TRAPPIST-1

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca


TRAPPIST-1
PIA21429 - Transit Illustration of TRAPPIST-1 (cropped).jpg
Impresión artística de TRAPPIST-1 cando dous dos seus sete exoplanetas están en tránsito.
Data de observación
Época       Equinoccio
Constelación Aquarius
Ascensión recta 23h 06m 29.283s[1]
Declinación -05° 02′ 28.59″[1]
Magnitude aparente (V) 18.80
Características
Estado evolutivo Secuencia principal
Tipo espectral M8V[2]
M8.2V[note 1]
Magnitude aparente (V) 18.798 ±0.082[2]
Magnitude aparente (R) 16.466 ±0.065[2]
Magnitude aparente (I) 14.024 ±0.115[2]
Magnitude aparente (J) 11.354 ±0.022[1]
Magnitude aparente (H) 10.718 ±0.021[1]
Magnitude aparente (K) 10.296 ±0.023[1]
Índice de cor V−R 2.332
Índice de cor R−I 2.427
Índice de cor J−H 0.636
Índice de cor J−K 1.058
Astrometría
Velocidade radial (Rv)-54 ±2[2] km/s
Movemento propio (μ) RA: 922.1 ±1.8[2] mas/ano
Dec.: -471.9 ±1.8[2] mas/ano
Paralaxe (π)82.4 ± 0.8[3]mas
Distancia39.6 ± 0.4 al
(12.1 ± 0.1 pc)
Magnitude absoluta (MV)18.4 ±0.1
Detalles
Masa0.089 ±0.006[3] M
Raio0.121 ±0.003[3] R
Gravidade superficial (log g)≈5.227[note 2][4]
Luminosidade (bolométrica)0.000522 ±0.000019[3] L
Luminosidade (visual, LV)0.00000373[note 3] L
Temperatura2511 ±37[5] K
Metalicidade [Fe/H]0.04 ±0.08[5] dex
Rotación3.295 ±0.003 días[6]
Velocidade rotacional (v sin i)6[7] km/s
Idade7.6 ±2.2[8] Ga
Outras denominacións
2MASS J23062928-0502285, 2MASSI J2306292-050227, 2MASSW J2306292-050227, 2MUDC 12171
Referencias en bases de datos
SIMBADdatos
Arquivo exoplanetariodatos
Enciclopedia de planetas
extrasolares
datos

TRAPPIST-1, tamén coñecida como 2MASS J23062928-0502285,[9] é unha estrela anana vermella ultra-fría[10][11] que é un pouco máis grande, pero moito máis masiva có planeta Xúpiter; situada a 39 anos luz (12 parsecs) da Terra, na constelación de Aquarius.[12][13]Foron descubertos sete planetas terrestres temperados orbitando ó redor desta estrela, que era o número maior de exoplanetas detectados nun sistema planetario[14][15] ata que a 14 de decembro do 2017, a NASA e Google anunciaron o descubrimento dun oitavo planeta (Kepler-90i) no sistema planetario de Kepler-90, este descubrimento foi feito usando un novo método de aprendizaxe automático desenrolado por Google e fai que o sistema planetario Kepler-90 teña 8 planetas, pasando esta estrela a se-la que posúe máis planetas extrasolares descubertos.[16][17][18] Un estudo publicado en maio do 2017 suxire que a estabilidade do sistema non é particularmente sorprendente se se considera que os planetas migraron ás súas órbitas actuais dende un disco protoplanetario.[19][20]

Un equipo de astrónomos belga descubriu os tres primeiros planetas de tamaño semellante ó da Terra orbitando ó redor desta estrela anana no 2015. Un equipp dirixido polo belga Michaël Gillon da Universidade de Liexa en Bélxica, detectou os planeta usando o método de tránsito co telescopio TRAPPIST (Transiting Planets and Planetesimals Small Telescope) no Observatorio de La Silla no deserto de Atacama en Chile e o Observatoire de l'Oukaïmeden en Marrocos.[21][11][22] O 22 de febreiro do 2017, os astrónomos anunciaron catro exoplanetas adicionais ó redor do TRAPPIST-1. Neste traballo usouse o Telescopio Espacial Spitzer e o Very Large Telescope en Cerro Paranal, entre outros, e elevou o número total de planetas a sete, dos cales tres consideranse que están dentro da zona de habitabilidade.[23] Os demais tamén poden ser habitables xa que poden ter auga líquida nalgún lugar da súa superficie.[24][25][26] Dependendo da definición, ata seis planetas poderían estar nunha optimista zona habitable (c, d, e, f, g, h), con temperaturas de equilibrio estimadas de -105 a 120 Celsius.[27]

Descubrimento e nomenclatura[editar | editar a fonte]

A estrela do sistema foi descuberta en 1999 durante a procura Two Micron All-Sky Survey (2MASS, Recoñecemento en 2 micrómetros de todo o ceo).[28][29] Posteriormente a estrela ingresou no catálogo coa designación "2MASS J23062928-0502285". Os números refírense a ascensión recta e declinación da posición da estrela no ceo e a "J" refírese á época xuliana.


O equipo que a descubriu fixo as súas primeiras observacións dende setembro a decembro de 2015, usando telescopio TRAPPIST e publicou os seus achados no número de maio de 2016 na revista Nature.[21][10] O acrónimo rinde homenaxe á orde relixiosa católica trapista en Bélxica, coñecida por elaborar unhas das cervexas máis famosas do mundo.[30][31] Dado que a estrela presentaba os primeiros exoplanetas descubertos por este telescopio, os descubridores designárono como "TRAPPIST-1".

O planetas son designados seguindo a orde pola que foron descubertos, comezando con b para o primeiro en atoparse, c para o segundo e así sucesivamente.[32] Tres dos planetas ó redor de TRAPPIST-1 foron descubertos primeiro e designados b, c e d en orde crecente dos seus períodos orbitais,[10] e o segundo grupo descuberto designouse do mesmo xeito de e a h.

Elite Dangerous[editar | editar a fonte]

Pouco despois do descubrimento do sistema de estrelas, o estudo de desenvolvemento de xogos Frontier Developments atopou que un sistema case idéntico fora xerado de forma procedimental polo motor Stellar Forge de Elite Dangerous que utilizaba algoritmos e simulacións baseados na física para xerar un universo explorable.

