Alejandro Mon y Menéndez

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Alejandro Mon y Menéndez
Alejandro Mon.png
Alejandro Mon y Menéndez
Datos persoais
Nacemento26 de febreiro de 1801
 Flag of Spain (1785-1873 and 1875-1931).svg Oviedo
Falecemento1 de novembro de 1882
 Flag of Spain (1785-1873 and 1875-1931).svg Oviedo
OrganizaciónPartido Moderado
Alma máterUniversidade de Oviedo
ProfesiónXurista e político
editar datos en Wikidata ]

Alejandro Mon y Menéndez, nado en Oviedo o 26 de febreiro de 1801[1] e finado na mesma cidade o 1 de novembro de 1882, foi un político e xurista español, ministro de Facenda en varios períodos, presidente do Congreso dos Deputados en 1862 e presidente do Consello de Ministros de España en 1864.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Cursou os estudos de Dereito na Universidade de Oviedo. Inquedo pola actividade política, foi Vicepresidente das Cortes Xerais e durante a Rexencia de María Cristina foi nomeado Ministro de Facenda dende 1837 até 1838 e de novo con Narváez entre 1844 e 1846 durante o cal soporta a grave crise económica da Facenda Pública como consecuencia da Primeira Guerra Carlista. Por un breve lapso de tempo deixa o Ministerio, até que volve a ser nomeado por Francisco Javier de Istúriz até o 1847 derante a Década Moderada do reinado de Isabel II. En 1849 e 1857 volve a ser Ministro de Facenda por curtos períodos de tempo.

Despois de ser embaixador de España en Roma e París rexeitará as ofertas para volver á vida política activa até que o 1 de marzo de 1864 é nomeado Presidente do Consello de Ministros substituíndo a Lorenzo Arrazola no período de crise da Unión Liberal e que soamente duraría seis meses até o 16 de setembro de 1864,[2] aínda que para a súa fama quedou a incorporación por primeira vez dunha das figuras máis influentes na vida política española tras a restauración borbónica como foi Antonio Cánovas del Castillo.

Despois da revolución de 1868 separouse da vida política de maneira definitiva, aínda que foi nomeado Senador vitalicio en 1876.

O gran reformador do XIX[editar | editar a fonte]

O seu papel no ministerio de Facenda é lembrado como o máis relevante de todo o século XIX español pois coa chamada Reforma Mon-Santillán (por Ramón Santillán) colocou a España entre os países de referencia nesa materia por mor da simplificación e modernización que levou a cabo no sistema tributario. Tamén é moi celebrado por promover a modernización da economía española pola súa aposta polos camiños de ferro e as industrais transformadoras.

Porén, hai autores, para os que o seu papel reformador supera o campo facendístico para ser o reformador das políticas económicas: a fiscal (1845), a monetaria e bancaria (1849) e a comercial co arancel de 1849.[3]

Reinado de Isabel II de España

Segue a:
Lorenzo Arrazola
Alejandro Mon y Menéndez
Precede a:
Ramón María Narváez
Presidente do Goberno de España

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Comín, Francisco; Martín Aceña, Pablo; Vallejo Pousada, Rafael (2006); p.58
  2. Urquijo y Goitia, José Ramón (2008); p.60
  3. Comín, Francisco; Martín Aceña, Pablo; Vallejo Pousada, Rafael (2006); p.57

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Comín, Francisco; Martín Aceña, Pablo; Vallejo Pousada, Rafael (2006). "Alejandro Mon, un reformador económico". La Hacienda por sus ministros: la etapa liberal de 1845 a 1899. Zaragoza: Prensas universitarias de Zaragoza. pp. 57–85. ISBN 84-7733-779-9.
  • Urquijo y Goitia, José Ramón (2008). Gobiernos y ministros españoles en la Edad Contemporánea (2ª ed.). Madrid: CSIC. ISBN 978-84-00-08737-1.