Antifúnxico

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
A crema antifúnxica Canesten (clotrimazol)

Un antifúnxico ou antimicótico é un fármaco funxicida ou funxiestático usado para tratar e previr micoses como o pé de atleta, tiña, candidíase,infeccións sistémicas graves como a meninxite criptocócica, e outras. A maioría destes fármacos xeralmente necesitan prescrición médica, pero algúns poden comprarse sen receita.

Historia[editar | editar a fonte]

Aínda que os intentos científicos de encontrar substancias que foran efectivas contra os fungos son máis antigos, é a partir da década de 1940 cando se aplican no estudo dos benzinidazois, traballo que dará o seu froito a partir da década de 1960.[1] Outras liñas de investigación, a partir de substancias elaboradas por outros seres vivos, levan ao descubrimento en 1955 da anfotericina B, e ao seu uso en humanos a partir de finais da década de 1950. Esta substancia, ao demostrar a súa utilidade, convértese no padrón de referencia de todos os novos antifúnxicos descubertos desde entón, sobre todo porque podía utilizarse por vía parenteral.[2]

A partir deste momento son numerosos os descubrimentos de novas substancias que teñen propiedades antifúnxicas. A maioría só ocuparán un lugar no tratamento tópico (clotrimazol, miconazol ou econazol, por citar só os primeiros dunha longa lista), pero algúns deles alcanzarán maior transcendencia pola posibilidade de usalos por vía parenteral, o que lles dá unha vital importancia no tratamento de doenzas que eran mortais ata ese momento. Así, na década de 1970 aparece a flucitosina; na dos anos de 1980, o ketoconazol; na dos anos de 1990, o fluconazol e o itraconazol, así como melloras nas formulacións de antifúnxicos máis antigos. Nos primeiros anos do século XXI apareceron ou están en fase de estudo avanzado polo menos oito fármacos novos, e estánse investigando novos grupos que poden levar á síntese de mellores antifúnxicos. O voriconazol, posaconazol, caspofunxina, micafunxina e anidulafunxina son fármacos que viron a luz neste século. Os dous primeiros como perfeccionamiento dos derivados do núcleo triazólico xa existentes (itraconazol) e os tres últimos como derivados das equinocandinas, que posiblemente teñan grupo propio nun futuro.[3] Moléculas en estudo e que aínda non foron aprobadas hai bastantes, en distintos estadios de investigación. Entre elas podemos salientar o Albaconazol, o Icofungipen e o Mycograb. Outras substancias en estadios de investigación aínda moi básicos, son as sordarinas, pradimicinas, dicatións aromáticos ou os anticorpos monoclonais.

Clases[editar | editar a fonte]

Polienos antifúnxicos[editar | editar a fonte]

Un polieno é unha molécula con múltiples enlaces dobres conxugados. Un polieno antifúnxico ou antimicótico é un polieno macrocíclico cunha rexión fortemente hidroxilada no anel fronte ao sistema conxugado. Isto fai que oa antifúnxicos poliénicos sexan anfifílicos. Os polienos antimicóticos únense a esterois na membrana plasmática dos fungos, principalmente ao ergosterol. Isto cambia a temperatura de transición (Tg) da membrana plasmática, facendo así que a membrana estea nun estado menos fluído e máis cristalino. (En circunstancias normais os esterois de membrana increméntanse o empaquetamento da bicapa fosfolipídica facendo que a membrana plasmática sexa máis densa.) Como resultado, os contidos da célula incluíndo ións monovalentes (K+, Na+, H+ e Cl) e pequenas moléculas orgánicas fíltranse fóra da célula e isto considérase unha das causas principais polas cales a célula acaba por morrer.[4] As células animais conteñen colesterol en lugar de ergosterol e así son moito menos susceptibles. Porén, a doses terapéuticas, algunha anfotericina B pode unirse ao colesterol da membrana celular animal, incrementando o risco de toxicidade humana. A anfotericina B é nefrotóxica cando se administra por vía intravenosa. A medida que a cadea hidrófoba do polieno se acurta, increméntase a súa actividade de unión ao esterol. Por tanto, unha maior redución da cadea hidrófoba pode ter como resultado a unión ao colesterol, facéndoo tóxico para os animais.

