Economía de Islandia

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Economía de Islandia
Moeda coroa islandesa
Organizacións comerciais de que fai parte OMC, AELC, OCDE
Datos estatísticos[1]
PIB 12,95 mil millóns (2012)
Posición do PIB 147ª no mundo[2]
Crecemento do PIB 2,7% (2012)
PIB per cápita 39 400 (2012)
PIB por sector agricultura 5,3%, industria 24,4%, comercio e servizos 70,3% (2012)
Inflación 5,3% (2012)
Poboación abaixo da limiar de pobreza dato non dispoñíbel
Total da forza de traballo 180.800 (2012)
Forza de traballo por sector agricultura 4,8%, industria 22,2%, comercio e servizos 73% (2008)
Desemprego 5,6% (2012)
Industrias {{{Industrias}}}
Parcerías comerciais[1]
Exportacións 5,1 mil millóns (2012)
Produtos de exportación peixe e derivados 70%, aluminio, produtos animais, ferro-silicio, diatomito
Principais mercados Países Baixos 32,4%, Alemaña 15%, Reino Unido 9%, Noruega 4,4% (2011)
Importacións 4 699 millóns (2012)
Principais produtos importados máquinas e equipamentos, derivados de petróleo, alimentos, têxteis
Finanzas públicas[1]
Débeda externa 124,5 mil millóns (2011)
Receitas 5 463 millóns (2012)
Despesas 5 775 millóns (2012)
Fábrica de aluminio da Alcoa en Reydarfjördur.

A economía da Islandia é de tipo capitalista, semellante á doutros países escandinavos, con presenza dun estado do benestar social. Modesta en tamaño, dependente en gran parte da pesca e industria relacionada, que responden por case 70% das exportacións.

Ademais dos produtos de orixe mariña, outras fontes importantes de exportación son aluminio, ferro-silicio, equipamento para pesca e procesamento de produtos marítimos e la. O comercio exterior desempeña un papel importante na economía da Islandia. Exportacións e importación equivalen, cada unha, a un terzo do PIB. A maior parte das exportacións é para os Estados Unidos, tendo destaque tamén o Xapón. Con seus volcáns, o país ten grande potencial de enerxía xeotérmica.

Antes da crise de 2008 o país tiña baixo desemprego, equilibrada distribución de renda e un forte crecemento.[1]. Despois da crise, as prioridades do goberno tornaronse establisar o valor da coroa islandesa, conter o déficit orzamentario, reestructurar o sector financeiro, conter a inflación e diversificar a economía.[1]

Notas[editar | editar a fonte]