incunables de Diego de Muros (1975).
  • Bibliografía de Luis Seoane (1979).
  • La imprenta en Vigo (1980).
  • Vigo en su historia (1980) xunto con Fernando Acuña, J. M. Álvarez Blázquez, Álvaro Cunqueiro, Antonio Meijide et alii.
  • Alegrías y tristezas de la investigación sobre impresiones españolas de los siglos XV y XVI (1986).
  • Las imprentas de Pontevedra en el siglo XIX (1989).
  • Historia de la imprenta en Galicia (1992, con Xosé Ramón Barreiro).

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Antonio Odriozola, bibliógrafo", necrolóxica en El País, 10 de decembro de 1987 (en castelán).
  2. "Un hombre del Renacimiento", efemérides en La Región 10 de decembro de 2012 (en castelán).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]