O sistema estaba no mesmo lugar cunha estrela moi similar e 7 planetas semellantes nun arranxo moi parecido ó sistema na vida real. Frontier acabou por renomea-lo sistema, inicialmente "Core Sys Sector XU-P A5-0" e fixo algunhas alteracións menores para conmemora-lo descubrimento do sistema.[33]

Características estelares[editar | editar a fonte]

TRAPPIST-1 é unha estrela anana ultra-fría, de clase espectral M8.0 ± 0.5, o que ten aproximadamente un 8% da masa e un 11% do radio do Sol. Aínda que é un só pouco máis grande cá Xúpiter, é case 84 veces máis masiva cá este.[34][10] A espectroscopia óptica de alta resolución non puido revelar a presenza de litio,[35] suxerindo que é unha estrela na secuencia principal de masa moi baixa, a cal está fusionando hidróxeno e que ten esgotado o seu litio, coma podería ser unha anana vermella no canto dunha anana marrón de pouca idade.[10] Ten unha temperatura de 2.511 K (2.238 °C; 4.060 °F),[5] e unha idade de aproximadamente 7,6 ±2,2 ano.[8] En comparación, o Sol ten unha temperatura de 5.778 K (5.505 °C; 9.941 °F)[36] e unha idade duns 4,6 Ga.[37] Observacións feitas coa extensión Kepler K2 ó longo de 79 días revelaron manchas solares e chamas solares ópticas febles e pouco frecuentes, a un ritmo de 0,38 por día (30 veces menos frecuente cás ananas M6-M9 activas); unha única chama forte aparecía preto do final do período de observación. A actividade de combustión observada posiblemente cambia as atmosferas dos planetas de xeito regular, converténdose en menos axeitados para a vida.[6] A estrela ten un período rotacional de 3,3 días.[6][38]

Obtivéronse imaxes de alta resolución de TRAPPIST-1 e revelaron que a estrela M8 non ten compañeiras cunha luminosidade igual ou máis brillante cá unha anana marrón.[39] O feito de que esta estrela nai estea soa, confirma que as marcas de tránsito medidas para os planetas proporcionan valores reais para os seus radios, probando así que os planetas son de tamaño semellante á Terra.


Debido á súa baixa luminosidade, a estrela ten a capacidade de vivir ata 12 billóns de anos.[40] A estrela é rica en metais, cunha metalicidade ([Fe/H]) de 0,04,[5] ou un 109% da cantidade do Sol. A súa luminosidade (L☉) é un 0,05% da do Sol, a meirande parte desta radiación é emitida no espectro infravermello, ten unha magnitude aparente de 18,80, o que fai que non sexa visible a simple vista dende a Terra.

Sistema planetario[editar | editar a fonte]

Impresión artística do sistema planetario de TRAPPIST-1.[41]

O 22 de febreiro do 2017, os astrónomos anunciaron que o sistema planetario desta estrela estaba composto por sete planetas terrestres temperados, dos cales cinco (b), c, e, f e g ) son similares en tamaño á Terra, e dous deles (d e h) son dun tamaño intermedio entre [[Marte] e Terra.[42] 3 dos planetas (e, f e g) orbitan dentro da zona de habitabilidade.[42][43][44][45]

O sistema é moi plano e compacto. Tódolos planetas de TRAPPIST-1 orbitan moito máis preto que Mercurio orbita ó redor do Sol, excepto TRAPPIST-1b, que orbita máis afastado do que o fan as lúas de Galileo ó redor de Xúpiter,[46] pero máis preto do que o fan o resto de lúas de Xúpiter. A distancia entre as órbitas de TRAPPIST-1b e TRAPPIST-1c é só 1,6 veces a distancia entre a Terra e a Lúa. Os planetas deben aparecer prominentes no ceo doutro, nalgúns casos aparecen cun tamaño visual varias veces maior do que a Lúa aparece no ceo da Terra.[45] Un ano no planeta máis próximo pasa só en 1,5 días da Terra, mentres có ano do sétimo planeta transcorre en só 18,8 días.[42][38]

Os planetas pasan tan próximos uns ós outros que as interaccións gravitacionais son significativas e os seus períodos orbitais son case resoantes. No tempo en que o planeta máis interno completa oito órbitas, os planetas segundo, terceiro e cuarto completan cinco, tres e dous.[47]

As tensións gravitacionais tamén dan coma resultado variacións no tempo de tránsito, que van de menos dun minuto a máis de 30 minutos, o que permitiu ós investigadores calcula-las masas de tódolos planetas excepto o máis externo. A masa total dos seis planetas interiores é de aproximadamente 0,02% a masa de TRAPPIST-1, unha fracción similar a das lúas de Galileo respecto de Xúpiter, observación que suxire unha formación semellante. As densidades dos planetas varían de ~0,60 a ~1,17 veces a da Terra (ρ, 5,51 g/cm3), indicando composicións predominantemente rochosas. As incertezas de medición son demasiado grandes para indicar se tamén se inclúe un compoñente substancial de volátiles, excepto no caso de f, onde o valor 0,60 ±0,17 (ρ) "favorece" a presenza dunha capa de xeo e/ou dunha atmosfera significativa.[42] Imaxes de alta resolución exclúen toda posibilidade de que a estrela teña compañeiras estelares.[48]

O 31 de agosto do 2017, os astrónomos que utilizan o Telescopio Espacial Hubble informaron da primeira evidencia do posible contido de auga nos exoplanetas de TRAPPIST-1.[49][50]

Entre o 18 de febreiro e o 27 de marzo do 2017, un equipo de astrónomos usou o Telescopio Espacial Spitzer para observar TRAPPIST-1 co fin de refina-los parámetros orbitais e físicos dos sete planetas usando parámetros actualizados para a estrela. Os seus resultados publicáronse o 9 de xaneiro de 2018. Aínda que non se deron novas estimacións de masa, o equipo logrou refina-los parámetros orbitais e os raios dos planetas dentro dunha marxe de erro moi pequena. Ademais dos parámetros planetarios actualizados, o equipo tamén atopou evidencias dunha atmosfera grande e quente en torno ó planeta máis interior.[5]

