Uz branca

Uz branca
	Erica arborea ; Carl von Linné 1753
	Nome común Tree Heath (en) ; 白欧石南 (zh) ; urcia (ast) ; briar root (en-us) ; grugwydden grugwydd (cy) ; drevesasta resa (sl)
	Instancia de taxon
	Categoría taxonómica especie
	Sinonimia Erica riojana Sennen & Elías [1930]; Erica procera Salisb. [1802]; Erica arborea var. rupestris Chabert [1882]; Erica arborea subsp. riojana (Sennen & Elías) Romo [1981]; Ericodes arboreum (L.) Kuntze [1891]; Erica elata Hoffmanns. & Link 1813, 1820; Arsace arborea (L.) Fourr.;
	Conservación Especie pouco preocupante
Clasificación taxonómica
Reino	Plantae
Orde	Ericales
Familia	Ericaceae
Xénero	Erica
Especie	Erica arborea ; L., 1753 Erica arborea
Freebase
Códigos e identificadores
Freebase
Freebase	/m/01g0kg
ITIS	505949
UICN	73094040
CoL	6GL83
EOL	482110
WFO	wfo-0000671391
	Wikidata G:Commons C:Commons

A uz branca, uz bornal, uz brancal (tamén chamada breixo branco, torgueira, urce brancal ou urrigata) (Erica arborea) é un arbusto de moita rama, dereito, que acostuma medir de 1 a 4 m de altura, mais ás veces pode chegar aos 7 metros (en Andalucía occidental) ou mesmo os 20 (Canarias). Ten as pólas abrancazadas e peludas; as follas agrúpanse en verticilos de 3 ou 4 e son moi estreitas, lineares case aciculares, glabras e lisas, de entre 3 e 9 milímetros. As flores, que se producen en gran número formando unha gran panícula piramidal son de cor branca ou rosada, pediceladas, con pedicelo provisto de 2 ou 3 pequenas brácteas; corola acampanada fendida de 4 (5) lóbulos anchos, con 8 estames. A cápsula é lisa, abrideira en 4 valvas.

Coroloxía

Florece desde febreiro ou marzo até xullo, segundo a localidade.

Hábitat

Nos bosques aclarados e matagueiras algo frescas e umbrosas, sobre todo nos solos desprovistos de cal (granitos, cuarcitas, arenitas etc); desde case o nivel do mar até uns 1300-1600 m de altitude; prefire as valgadas, barrancos, corgos e ladeiras con solo fresco e algo húmido.

Distribución

De forma ampla en torno á rexión mediterránea, estendéndose até as Canarias, a Europa occidental e a África oriental. Nas illas Baleares, en Mallorca, Menorca e Cabrera. En Galicia atopámola no sueste.

Uso

As súas raíces empregábanse para facer carbón e tamén para a talla de pezas pequenas, como pipas para fumar tabaco.

Etimoloxía

Crese que Erica deriva do grego ἐρείκειν ereikein: quebrar, en alusión ás súas ramas fráxiles.

Galería

Erica arborea

Véxase tamén

Bibliografía

García, Xosé Ramón, Guía das plantas de Galicia. Edicións Xerais de Galicia, 2008. ISBN 978-84-9782-939-7.