Zona de conservación de Ngorongoro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Zona de conservación de Ngorongoro
Ngorongoro Crater Overview.jpg
Vista panorámica do cráter do Ngorongoro.
[[Ficheiro:
Ngorongoro en Tanzania
Ngorongoro
Ngorongoro
|300px]]
Patrimonio da Humanidade - UNESCO
PaísTanzania Tanzania
TipoMixto
CriteriosIV, VII, VIII, IX, X
Inscrición1979 (3ª sesión)
Rexión da UNESCOÁfrica
Identificador39

A Zona de conservación de Ngorongoro é unha zona protexida situada a 180 km ao oeste da cidade de Arusha, nas terras altas volcánicas de Tanzania. A delimitación da zona de conservación vai ao longo da fronteira do Distrito de Ngorongoro.

A zona protexida cobre unha extensión de 8 288 km².

Na Área de Conservación de Ngorongoro atopamos nove volcáns, dos cales só un deles está activo, o Oldoinyo Lengai. Así mesmo, atopáronse dous dos sitios con maior interese de Tanzania e renome mundial, o impresionante Cráter do Ngorongoro e a Garganta de Oldupai, un dos sitios máis importantes para a investigación da evolución da especie humana.

Xeografía e historia[editar | editar a fonte]

Localización en Tanzania.

O Ngorongoro declarouse zona de conservación en 1959 no momento en que se separou do Parque Nacional de Serengueti. A zona converteuse en Patrimonio da Humanidade da Unesco en 1979. O 31 de xullo de 2010, a zona de protección estendeuse aos vestixios arqueolóxicos que se localizaron no parque que inclúen pegadas e restos de homo habilis catalogándose como patrimonio mixto, natural e cultural.[1]

Crese que o cráter do Ngorongoro é a zona delimitada de menor extensión na que é posible atopar aos Cinco Grandes animais.[2]

O nome do cráter ten a súa orixe nuha onomatopeia, foi nomeado polos pastores Maasai polo son producido polo chocallo (ngoro ngoro). Baseado en evidencias fósiles atopadas na Garganta de Olduvai, varias especies de homínidos ocuparon a área durante 3 millóns de anos.

Os cazadores-recolectores foron substituídos por pastores fai algúns miles de anos. Os Mbulu[3] chegaron á zona fai uns 2.000 anos e uníronse aos Datooga ao redor do ano 1700. Os dous grupos foron expulsados ​​da zona polos Masai nos anos 1800.[4]

As grandes figueiras no noroeste do bosque de Lerai son sagradas para os Masai e os Datooga. Algunhas delas poden ter sido plantadas na tumba dun líder dos Datago que morreu na batalla cos masai ao redor de 1840.[5]

Non se sabe que os europeos pisaran o cráter de Ngorongoro ata 1892, cando visitouno Oscar Baumann. Dous irmáns alemáns (Adolph e Friedrich Siedentopf) cultivaron no cráter ata o estoupido da Primeira Guerra Mundial, despois de arrendar a terra á administración da África Oriental Alemá. Os irmáns organizaron regularmente festas de tiro para entreter aos seus amigos alemáns. Tamén tentaron dirixir os rabaños dos ñus fóra do cráter.[6][4][7]

En 1921, aprobouse a primeira ordenanza de conservación do parque, que restrinxiu a caza aos titulares de permisos en toda Tanzania. En 1928, ptohibíue a caza en todas as terras dentro do bordo do cráter, agás as antigas granxas de Siedentopf. A Ordenanza do Parque Nacional de 1948 (implementada en 1951) creou o Parque Nacional do Serengeti (SNP). Isto, porén, causou problemas cos masai e outras tribos, resultando na Ordenanza do Área de Conservación de Ngorongoro (1959) que separou a área de conservación do parque nacional. Os pastores masai que viven no Parque Nacional do Serengeti foron sistematicamente trasladados ao Ngorongoro, aumentando a poboación de Masais e gando que vivía no Cráter.[8][9]:48 A Autoridade da Área de Conservación do Ngorongoro foi creada pola Lei de Parque de Leis (diversas modificacións) de 1976 e posúe a maioría dos Área de conservación de Ngorongoro, incluído o cráter. A área converteuse Patrimonio da Humanidade daUNESCO en 1979.[10] A Lei de Conservación da Vida Silvestre de 2009 restrinxiu aínda máis o uso humano do cráter de Ngorongoro e creou un marco legal para políticamente desacreditar e desprazar forzosamente aos pastores tradicionais.[9] : 57-59 A restricción do uso da terra xera tensión entre as comunidades locais de Maasai e as autoridades de conservación. Na actualidade, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN) está buscando solucións para facilitar os conflitos e mellorar os esforzos de colaboración cara á conservación cos veciños.[11]

Vista panorámica do cráter do Ngorongoro.

Galería[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. El Comité de Patrimonio de la Humanidad inscribe la Zona de conservación del Ngorongoro (Tanzania)como patrimonio cultural
  2. Los 5 Grandes Animales de los Safaris
  3. "Mbulu", Information about northern Tanzania: a personal scrapbook of "cuttings" from published sources
  4. 4,0 4,1 Northern Tanzania: The Bradt Safari Guide with Kilimanjaro and Zanzibar, authored by Phillip Briggs, 2006, pages 197, 198 ISBN 1-84162-146-3
  5. Excerpt from Ngorongoro Conservation Area, authored by Jeannette Hanby & David Bygott, Information about northern Tanzania: a personal scrapbook of "cuttings" from published sources
  6. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Ecology
  7. Africa's Great Rift Valley, authored by Nigel Pavitt, Harry N. Abrams, Inc., New York, 2001, pages 135-139 ISBN 0-8109-0602-3
  8. Robert M. Poole. "Heartbreak on the Serengeti". National Geographic. p. 4. Arquivado dende o orixinal o 29 de xuño de 2012. Consultado o 2008-02-21. 
  9. 9,0 9,1 Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Laltaika 2013
  10. Homewood, K. M.; Rodgers, W. A. (2004-08-19). Maasailand Ecology: Pastoralist Development and Wildlife Conservation in Ngorongoro, Tanzania (en inglés). Cambridge University Press. ISBN 9780521607490. 
  11. Hodgetts, Timothy; Lewis, Melissa; Bauer, Hans; Burnham, Dawn; Dickman, Amy; Macdonald, Ewan; Macdonald, David; Trouwborst, Arie (2018-06-02). "Improving the role of global conservation treaties in addressing contemporary threats to lions". Biodiversity and Conservation 27 (10): 2747–2765. ISSN 0960-3115. doi:10.1007/s10531-018-1567-1. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]