O 5 de febreiro do 2018, un estudo colaborativo realizado por un grupo internacional de científicos que utilizan o telescopio espacial Hubble, o telescopio espacial Kepler, o telescopio espacial Spitzer e o telescopio SPECULOOS da ESO anunciaron os parámetros máis precisos do sistema TRAPPIST-1. Podían refina-las masas dos sete planetas a unha marxe de erro moi pequena, permitindo determinar con precisión a densidade, a gravidade superficial e a composición dos planetas. Os planetas varían en masa de aproximadamente 0,3 M a 1,16 M, con densidades de 0,62 ρ (3,4 g/cm3) a 1,02 ρ (5,6 g/cm3). Os planetas c e e son case totalmente rochosos, mentres que b, d, f, g e h teñen unha capa de volátiles en forma dunha capa de auga, de xeo ou unha espesa atmosfera. Parece que TRAPPIST-1d ten un océano de auga líquida que comprende aproximadamente o 5% da súa masa, para comparación, o contido de auga da Terra é <0,1%, mentres cás capas de auga de TRAPPIST-1f e g probablemente estean conxeladas. TRAPPIST-1e ten unha densidade lixeiramente maior cá Terra, indicando unha composición de ferro e rochas terrestres. Ademais, as atmosferas dos planetas foron máis analizadas. A atmosfera de TRAPPIST-1b atopouse por riba dun efecto invernadoiro fora de control, cun límite de 101 a 104 bar de vapor de auga. Os planetas c, d, e e f carecen de ambientes de hidróxeno-helio. Tamén se observou o planeta g, pero non había datos suficientes para descartar firmemente unha atmosfera de hidróxeno.[51][52]

Gráficos de datos do sistema planetario[editar | editar a fonte]

O sistema TRAPPIST-1
Compañeiro
(en orde dende a estrela)
Masa[51] Raio[5] Semieixo maior[51]
(UA)
Período orbital[5]
([[]]s)
Inclinación[5][42] Excentricidade[51]


b (+0,154/-0,143) M 1,121 <small(+0,031/-0,032) R 0,01154775 (1,73 millóns de km) 1,51087081 ± 0,00000060 89,56 ± 0,23° 0,00622 ±0,00304


c 1,156 (+0,142/-0,131) M 1,095 (+0,030/-0,031) R 0,01581512 (2,37 millóns de km) 2,42180746 ± 0,00000091 89,70 ±0,18° 0,00654 ±0,00188


d 0,297 (+0,039/-0,035) M 0,784 (+0,023/-0,23) R 0,02228038 (3,33 millóns de km) 4,049959 ±0,000078 89,89 (+0,08/-0,15)° 0,00837 ±0,00093


e 0,772 (-0,079/+0.075) M 0,910 (+0,026/-0,027) R 0,02928285 (4,38 millóns de km) 6,099043 ±0,000015 89,736 (+0,053/-0,066)° 0,00510 ±0,00058


f 0,934 (+0,080/-0,078) M 1,046 (+0,029/-0,030) R 0,03853361 (5,76 millóns de km) 9,205585 ±0,000016 89,719 (+0,026/-0,039))° 0,01007 ±0,00068


g 1,148 (+0,098/-0.095) M 1,148 (+0,032/-0,033)<(small> R 0,04687692 (7,01 millóns de km) 12.354473 ±0,000018 89,721 (+0,019/-0,026)° 0,00208 ±0,00058


h 0,331 (+0,056/-0,049) M 0,773 (+0,026/-0,027) R 0,06193488 (9,27 millóns de km) 18,767953 ±0.000080 89,796 ±0,023° 0,00567 ±0,00121
Outras características
Compañeiros
(en orde respecto da estrela)
Fluxo estelar[5]
()
Temperatura[5]
(en equilibro, asúmese un albedo de Bond nulo)
Gravidade superficial[51]
()
b 3,88 ±0,22 391,8 ± 5,5 K (118,65 ± 5,50 °C; 245,57 ± 9,90 °F)

≥1,400 K (1,130 °C; 2,060 °F) (atmosfera) 750–1,500 K (477–1,227 °C; 890–2,240 °F) (superficie)[51]

0,812 (+0,104/-0,102)
c 2,07 ±0,12 334,8 ± 4,7 K (61,65 ± 4,70 °C; 142,97 ± 8,46 °F) 0,966 (+0,087/-0,092)
d 1,043 ±0,06 282,1 ± 4,0 K (8,95 ± 4,00 °C; 48,11 ± 7,20 °F) 0,483 (+0,048/-0.052)
e 0,604 ±0,034 246,1 ± 3,5 K (−27,05 ± 3,50 °C; −16,69 ± 6,30 °F) 0,930 (+0,063/-0,068)
f 0,349 ±0,020}} 214,5 ± 3,0 K (-58,65 ± 3,0 °C; -73.57 ± 5,40 °F) 0,853 (+0,039/-0,040)</small)
g 0,236 ±0,014 194,5 ± 2,7 K (-78,65 ± 2,70 °C; -109,57 ± 4,86 °F) 0,871 (+0,039/-0,040)
h 0,135 (+0,078/-0,074) 169,2 ± 2,4 K (-103,95 ± 2,40 °C; -155,11 ± 4,32 °F) 0,555 (+0,076/-0,088)


O sistema planetario TRAPPIST-1 -os datos inclúen diámetros, masas e distancias respecto da estrela nai (concepción de artística, febreiro do 2018).
O sistema planetario TRAPPIST-1 -os datos inclúen diámetros, masas e distancias respecto da estrela nai (concepción de artística, febreiro do 2018).
Comparación co Sistema Solar (concepción de artística, febreiro do 2018).
Comparación co Sistema Solar (concepción de artística, febreiro do 2018).



O sistema planetario TRAPPIST-1 está situado dentro do círculo vermello da constelación Aquarius.
O sistema planetario TRAPPIST-1 está situado dentro do círculo vermello da constelación Aquarius.
O sistema de TRAPPIST-1 en comparación co Sistema Solar; tódolos planetas de TRAPPIST-1 poderían caber dentro da órbita de Mercurio[23] (febreiro do 2018).
O sistema de TRAPPIST-1 en comparación co Sistema Solar; tódolos planetas de TRAPPIST-1 poderían caber dentro da órbita de Mercurio[23] (febreiro do 2018).
O sistema planetario TRAPPIST-1 comparado con obxectos semellantes Sistema Solar a escala.
O sistema planetario TRAPPIST-1 comparado con obxectos semellantes Sistema Solar a escala.