Antifúnxicos tiazólicos, imidazólicos e triazólicos[editar | editar a fonte]

Os fármacos azólicos antifúnxicos (excepto no caso da abafunxina) inhiben o encima lanosterol 14 α-demetilase, que é o encima necesario para converter o lanosterol en ergosterol. A eliminación do ergosterol na membrana fúnxica distorsiona a estrutura e moitas funcións da membrana fúnxica o que leva á inhibición do crecemento fúnxico.[5]

Imidazois[editar | editar a fonte]

Triazois[editar | editar a fonte]

Tiazois[editar | editar a fonte]

Alilaminas[editar | editar a fonte]

As alilaminas[6] inhiben a escualeno epoxidase, outro encima necesario para a síntese do ergosterol. Exemplos son a amorolfina, butenafina, naftifina e terbinafina.[7][8][9]

Equinocandinas[editar | editar a fonte]

As equinocandinas poden utilizarse para infeccións fúnxicas sistémicas en pacientes inmunocomprometidos; inhiben a síntese de glucano na parede celular por medio do encima 1,3-beta-glucano sintase:

As equinocandinas absórbense mal cando se administran oralmente. Cando se administran por inxección chegan á maioría dos tecidos e órganos con concentracións suficientes para tratar infeccións fúnxicas localizadas e sistémicas.[10]

Outros[editar | editar a fonte]

Efectos adversos[editar | editar a fonte]

Ademais dos seus efectos nocivos sobre o fígado e afectar aos niveis de estróxenos,[25] moitos medicamentos antifúnxicos poden causar reaccións alérxicas nas persoas. Por exemplo, o grupo azol dos fármacos sábese que pode causar anafilaxe.

Presentan tamén moitas interaccións. Os pacientes deben ler en detalle o prospecto destas medicinas, xa que, por exemplo, os antifúnxicos azólicos como o ketoconazol ou itraconazol poden ser tanto substratos coma inhibidores da P-glicoproteína, a cal (entre outras funcións) excreta toxinas e fármacos nos intestinos.[26] Os antifúnxicos azólicos tamén son tanto substratos coma inhibidores da familia CYP3A4 do citocromo P450,[26] causando un incremento da concentración cando se administran, por exemplo, bloqueadores da canle de calcio, inmunosupresores, fármacos quimioterápicos, benzodiazepinas, antidepresivos tricíclicos, macrólidos e SSRIs.

Antes de usar terapias antifúnxicas orais para tratar onicomicoses (fungos nas uñas), debería de confirmarse a infección fúnxica.[27] Aproximaamente a metade dos casos sospeitosos de seren infeccións fúnxicas nas uñas teñen unha causa non fúnxica.[27] Os efectos laterais do tratamento oral son significativos, polo que non deberían tomarse se non hai ese tipo de infección.[27]

Mecanismo de acción[editar | editar a fonte]

