Angustia

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A angustia (do indoeuropeo anghu-) é un sentimento de opresión e inquietude, que se manifesta en desesperación, incapacidade de reacción, malestar xeral e medo sin que exista un motivo claro e concreto. Tamén se pode definir como un sentimento de ameaza, que pode aparecer no momento no que menos o esperemos sen unha causa xustificada. Unha forma de angustia que provén da forma de pensar de moita persoas, trátase da idea de: A vida debería ser fácil e transcurrir por donde quero, sen demasiados problemas e molestias e, se non é así, é horrible e non podo soportalo. Dado que o máis probable é que nos empecemos a sentir mal no mesmo momento no que nos entreguemos a este tipo de pensamentos, o normal será que suframos un ataque de angustia.

Tipos de angustia[editar | editar a fonte]

É díficil clasificar os diferentes tipos de angustia. Desde o punto de vista clínico, o interés inmediato fíxase nos límites entre a angustia normal e a patolóxica. Porén, podemos distinguir entre as seguintes:

  • Angustia existencial: Está ligada a un movemento filosófico,o existencialismo. Non hai un feito que a preceda senón que o individuo comeza a facerse preguntas acerca de: quen é, a onde vai, para que está aquí,... É dicir, o individuo cuestiónase a propia existencia.
  • Angustia cotidiana:É aquela que expresa a ansiedade ,por exemplo, de comer,de ver algo ou de atoparse con alguén. Ademáis é unha angustia de tipo vergonzoso ou culposo, que che gustaría borrar, xa que ven de sentir un posible fracaso.
  • Angustia somatizada: É aquela rechazada ao plano físico coa conseguinte creación dun síntoma ou signo orgánico.
  • Angustia vital: Ten unha orixe interna e non é provocada polos acontecementos da vida.
  • Angustia depresiva: Consiste no medo a que se fixera dano aos obxectos amados e implica a aceptación do ocurrido e a necesidade de reparalo.
  • Angustia psicótica: É o medo a destruírse, a partirse, dividerse dentro do aislamento ou soidade propia da psicosis.
  • Angustia cultural: Aquela que pasa inadvertida para as propias persoas pero que produce unha enervación do corpo como: insomnio,mareos,irregularidades sexuais,...

Pensamento freudiano[editar | editar a fonte]

Coloquialmente, a angustia é equivalente á ansiedade extrema ou medo. Non obstante, abrangue máis variábeis e é cuestión de estudo da psicanálise, unha rama da psicoloxía. Como todos os conceptos freudianos, o de Angustia foi construído por Sigmund Freud. Este, considera que o que fai tan particular a este estado afectivo, é que aparece referíndose a algo indeterminado,é dicir,sin obxecto.

Primeiros desenvolvementos[editar | editar a fonte]

Esta primeira teoría parte da diferencia entre a "angustia realista" e a "angustia neurótica". A primeira, é un estado afectivo particular que se sinte coa percepción dun perigo exterior. Atribúese ao medo que queda despois dunha vivenza de dor.

Di Freud: A angustia realista aparece como algo moi racional e comprensible. De ela diremos que é unha reacción frente a percepción dun perigo exterior,é dicir, dun dano esperado,previsto; vai unida ao reflexo da huída e é licito ver nela unha manifestación da pulsión de autoconservación)

Por outro lado o que máis lle interesaba a Freud era a angustia neurótica, que definiu como a transfromación da excitación sexual acumulada e non satisfeita: a libido non satisfeita produce unha suma de excitación que ao non ser descargada transfórmase directamente en angustia.

Unha vez que alcanzou a coñecer mellor todas as características deste sentimento,chegou a conclusión de que o EU é o unico culpable da angustia, e que solo el pode producila e sentila. Presentou entón tres variedades deste estado afectivo:a angustia realista, que corresponde aos perigos do mundo exterior; a neurótica, que é sentida polo EU e que só busca a satisfacción e descarga sen mirar pola realidade; a angustia social,na que o Supereu arroxa as súas críticas sobre un Eu que quere alcanzar o ideal do eu.

Filósofos[editar | editar a fonte]

Ademáis de Sigmund Freud, houbo outros filósofos que tamén aportaron as súas ideas sobre a teoría da angustia, cmo son por exemplo: Heidegger e Sartre.

Angustia de Heidegger e de Sartre[editar | editar a fonte]

Heidegger pensa que a angustia pon a un ante a súa propia existencia; aparece como una forma interesante de estar do Dasein (ser-ahí),cuyo interés radica precisamente no que é situado ante o seu propio estar,de maneira indeterminada.É dicir,ao home impónselle vivir e por tanto morrer.

Heidegger: A angustia é a disposición fundamental que nos coloca ante a nada

Sartre distingue a angustia do medo: o medo aparece ante un peligro concreto e relaciónase co dano que a realidade nos pode inflinxir;a angustia non é por ningún motivo concreto,nin de ningún obxecto externo.É medo de un mesmo, das nosas decisións,das consecuencias das nosas decisións. É a emoción ou sentimento que aparece ao darnos conta da nosa liberdade, de que o que vamos a ser depende de nós mesmos; a angustia aparece ao sentirnos responsables radicales da nosa propia existencia. Sartre recórdanos que este sentimento coñéceno todas as persoas que teñen responsabilidades, e cita o caso do xefe militar que decide enviar aos seus homes ao combate,sabendo que tal vez os envíe á morte. El é o reponsable do ataque,elixe esta acción e decídea en soidade.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]