Quasi-resonancias orbitais[editar | editar a fonte]

Os movementos orbitais dos planetas TRAPPIST-1 forman unha cadea complexa con resonancias de tres corpos que ligan con tódolos membros. Os períodos orbitais relativos (procedendo cara a fóra) relaciónanse en proporcións de enteiros de 24/24, 24/15, 24/9, 24/6, 24/4, 24/3 e 24/2, respectivamente, ou as proporcións de períodos máis próximos ó veciño de aproximadamente 8/5, 5/3, 3/2, 3/2, 4/3 e 3/2 (1.603, 1.672, 1.506, 1.509, 1.342 e 1.519). Isto representa a cadea máis longa de exoplanetas case resoantes e pénsase que foi resultado das interaccións entre os planetas mentres migraron dentro do disco protoplanetario residual para rematar de formarse a distancias máis grandes.[42][38]

A maioría dos conxuntos de órbitas semellantes ó conxunto atopado en TRAPPIST-1 son inestables, o que provoca que un planeta entre na esfera de Hill doutro ou que sexa expulsado. Pero descubriuse que hai un xeito de que un sistema migre a un estado bastante estable por medio de interaccións de amortecemento coma por exemplo, un disco protoplanetario. Despois diso, as forzas de marea poden dar ó sistema unha estabilidade a longo prazo.[19]

A apertada correspondencia entre as proporcións enteiras das resonancias orbitais e a teoría da música permitiu converte-lo movemento do sistema en música.[20]

Formación do sistema planetario[editar | editar a fonte]

Impresión artística do sistema planetario de TRAPPIST-1.[53]

Segundo Ormel e o seu equipo, os modelos previos de formación planetaria non explican a formación altamente compacta do sistema TRAPPIST-1. A formación no lugar requiriría un disco inusitadamente denso e non contaría con facilidade con resonancias orbitais. A formación fóra da liña de xeo non explica a natureza terrestre dos planetas ou as masas semellantes á terrestre. Os autores propuxeron un novo escenario no que a formación de planetas comeza na liña de xeo onde as partículas de gran tamaño desencadean inestabilidades de transmisión, entón os protoplanetas maduran rapidamente por unha gran acumulación deste tipo de partículas. Cando os planetas alcanzan a masa terrestre, crean disturbios no disco de gas que interrompen a deriva cara a dentro das partículas que causan o seu crecemento. Os planetas son transportados por migración planetaria do Tipo I cara ó disco interior, onde quedan atascados na cavidade magnetosférica e acadando resonancias de movemento medio.[54] Tal migración interna aumenta as probabilidades de atopar nestes planetas cantidades substanciais de auga.

Acoplamento de marea[editar | editar a fonte]

Os sete planetas son susceptibles de estar en acoplamento da marea (un cara de cada planeta mira permanentemente cara a súa estrela), [42] facendo que desenvolvemento da vida alí sexa algo "moito máis desafiante".[14] Unha posibilidade menos probable é que algúns poidan estar atrapados nunha resonancia rotación-órbita.[42] Os planetas con acoplamento de marea normalmente terían diferenzas de temperatura moi grandes entre os seus lados de día permanentemente iluminados e os seus lados nocturnos totalmente escuros, o que podería producir ventos moi fortes que circularían ó redor dos planetas. Os mellores lugares para a vida poden estar próximos ás rexións de crepúsculo leve, na linde entre os dous lados, chamada a liña terminador.

Quecemento de marea[editar | editar a fonte]

Prevese que o quecemento de marea debe ser significativo: agardase que tódolos planetas excepto f e h teñan un fluxo de calor de marea maior có fluxo total de calor da Terra.[38] Con excepción de TRAPPIST-1c, tódolos planetas teñen densidades suficientemente baixas para indicar unha presenza de significativa de H2O nalgún dos seus estados. Os planetas b e c experimentan suficiente quecemento a partir de mareas planetarias para manter océanos de magma nos seus mantos de rocha; o planeta c pode ter erupcións de magma de silicatos na súa superficie. Os fluxos de calor de marea nos planetas d, e, e f son menores, pero aínda son vinte veces superiores ó fluxo de calor medio da Terra. Os planetas d e e son máis propensos a ser habitables. O planeta d evita o efecto de invernadoiro descontrolado se o seu albedo é ≳ 0.3.[55]

Posibles efectos de raios X intensos e irradiación UV extrema no sistema[editar | editar a fonte]

Bolmont e os seus colab. modelaron os efectos da prevista radiación ultravioleta profunda e extrema sobre os planetas b e c emitida por TRAPPIST-1. Os seus resultados suxiren que os dous planetas puideron perder tanto coma 15 océanos de auga da Terra (aínda que a perda real probablemente sexa menor), dependendo dos seus contidos de auga inicial. Non obstante, poderían conservar bastante auga coma para permanecer habitables e un planeta orbitando máis lonxe do que está previsto, perdería moita menos auga.[26]

Aínda que por outra banda, un estudo posterior de Rayos X realizado por Wheatley e os seus colab. usando o observatorio espacial XMM-Newton descubriron que a estrela emite raios X a un nivel comparable ó noso Sol moito que é moito grande e unha radiación ultravioleta extrema a un nivel 50 veces máis forte que o que supón Bolmont e os seu colab. Os autores predixeron que isto alteraría significativamente a atmosfera primaria e, quizais, as atmosferas secundarias dos planetas de tamaños semellantes á Terra que atravesan a zona habitable da estrela. A publicación sinalou que estes niveis "descoidaron a física da radiación e a hidrodinámica da atmosfera planetaria" e poden estar sobreestimados de xeito significativo. De feito, a extracción por parte da radiación UV extrema dunha atmosfera primaria de hidróxeno e helio moi grosa podería ser necesaria para a habitabilidade dun planeta. Os altos niveis de UV extrema tamén deberían facer que a retención de auga en TRAPPIST-1d sexa menos probable do previsto por Bolmont e os seus colab., aínda que mesmo en planetas altamente irradiados, estes compostos poderían permanecer nas partes frías nos polos ou nos lados nocturnos de planetas con acoplamento de marea.[56]

Se unha atmosfera densa como a da Terra, cunha capa de ozono protector, existe nos planetas da zona habitable de TRAPPIST-1, os niveis de radiación UV da superficie serían similares ós da Terra actual. Non obstante, unha hipoxia atmosférica permitiría que máis radiación UV alcanzase a superficie, facendo que os ambientes superficiais sexan hostís a extremófilos terrestres moi resistentes a UV. Se as futuras observacións detectan ozono nun dos planetas TRAPPIST-1, sería un candidato primordial para buscar vida na súa superficie.[57]

Espectroscopia das atmosferas planetarias[editar | editar a fonte]

Debido á proximidade relativa dos planetas respecto da súa estrela nai, o pequeno tamaño da estrela nai e as aliñacións orbitais que producen tránsitos diarios,[58] as atmosferas dos planetas TRAPPIST-1 son obxectivos favorables para a investigación de espectroscopia de absorción.[59]

O espectro de absorción combinado de TRAPPIST-1b e c, obtido polo Telescopio Espacial Hubble, exclúe unha atmosfera que estea libre de nubes onde o hidróxeno sexa o composto dominante en cada un deses planeta, polo que é improbable que alberguen unha extensa capa de gas, a menos que estea nubrado a altas alturas. Outras estruturas atmosféricas, desde unha atmosfera libre de nubes de vapor de auga ata unha atmosfera parecida a Venus, permanecen consistentes co espectro característico.[60]