Os antifúnxicos aproveitan as diferenzas entre as células fúnxicas e as de mamíferos para así causar poucos efectos adversos no hóspede. A diferenza das bacterias, tanto os fungos coma os humanos son eucariotas, polo que as células fúnxicas e humanas son similares bioloxicamente. Isto fai más difícil descubrir fármacos que afecten aos fungos sen afectar ás persoas. Como consecuencia, moitos fármacos antifúnxicos causan efectos adversos, algúns dos cales poderían poñer en perigo a vida se o fármaco non se usa debidamente.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Fortún Abete, J. «Antifúngicos: azoles, imidazoles,triazoles», Medicine, 1998; 7(91): pg. 4231s
  2. Dr. Luis Thompson, «Historia de los antifúngicos» en la web Medwave (xullo de 2005) (enlace consultado o 13 de setembro de 2008).
  3. J.L. Rodríguez Tudela, Micología médica. ICAAC 2004 en microbisome.com (texto PDF) (enlace consultado o 13 de setembro de 2008).
  4. Baginski M, Czub B (Jun 2009). "Amphotericin B and its new derivatives". Current Drug Metabolism 10 (5): 459–69. PMID 19689243. 
  5. Sheehan D., Hitchcock C, Sibley C. "Current and Emerging Azole Antifungal Agents". Clin Microbiol Rev 12: 40–79. PMC 88906. PMID 9880474. 
  6. Ameen, Mahreen (4 March 2010). "Epidemiology of superficial fungal infections". Clinics in Dermatology (Elsevier Inc.) 28: 197–201. PMID 20347663. doi:10.1016/j.clindermatol.2009.12.005. 
  7. "As Fungal Infections Expand, so Does Market | GEN Magazine Articles | GEN". GEN. Consultado o 2015-10-17. 
  8. "Research and Markets: Global Antifungal Therapeutics (Polyenes, Azoles, Echinocandins, Allylamines) Market:Trends and Opportunities (2014-2019) | Business Wire". www.businesswire.com. Consultado o 2015-10-17. 
  9. "Tinea Cruris". nurse-practitioners-and-physician-assistants.advanceweb.com. Arquivado dende o orixinal o 01 de setembro de 2017. Consultado o 2015-10-17. 
  10. Echinocandins for the treatment of systemic fungal infection | Canadian Antimicrobial Resistance Alliance (CARA)
  11. Sutton, Caleb L.; Taylor, Zachary E.; Farone, Mary B.; Handy, Scott T. (2017-02-15). "Antifungal activity of substituted aurones". Bioorganic & Medicinal Chemistry Letters 27 (4): 901–903. doi:10.1016/j.bmcl.2017.01.012. 
  12. Wilson, Gisvold; Block, Beale (2004). Wilson and Gisvold's Textbook of Organic Medicinal and Pharmaceutical Chemistry. Philadelphia, Pa.: Lippincott Williams & Wilkins. ISBN 0-7817-3481-9. 
  13. "antifung". Arquivado dende o orixinal o 17 June 2008. Consultado o 2008-07-09. 
  14. Vermes A, Guchelaar HJ, Dankert J (2000). "Flucytosine: a review of its pharmacology, clinical indications, pharmacokinetics, toxicity and drug interactions". Journal of Antimicrobial Chemotherapy 46 (2): 171–9. PMID 10933638. doi:10.1093/jac/46.2.171. Consultado o 2014-04-18. 
  15. Dulal Panda, K. Rathinasamy, Manas K. Santra, e Leslie Wilson. Kinetic suppression of microtubule dynamic instability by griseofulvin: Implications for its possible use in the treatment of cancer. vol. 102 no. 28 > Dulal Panda, 9878–9883, doi: 10.1073/pnas.0501821102 [1]
  16. "Haloprogin". DrugBank. University of Alberta. November 6, 2006. Consultado o 2007-02-17. 
  17. N H Georgopapadakou and A Bertasso Effects of squalene epoxidase inhibitors on Candida albicans. Antimicrob Agents Chemother. 1992 Aug; 36(8): 1779–1781. PMCID: PMC192047. [2]
  18. Shi D, Zhao Y, Yan H, Fu H, Shen Y, Lu G, Mei H, Qiu Y, Li D, Liu W. Antifungal effects of undecylenic acid on the biofilm formation of Candida albicans. Int J Clin Pharmacol Ther. 2016 May;54(5):343-53. doi: 10.5414/CP202460. PMID 26902505
  19. Docampo, R.; Moreno, S.N. (1990). "The metabolism and mode of action of gentian violet". Drug Metab. Rev. 22 (2–3): 161–178. PMID 2272286. doi:10.3109/03602539009041083. 
  20. Chew, A.L.; Maibach, H.I. (2006). Irritant Dermatitis. Springer Berlin Heidelberg. p. 289. ISBN 9783540312949. Consultado o 2017-03-03. 
  21. Marks, J.G.; Elsner, P.; DeLeo, V.A. (2002). Contact & Occupational Dermatology. Mosby. ISBN 9780323014731. Consultado o 2017-03-03. 
  22. Guin, J.D. (1995). Practical Contact Dermatitis: A Handbook for the Practitioner. McGraw-Hill, Health Professions Division. ISBN 9780070251694. Consultado o 2017-03-03. 
  23. Oliver, Jason D.; Sibley, Graham E. M.; Beckmann, Nicola; Dobb, Katharine S.; Slater, Martin J.; McEntee, Laura; du Pré, Saskia; Livermore, Joanne; et al. (2016). "F901318 represents a novel class of antifungal drug that inhibits dihydroorotate dehydrogenase". Proceedings of the National Academy of Sciences 113 (45): 12809–12814. PMC 5111691. PMID 27791100. doi:10.1073/pnas.1608304113. 
  24. Hope, William W.; McEntee, Laura; Livermore, Joanne; Whalley, Sarah; Johnson, Adam; Farrington, Nicola; Kolamunnage-Dona, Ruwanthi; Schwartz, Julie; et al. (2017). "Pharmacodynamics of the Orotomides against Aspergillus fumigatus: New Opportunities for Treatment of Multidrug-Resistant Fungal Disease". mBio 8 (4): e01157–17. PMC 5565967. PMID 28830945. doi:10.1128/mBio.01157-17. 
  25. Kyriakidis I, Tragiannidis A, München S, Groll AH (2016). "Clinical hepatotoxicity associated with antifungal agents". Expert Opin Drug Saf 16 (2): 149–165. PMID 27927037. doi:10.1080/14740338.2017.1270264. 
  26. 26,0 26,1 doctorfungus > Antifungal Drug Interactions Arquivado 19 de xuño de 2010 en Wayback Machine. Content Director: Russell E. Lewis, Pharm. D. Retrieved on Jan 23, 2010
  27. 27,0 27,1 27,2 American Academy of Dermatology (February 2013). "Five Things Physicians and Patients Should Question". Choosing Wisely: an initiative of the ABIM Foundation. American Academy of Dermatology. Consultado o 2013-12-05. , which cites
    • Roberts, D. T.; Taylor, W. D.; Boyle, J.; British Association of Dermatologists (2003). "Guidelines for treatment of onychomycosis". The British journal of dermatology 148 (3): 402–410. PMID 12653730. doi:10.1046/j.1365-2133.2003.05242.x. 
    • Mehregan, D. R.; Gee, S. L. (1999). "The cost effectiveness of testing for onychomycosis versus empiric treatment of onychodystrophies with oral antifungal agents". Cutis 64 (6): 407–410. PMID 10626104. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

  • Antifungal Drugs – Información detallada de antifúnxicos da Fungal Guide escrita por R. Thomas e K. Barber