Étienne Gilson

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Étienne Gilson
Nacemento 13 de xuño de 1884
  7.º arrondissement de Paris
Falecemento 19 de setembro de 1978
  Auxerre
Nacionalidade Francia
Relixión Igrexa católica
Educado en Faculty of Arts of Paris
Ocupación filósofo, historiador, político, profesor e historiador da filosofia
Premios Croix de guerre 1914–1918, Orde do Mérito das Ciencias e as Artes, sen etiquetar e Grand Officer of the Legion of Honour
editar datos en Wikidata ]

Étienne Gilson, nado en París o 13 de xuño de 1884 e finado en Auxerre o 19 de setembro de 1978, foi un filósofo e medievalista francés.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

No College de France foi discípulo de Henri Bergson.

Durante a Primeira Guerra Mundial foi feito prisioneiro en Verdún, situación na que permaneceu varios meses. Recibiu a medalla ao valor (Croix de Guerre).

As súas primeiras investigacións foron sobre René Descartes.

Foi profesor de historia da filosofía na Universidade de Estrasburgo e de filosofía medieval na Universidade de París. Durante tres anos deu clases en Harvard. Fundou o Instituto de Estudos Medievais de Toronto e dirixiu o Instituto científico franco-canadense. Foi membro da Academia francesa dende 1941.

A súa correspondencia con Henri de Lubac foi publicada.

Pensamento[editar | editar a fonte]

Gilson defende a metafísica e un concepto de home aberto á transcendencia. Para el a idea de verdade é unha meta irrenunciable; segundo as súas concepcións o nihilismo ou o relativismo ameazan con destruír a dignidade do ser humano e non achegan fundamentos sólidos para o seu respecto.

Obras[editar | editar a fonte]

  • Études de philosophie mediévale, 1921
  • La philosophie au moyen-âge, 1922
  • L'esprit de la philosophie médiévale, 1932
  • Les Idées et les Lettres, 1932
  • The Unity of philosophical experience, 1937
  • L'être et l'essence, 1948
  • Peinture et Réalité, 1958
  • Linguistique et Philosophie, 1969
  • L'athéisme difficile, 1979