Outro estudo deu a entender a presenza de exósferas de hidróxeno en torno ós dous planetas internos cun disco exosférico que terían ata 7 veces o tamaño dos raios dos planetas.[61]

Nun documento dunha colaboración internacional utilizando datos de telescopios espaciais e terrestres, atopouse que TRAPPIST-1c e TRAPPIST-1e probablemente teñen núcleos interiores na súa meirande parte rochosos, e que TRAPPIST-1b é o único planeta por riba do límite do efecto invernadoiro, con presións de vapor de auga da orde de 101-104 bar.[51]

As observacións de futuros telescopios, coma o Telescopio Espacial James Webb ou o Telescopio Europeo Extremadamente Grande, poderán avalía-lo contido de gases de efecto invernadoiro das atmosferas, permitindo unha mellor estimación das condicións de superficie. Tamén poderán ser capaces de detectar biosinaturas coma o ozono ou o metano nas atmosferas destes planetas, se a vida está presente alí.[12][62][63][64]

Impacto da actividade estelar na habitabilidade[editar | editar a fonte]

As observacións do telescopio Kepler nalgúns casos revelaron varios chamas solares na estrela nai. A enerxía do evento máis forte foi comparable ó evento Carrington, unha das chamas máis fortes vistas no Sol. Coma os planetas da órbita do sistema TRAPPIST-1 están moito máis preto da súa estrela nai cá Terra, tales erupcións poden causar tormentas magnéticas que son de 10 a 10.000 veces máis fortes cás tormentas xeomagnéticas máis potentes que ocorren na Terra. Ademais do dano directo causado pola radiación asociada ás erupcións, tamén poden supoñer novas ameazas: a composición química das atmosferas planetarias probablemente sexa alterada por erupcións de xeito regular e as atmosferas tamén poden ser erosionadas a longo prazo. Un campo magnético suficientemente forte dos exoplanetas podería protexe-la súa atmosfera dos efectos nocivos de tales erupcións, pero un exoplaneta semellante á Terra necesitaría un campo magnético na orde de 10-1000 Gauss para protexerse destas chamas (coma comparación, o campo magnético da Terra é ≈0.5>Gauss).[6]

Probabilidade de panspermia interplanetaria[editar | editar a fonte]

A panspermia é posible en proporcións moito máis grandes no sistema TRAPPIST-1 en comparación co caso de Terra e Marte e a probabilidade de abioxénese é moi superior, en parte debido á proximidade entre si dos planetas do sistema.[65]

Existencia de planetas non descubertos[editar | editar a fonte]

Un estudo que utilizaba a cámara astronómica CAPSCam concluíu que o sistema TRAPPIST-1 non ten planetas que xunten máis de 4,6 masas de Xúpiter con órbitas dun ano e sen planetas que xunte máis 1,6 masas de Xúpiter con órbitas de cinco anos. Os autores do estudo sinalaron, porén, que os seus descubrimentos deixaron áreas do sistema TRAPPIST-1, máis notablemente a zona na que os planetas terían órbitas de período intermedio, sen analizar.[66]

Procuras de sinais de radio[editar | editar a fonte]

En febreiro do 2017, Seth Shostak, astrónomo veterano do Instituto SETI, sinalou: "... o Instituto SETI utilizou o seu Allen Telescope Array (no 2016) para observar as inmediacións de TRAPPIST-1, explorando a través de 10.000 millóns de canles de radio en busca de sinais. Non se detectaron transmisións, aínda que novas observacións están en perspectiva ..."[23]

Lúas[editar | editar a fonte]

Stephen R. Kane, escribiu en The Astrophysical Journal Letters, que os planetas TRAPPIST-1 non son susceptibles de ter grandes lúas.[67][68] A Lúa da Terra ten un radio do 27% có da Terra, polo que a súa área (e a súa profundidade de tránsito) é do 7,4% respecto da Terra, o que probabelmente sería observado no estudo de tránsito se está presente. As lúas máis pequenas con radio de 200–300 km probablemente non serían detectadas.

A nivel teórico, Kane descubriu que as lúas ó redor dos planetas internos de TRAPPIST-1 deberían ser extraordinariamente densas para que estas, teoricamente, puidesen existir. Isto baséase na comparación da esfera de Hill, que marca o límite exterior da posible órbita da lúa ó defini-la rexión do espazo na que a gravidade dun planeta é máis forte que a forza de marea da súa estrela, e o Límite de Roche, o que representa a menor distancia á que unha lúa pode orbitar antes das mareas do planeta superen á propia gravidade da lúa e a esnaquicen. Estas restricións non descartan a presenza de sistemas de aneis (onde as partículas están unidas entre si por forzas químicas e non por gravidade). A derivación matemática é a seguinte:

é o radio de Hill do planeta, calculado a partir do eixe semi-maior planetario , a masa do planeta , e a masa da estrela . Teña en conta que a masa da estrela TRAPPIST-1 é aproximadamente 26,000M (ver a táboa de datos anterior); <! --- Nota: os datos que temos na información secundaria admiten un valor de 26.700 masas terrestres, pero calculando de volta as figuras da táboa suxire que 26.000 foron usados na referencia ---> as figuras restantes aparecen na táboa seguinte.

é o límite de Roche do planeta, calculado a partir do raio do planeta R_p </ math>, e a densidade do planeta <\rho_p </ math>.

Planeta
(Masas terrestres)

(Raios terrestre)

(UA)

(milliUA)

(milliUA)
TRAPPIST-1b 0.85 1.086 0.011 0.244 0.120 2.04
TRAPPIST-1c 1.38 1.056 0.015 0.393 0.141 2.79
TRAPPIST-1d 0.41 0.772 0.021 0.370 0.094 3.94
TRAPPIST-1e 0.62 0.918 0.028 0.557 0.108 5.17
TRAPPIST-1f 0.68 1.045 0.037 0.756 0.111 6.80
TRAPPIST-1g 1.34 1.127 0.045 1.154 0.139 8.28
TRAPPIST-1h 0.31 0.715 0.060 0.936 0.086 10.86

Kane sinala que as lúas próximas ó bordo do radio de Hill poden estar suxeitas a eliminación da resonancia durante a migración planetaria, o que supón un factor de redución de preto de aproximadamente 1/3 para os sistemas típicos e 1/4 para o sistema TRAPPIST-1; polo tanto, non se esperan lúas para os planetas onde sexa inferior a catro. Ademais, as interaccións das mareas co planeta poden producir unha transferencia de enerxía dende a rotación do planeta ata a órbita da lúa, facendo que a lúa deixe a rexión estable ó longo do tempo. Por estes motivos, aínda se cree que os planetas exteriores de TRAPPIST-1 non teñen lúas.

