Linfocito B

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Linfocitos B")
Activación de linfocitos B.
Interación linfocito Th2 e linfocito B

O linfocito B ou célula B é un dos compoñentes celulares do sistema inmune. O seu obxectivo é o de xerar inmunoglobulinas. Son os responsables da inmunidade humoral. Sofren dous procesos de maduración e diferenciación. O primeiro ocorre na medula ósea, no que non se expón a antíxenos. Por iso é denominada fase antíxeno-independente. O segundo proceso de maduración ocorre no ganglio linfático (fase antíxeno-dependente). Nesta segunda etapa o linfocito B diferénciase a outros tipos celulares, célula plasmática e célula B de memoria.

Maduración antíxeno-independente[editar | editar a fonte]

É a fase que ocorre na medula ósea. Aquí prodúcense todas as células hemáticas do organismo (índa que en etapas fetais e baixo certas circunstancias, tamén pode haber hematopoiese no fígado e no bazo). No caso das células B xorde un proxenitor linfoide. Unha serie de proxenitores linfoides migran ás zonas B da medula ósea e dan lugar ós precursores de linfocitos B.

Nestas áreas, os proxenitores de células B póñense en contacto con células estromais da medula. Reciben sinais de VLA-4 e VCAM. A interación con estas sinais produce que a célula B exprese o receptor c-Kit. Este receptor liga SCF (stem cell factor) e fai que a célula B exprese receptor de interleucina-7 (Il-7). A Il-7 é secretada polas células estromais da medula. Esto provoca a proliferación e diferenciación dos linfocitos B.

Despois deste proceso, o linfocito B sae da medula e ponse en circulación, chegando ao ganglio linfático. Índa non é funcional.

Maduración antíxeno-dependente[editar | editar a fonte]

Ocorre no ganglio linfático. Ata aquí chega o linfocito B. Diríxese cara o centro folicular do ganglio, esperando o contacto cun antíxeno esóxeno. A estes linfocitos pódeselle denominar centrocito. O contacto cun antíxeno endóxeno provoca a apoptose inmediata do linfocito B. Nestes momentos a célula B está preparada para o contacto co antíxeno.

Activación do linfocito B[editar | editar a fonte]

Este proceso sucede no ganglio linfático. A interación só se debe producir con antíxenos esóxenos. Esta interación depende da natureza do antíxeno:

Tras esta interación, o linfocito B libera as inmunoglobulinas de membrana (inmunoglobulinas de baixa afinidade). É a resposta primaria. Días máis tarde ocorre un segundo contacto, a resposta secundaria. Nesta segunda resposta xéranse dúas estirpes de linfocitos B:

    • Linfocitos B efectores ou células plasmáticas: Estas células plasmáticas secretan inmunoglobulinas de alta afinidade.
    • Linfocitos B de memoria: Serán a base das vacinas e da resistencia ás infecións.
  • Antíxeno non proteico ou timo-independente: É presentado por un macrófago ou outra célula inmunitaria, agás os linfocitos. Estes antíxenos poden ser lipopolisacáridos ou outras substancias. Interaccionan cos receptores de células B e coa anafilotoxina C3b, obtida durante a activación do complemento. A resposta primaria e secundaria é similar á anteriormente descrita.
Célula plasmática

Receptores de linfocito B[editar | editar a fonte]

Son denominados BCR (B-cell receptor). En realidade son inmunoglobulinas, fundamentalmente os subtipos M e D. As IgM e IgD áchanse unidas á membrana celular polo extremo C-terminal. A través do extremo N-terminal únense aos antíxenos proteicos. Outras partes das inmunoglobulinas poden interactuar con antíxenos non-proteicos, colaborando co C3b. Durante a resposta primaria son expulsadas da membrana.

Linfocitos B de memoria[editar | editar a fonte]

Son a base da resistencia e das vacinas. Son unha estirpe celular derivada do linfocito B. O que ocorre con elas é que non secretan inmunoglobulinas de alta afinidade durante a resposta secundaria. Permancen no ganglio preparadas para unha nova infeción. Deste xeito, cando o patóxeno volve invadir o organismo, estas células de memoria reaccionan axiña e liberan rapidamente esas inmunoglobulinas altamente específicas.

Nas vacinas, introdúcese o mecrobio atenuado, morto ou só unha parte del. Entón, o sistema inmune detecta a súa presenza e prepárase para combatilo. Parte dos linfocitos B diferénciase a linfocito B de memoria. Como curiosidade, a primeira vacina procedía do leite de vacas enfermas de variola. Ao consumir este leite contaminado, o individuo volvíase resistente parcialmente á variola humana.

Estes linfocitos B poden vivir anos, pero acaban morrendo. Por iso existen os reforzos das vacinas, como a do tétano.

Apoptose de linfocitos B[editar | editar a fonte]

Durante a maduración destas células carrea numerosas apoptoses por circunstancias varias:

  • Contacto con antíxenos endóxenos, evitando así problemas de autoinmunidade
  • Os linfocitos B que secretan inmunoglobulinas pouco específicas sofren apoptose.


Véxase tamén[editar | editar a fonte]