Stanley Miller

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Stanley Miller

Stanley L. Miller, nado en Oakland, California, o 7 de marzo de 1930 e finado o 20 de maio de 2007, foi un científico estadounidense principalmente coñecido polos seus estudos sobre a orixe da vida. Educouse na Universidade de California (obtendo a súa licenciatura en ciencias en 1951), onde foi estudante de Harold Urey. No experimento de Miller e Urey, levado a cabo en 1953 como estudante diplomado, realizou unha simulación das condicións da Terra primitiva en busca das reaccións químicas que puideron construír os seus primeiros bloques esenciais (aminoácidos e proteínas) simples. En 1954 obtivo o doctorado en Química na Universidade de Chicago. Foi axudante de profesor entre (1958-1960), profesor asociado entre (1960-1968) e profesor de química na Universidade de California, San Diego en 1958, permanecendo no posto durante moitos anos.

Os seus estudos abarcan a orixe da vida (Considerouse un pioneiro no estudo de exobioloxía), a ocorrencia natural de hidratos clatratos, e mecanismos xerais de anestesia. Foi membro da Academia Nacional de Ciencias, e recibiu unha Medalla Oparin.

Na década dos 50, Miller axudou a emplazar a síntese abiótica de compostos orgánicos no contexto da evolución. Utilizou a simulación en laboratorio das condicións químicas na Terra primixenia para demostrar que a síntese espontánea destes compostos podería ser unha etapa precoz da orixe da vida.

Experimentos de Miller[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Experimento de Miller e Urey.
Experimento de Miller, levado a cabo con Harold Urey.

En 1953, Stanley Miller, un novo estudante de posgrado, levou a cabo unha serie de experimentos no laboratorio de Harold Clayton Urey, que foron publicados ese ano na revista Science. Miller e Urey supuxeron, de acordo con Alexander Oparin e John Haldane, que a atmosfera terrestre primitiva estaba composta principalmente de NH3, H2O, CH4 e H2.

En 2008, os investigadores atoparon o aparello que Miller usou nos seus experimentos iniciais e co que analizou o material. Os experimentos, incluídas as simulacións, antes non relatadas, doutros ambientes, como gases liberados en erupcións volcánicas. A análise posterior descubriu máis aminoácidos e outros compostos de interese.

O experimento foi repetido en múltiples ocasións, obtendo compostos orgánicos diversos. Con todo, aínda non se obtiveron proteínas. Miller pasou gran parte da súa vida experimentando coa xeración da vida.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]