Galería[editar | editar a fonte]

Vídeos[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Baseado nunha estimación de tipo espectral fotométrica.
  2. A gravidade superficial calcúlase directamente da lei de gravidade universal de Newton, que dá a fórmula , onde M é a masa do obxecto, r é o seu raio, e G é a constante gravitacional. Neste caso, un log g de ≈5.227 indica unha gravidade de superficie arredor de 172 veces máis forte cá da Terra.
  3. Tomando a magnitude visual absoluta de TRAPPIST-1 e a magnitude visual absoluta do Sol , a luminosidade visual pódese calcular por

Referencias[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Cutri, R. M.; Skrutskie, M. F.; Van Dyk, S. (xuño do 2003). "VizieR Online Data Catalog: 2MASS All-Sky Catalog of Point Sources (Cutri+ 2003)". CDS/ADC Collection of Electronic Catalogues (2246). Bibcode:2003yCat.2246....0C. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Costa, E.; Mendez, R. A.; Jao, W.-C.; Henry, T. J.; Subasavage, J. P.; Ianna, P. A. (04-08-2006). "The Solar Neighborhood. XVI. Parallaxes from CTIOPI: Final Results from the 1.5 m Telescope Program". The Astronomical Journal 132 (3): 1234. Bibcode:2006AJ....132.1234C. doi:10.1086/505706. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Valerie Van Grootel; Catarina S. Fernandes; Michaël Gillon (xaneiro do 2018 doi=10.3847/1538-4357/aaa023). "Stellar parameters for TRAPPIST-1". The Astrophysical Journal 853 (1): 30. Bibcode:2018ApJ...853...30V. arXiv:1712.01911. 
  4. Viti, Serena; Jones, Hugh R. A. (novembro do 1999). "Gravity dependence at the bottom of the main sequence". Astronomy and Astrophysics 351: 1028–1035. Bibcode:1999A&A...351.1028V. Consultado o 06-05-2016. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 5,8 5,9 Laetitia, Delrez; Michael, Gillon; Amaury, H.M.J (abril do 2018). "Early 2017 observations of TRAPPIST-1 with Spitzer". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 475 (3): 3577–3597. Bibcode:2018MNRAS.475.3577D. arXiv:1801.02554. doi:10.1093/mnras/sty051. 
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Krisztián Vida; Zsolt Kővári; András Pál; Katalin Oláh; Levente Kriskovics; (02-06-2017). "Frequent Flaring in the TRAPPIST-1 System—Unsuited for Life?". The Astrophysical Journal 841 (2): 124. Bibcode:2017ApJ...841..124V. arXiv:1703.10130. doi:10.3847/1538-4357/aa6f05. 
  7. J. R. Barnes; J. S. Jenkins; H. R. A. Jones e colab. (abril do 2014). "Precision radial velocities of 15 M5-M9 dwarfs". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 439 (3): 3094–3113. Bibcode:2014MNRAS.439.3094B. arXiv:1401.5350. doi:10.1093/mnras/stu172. 
  8. 8,0 8,1 Adam J. Burgasser; Eric E. Mamajek (setembro do 2017). "On the Age of the TRAPPIST-1 System". The Astrophysical Journal 845 (2): 110. Bibcode:2017ApJ...845..110B. arXiv:1706.02018. doi:10.3847/1538-4357/aa7fea. 
  9. "2MASS J23062928-0502285". Consultado o 22 de febreiro de 2017. 
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 Gillon, M.; Jehin, E.; Lederer, S. M.; Delrez, L.; De Wit, J.; (2016). "Temperate Earth-sized planets transiting a nearby ultracool dwarf star" (PDF). Nature 533 (7602): 221–224. Bibcode:2016Natur.533..221G. PMID 27135924. arXiv:1605.07211. doi:10.1038/nature17448. 
  11. 11,0 11,1 "Three Potentially Habitable Worlds Found Around Nearby Ultracool Dwarf Star – Currently the best place to search for life beyond the Solar System". European Southern Observatory. 
  12. 12,0 12,1 Chang, Kenneth (22-02-2017). "7 Earth-Size Planets Identified in Orbit Around a Dwarf Star". The New York Times. Consultado o 22-02-2017. 
  13. "Twinkle, Twinkle Little Trappist". The New York Times. 24-02-2017. Consultado o 27-02-2017. 
  14. 14,0 14,1 Witze, A. (22-02-2017). "These seven alien worlds could help explain how planets form". Nature. doi:10.1038/nature.2017.21512. 
  15. Marchis, Franck (22-02-2017). The Planetary Society, ed. "Wonderful potentially habitable worlds around TRAPPIST-1". Consultado o 25-02-2017. 
  16. Shallue, Christopher J.; Vanderburg, Andrew (16-12-2017). "Identifying Exoplanets With Deep Learning: A Five Planet Resonant Chain Around Kepler-80 And An Eighth Planet Around Kepler-90" (PDF pre-impresión). Consultado o 14-12-2017 – vía Harvard–Smithsonian Center for Astrophysics. 
  17. Chou, Felecia; Hawkes, Alison; Northon, Karen (14-12-2017). "Release 17-098 - Artificial Intelligence, NASA Data Used to Discover Eighth Planet Circling Distant Star". NASA. Consultado o 14 de decembro do 2017. 
  18. Chou, Felicia; Hawkes, Alison; Landau, Elizabeth (14-12-2017). "Artificial Intelligence, NASA Data Used to Discover Eighth Planet Circling Distant Star". NASA. Consultado o 15-12-2017. 
  19. 19,0 19,1 Tamayo, Daniel; Rein, Hanno; Petrovich, Cristobal; Murray, Norman (10-05-2017). "Convergent Migration Renders TRAPPIST-1 Long-lived". The Astrophysical Journal Letters 840 (2): L19. Bibcode:2017ApJ...840L..19T. arXiv:1704.02957. doi:10.3847/2041-8213/aa70ea. 
  20. 20,0 20,1 Chang, Kenneth (10-05-2017). "The Harmony That Keeps Trappist-1's 7 Earth-size Worlds From Colliding". The New York Times. Consultado o 11-05-2017. 
  21. 21,0 21,1 Ian Sample (02-05-2016). The Guardian, ed. "Could these newly-discovered planets orbiting an ultracool dwarf host life?". Consultado o 02-05-2016. 
  22. Jay Bennett (02-05-2016). "Three New Planets Are the Best Bets for Life". Popular Mechanics. Consultado o 02-05-2016. 
  23. 23,0 23,1 23,2 Shostak, Seth (22-02-2017). "This Weird Planetary System Seems Like Something From Science Fiction". NBC News. Consultado o 01-03-2017. 
  24. Michaël Gillon; Amaury Triaud; Emmanuël Jehin; Brice-Olivier Demory; Richard Hook (22-02-2017). European Southern Observatory, ed. "Ultracool Dwarf and the Seven Planets". eso1706. Consultado o 01-05-2017. 
  25. Elizabeth Landau; Felicia Chou; Sean Potter (21-02-2017). NASA, ed. "NASA telescope reveals largest batch of Earth-size, habitable-zone planets around single star". Exoplanet Exploration. Consultado o 22-02-2017. 
  26. 26,0 26,1 Bolmont, E.; Selsis, F.; Owen, J. E.; Ribas, I.; Raymond, S. N.; Leconte, J.; Gillon, M. (2017). "Water loss from terrestrial planets orbiting ultracool dwarfs: implications for the planets of TRAPPIST-1". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 464 (3): 3728–3741. Bibcode:2017MNRAS.464.3728B. arXiv:1605.00616. doi:10.1093/mnras/stw2578. 
  27. "Early 2017 observations of TRAPPIST-1 with Spitzer" Derez, L. et al. Available at https://arxiv.org/pdf/1801.02554.pdf. Data de acceso 04-02-2018
  28. Bryant Tracey (22-02-2017). University of Delaware, ed. "Celestial Connection". 
  29. Gizis, John E.; Monet, David G.; Reid, I. Neill; Kirkpatrick, J. Davy; Liebert, James; Williams, Rik J.; (2000). "New Neighbors from 2MASS: Activity and Kinematics at the Bottom of the Main Sequence". The Astronomical Journal 120 (2): 1085–1095. Bibcode:2000AJ....120.1085G. arXiv:astro-ph/0004361. doi:10.1086/301456. 
  30. Gramer, Robbie (22-02-2017). "News So Foreign It's Out of This World: Scientists Discover Seven New Potentially Habitable Planets". Foreign Policy. Os científicos chamaron ó sistema TRAPPIST-1 despois por que foi o primeiro sistema que se atopou co telescopio. (Para todos aqueles amantes de cervexa belga, o nome do telescopio é unha homenaxe ás ordes relixiosas trapistas en Bélxica, coñecidas por elaborar algunhas das mellores cervexas do mundo). 
  31. Emmanuël Jehin; Didier Queloz; Henri Boffin; Michaël Gillon; Pierre Magain. (08-06-2010). European Southern Observatory, ed. "New National Telescope at La Silla". eso1023. Consultado o 04-01-2015. 
  32. Hessman, F. V.; Dhillon, V. S.; Winget, D. E. (03-12-2010). "On the naming convention used for multiple star systems and extrasolar planets". arXiv:1012.0707 [astro-ph.SR]. 
  33. "Elite: Dangerous ‘predicted’ the discovery of the Trappist-1 system". Polygon. Consultado o 29-07-2018. 
  34. Koberlein, Brian. (22-02-2017). "Here's How Astronomers Found Seven Earth-Sized Planets Around A Dwarf Star". Forbes. Consultado o 26-02-2017. 
  35. Reiners, A.; Basri, G.; (febreiro do 2010). "A Volume-Limited Sample of 63 M7-M9.5 Dwarfs. II. Activity, Magnetism, and the Fade of the Rotation-Dominated Dynamo". The Astrophysical Journal 710 (2): 924–935. Bibcode:2010ApJ...710..924R. arXiv:0912.4259. doi:10.1088/0004-637X/710/2/924. 
  36. Fraser, Cain (23-12-2015). "Temperature of the Sun". Universe Today. Consultado o 19-02-2017. 
  37. Matt, Williams. (24-09-2016). "What is the Life Cycle of the Sun?". Universe Today. Consultado o 19-02-2011. 
  38. 38,0 38,1 38,2 38,3 Rodrigo, Luger; Marko, Sestovic; Ethan, Kruse; Simon L., Grimm; Brice-Oliver Demory e colab. (12-03-2017). "A terrestrial-sized exoplanet at the snow line of TRAPPIST-1". Nature Astronomy 1 (6): 0129. Bibcode:2017NatAs...1E.129L. arXiv:1703.04166 [astro-ph.EP]. doi:10.1038/s41550-017-0129. 
  39. Howell, S.; Everett, M.; Horch, E.; (setembro do 2016). "Speckle Imaging Excludes Low-mass Companions Orbiting the Exoplanet Host Star TRAPPIST-1". The Astrophysical Journal Letters 829 (1): 2–9. Bibcode:2016ApJ...829L...2H. arXiv:1610.05269v1. doi:10.3847/2041-8205/829/1/L2. 
  40. Fred C. Adams; Gregory Laughlin; J. M. Graves; (decembro do 2004). "Red Dwarfs and the End of the Main Sequence". En National Autonomous University of Mexico. Gravitational Collapse: From Massive Stars to Planets. Revista Mexicana de Astronomía y Astrofísica Conference Series 22. pp. 46–49. Bibcode:2004RMxAC..22...46A. ISBN 978-970-32-1160-9. 
  41. "TRAPPIST-1 Planets Probably Rich in Water – First glimpse of what Earth-sized exoplanets are made of". www.eso.org. Consultado o 07-02-2018. 
  42. 42,0 42,1 42,2 42,3 42,4 42,5 42,6 42,7 Gillon, M.; Triaud, A. H. M. J.; Demory, B.-O.; (febreiro do 2017). "Seven temperate terrestrial planets around the nearby ultracool dwarf star TRAPPIST-1" (PDF). Nature 542 (7642): 456–460. Bibcode:2017Natur.542..456G. PMC 5330437. PMID 28230125. arXiv:1703.01424. doi:10.1038/nature21360. 
  43. Felicia Chou; Sean Potter; Elizabeth Landau (22-02-2017). NASA, ed. "NASA Telescope Reveals Largest Batch of Earth-Size, Habitable-Zone Planets Around Single Star". Release 17-015. 
  44. NASA/Jet Propulsion Laboratory, ed. (22-02-2017). "TRAPPIST-1 Planet Lineup". 
  45. 45,0 45,1 Mike Wall (22-02-2017). "Major Discovery! 7 Earth-Size Alien Planets Circle Nearby Star". Space.com. 
  46. Nola Taylor Redd (24-02-2017). "TRAPPIST-1: System with 7 Earth-Size Exoplanets". Space.com. 
  47. Snellen, Ignas A. G. (23-02-2017). "Astronomy: Earth's seven sisters". Nature 542 (7642): 421–423. Bibcode:2017Natur.542..421S. doi:10.1038/542421a. 
  48. Steve B. Howell; Mark E. Everett; Elliott P. Horch; Jennifer G. Winters; Lea Hirsch; Dan Nusdeo; Nicholas J. Scott. (setembro do 2016). "Speckle Imaging Excludes Low-mass Companions Orbiting the Exoplanet Host Star TRAPPIST-1". The Astrophysical Journal Letters 829 (1): L2. Bibcode:2016ApJ...829L...2H. arXiv:1610.05269. doi:10.3847/2041-8205/829/1/L2. 
  49. Bourrier, Vincent; de Wit, Julien; Jäger, Mathias; (31-08-2017). "Hubble delivers first hints of possible water content of TRAPPIST-1 planets". SpaceTelescope.org. Consultado o 04-09-2017. 
  50. "First evidence of water found on TRAPPIST-1 planets". The Indian Express. Press Trust of India. 04-09-2017. Consultado o 04-09-2017. 
  51. 51,0 51,1 51,2 51,3 51,4 51,5 51,6 Simon L., Grimm Brice-Olivier, Demory; Michaël, Gillon (21-01-2018). "The nature of the TRAPPIST-1 exoplanets". Astronomy & Astrophysics 613: A68. Bibcode:2018A&A...613A..68G. arXiv:1802.01377. doi:10.1051/0004-6361/201732233. 
  52. "Atmospheric reconnaissance of the habitable-zone Earth-sized planets orbiting TRAPPIST-1". Nature Astronomy autor=Julien, de Wit; Hannah R., Wakeford; Nikole K. Lewis 2 (3): 214–219. marzo do 2018. Bibcode:2018NatAs...2..214D. arXiv:1802.02250. doi:10.1038/s41550-017-0374-z. 
  53. "Hubble delivers first hints of possible water content of TRAPPIST-1 planets". Spacetelescope.org. 31-08-2017. Consultado o 01-09-2017. 
  54. Chris, Ormel; Beibei, Liu; Djoeke, Schoonenberg. (20-03-2017). "Formation of TRAPPIST-1 and other compact systems". Astronomy & Astrophysics 604: A1. Bibcode:2017A&A...604A...1O. arXiv:1703.06924 [astro-ph.EP]. doi:10.1051/0004-6361/201730826. 
  55. https://arxiv.org/abs/1712.05641 Interior Structures and Tidal Heating in the TRAPPIST-1 Planets
  56. Wheatley, Peter J.; Louden, Tom; Bourrier, Vincent; Ehrenreich, David; Gillon, Michaël; (febreiro do 2017). "Strong XUV irradiation of the Earth-sized exoplanets orbiting the ultracool dwarf TRAPPIST-1". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society: Letters 465 (1): L74–L78. Bibcode:2017MNRAS.465L..74W. arXiv:1605.01564. doi:10.1093/mnrasl/slw192. 
  57. J. T. O'Malley-James; L. Kaltenegger; (28-032017). "UV Surface Habitability of the TRAPPIST-1 System". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society: Letters 469: L26–L30. Bibcode:2017MNRAS.469L..26O. arXiv:1702.06936 [astro-ph.EP]. doi:10.1093/mnrasl/slx047. 
  58. Kaplan, Sarah. (22-02-2017). "Here's what you should know about the newfound TRAPPIST-1 solar system". The Washington Post. 
  59. Gleiser, M. (23-02-2017). NPR, ed. "Trappist-1 Planet Discovery Ignites Enthusiasm in Search For Alien Life". Consultado o 25-02-2017. 
  60. de Wit, Julien; Wakeford, Hannah R.; Gillon, Michaël. (01-09-2016). "A combined transmission spectrum of the Earth-sized exoplanets TRAPPIST-1 b and c". Nature 537 (7618): 69–72. Bibcode:2016Natur.537...69D. PMID 27437572. arXiv:1606.01103. doi:10.1038/nature18641. 
  61. V.Bourrier, D. Ehrenreich; P. J. Wheatley; E. Bolmont; M. Gillon; J. de Wit; A. J. Burgasser; E. Jehin; D. Queloz; A. H. M. J. Triaud. (febreiro do 2017). "Reconnaissance of the TRAPPIST-1 exoplanet system in the Lyman-α line". Astronomy & Astrophysics 599: L3. Bibcode:2017A&A...599L...3B. arXiv:1702.07004. doi:10.1051/0004-6361/201630238. 
  62. Swain, M. (2008). "Probing the Atmospheres of Exoplanets" (PDF). En NASA. Hubble 2008: Science Year in Review. Consultado o 25-02-2017. 
  63. Osgood, M. (22-02-2017). Cornell University, ed. "Sagan Institute director explains what life could be like near Trappist-1". Consultado o 25-02-2017. 
  64. Barstow, J. K.; Irwin, P. G. J.; (setembro do 2016). "Habitable worlds with JWST: Transit spectroscopy of the TRAPPIST-1 system?". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society: Letters 461 (1): L92–L96. Bibcode:2016MNRAS.461L..92B. arXiv:1605.07352v2. doi:10.1093/mnrasl/slw109. 
  65. Manasvi, Lingam; Abraham, Loeb (15-03-2017). "Enhanced interplanetary panspermia in the TRAPPIST-1 system". Proceedings of the National Academy of Sciences: 201703517. Bibcode:2017PNAS..114.6689L. arXiv:1703.00878 [astro-ph.EP]. doi:10.1073/pnas.1703517114. 
  66. Boss, Alan; Weinberger, Alycia; Keiser, Sandra; Astraatmadja, Tri; Anglada-Escude, Guillem; Thompson, Ian. (2017). "Astrometric Constraints on the Masses of Long-Period Gas Giant Planets in the TRAPPIST-1 Planetary System". The Astronomical Journal 154 (3): 1–16. Bibcode:2017AJ....154..103B. arXiv:1708.02200. doi:10.3847/1538-3881/aa84b5. 
  67. Elizabeth, Howell (05-05-2017). "TRAPPIST-1 Planets Have No Large Moons, Raising Questions about Habitability". Seeker. Consultado o 17-06-2017. 
  68. Stephen R. Kane (abril do 2017). "Worlds without Moons: Exomoon Constraints for Compact Planetary Systems". The Astrophysical Journal Letters 839 (2): L19. Bibcode:2017ApJ...839L..19K. arXiv:1704.01688. doi:10.3847/2041-8213/aa6bf2. 
  69. "Artist's view of planets transiting red dwarf star in TRAPPIST-1 system". SpaceTelescope.org. 20-07-2016. Consultado o 21-07-2016. 


Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Lecturas recomendadas[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]