Stade Toulousain

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Stade Toulousain
Nome completo Stade Toulousain
Alcume(s)
Fundación 1907
Localización Tolosa, Francia Francia
Estadio(s) Stade Ernest-Wallon
Capacidade 19.500
Presidente Francia Jean-René Bouscatel
Adestrador Francia Guy Novés
Capitán Francia Thierry Dusautoir
Máx. Anotador
Máis ensaios
Liga Top 14
Tempada 2015-16
Posición -
Páxina web oficial
Na súa casa
Fóra

O Stade Toulousain é un club de rugby francés, da cidade de Tolosa. É considerado como un dos equipos máis importantes do rugby de Francia e de Europa coas súas catro Copas de Europa.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

O club foi fundado en 1907 da fusión dos dous clubs de estudantes de Tolosa. O club perde a súa primeira final no ano 1909 fronte ao Stade Bordelais mais uns anos máis tarde o club da "Virxe Vermella" (ese é o seu alcume dende aquela) gañou o seu primeiro título na final do campionato francés fronte ao Racing Club de France.

Na década de 1920 o rugby convértese no "Deporte Rei" en Francia, e o Stade Toulousain gañou tres títulos máis (1922, 1923, 1924). Mais o Toulouse terá que agardar ata o final da Segunda Guerra Mundial para poñer de novo a súa pegada no palmarés do Campionato (1947).

Despois de anos de seca, na década de 1970 o Béziers impúxose coma o máximo dominador do rugby de Francia, o club volve ser Campión e a levantar o famoso Escudo de Brennus no ano 85. Grazas a unha nova xeración de adestradores e xogadores, o Stade Toulousain consegue ser a máxima referencia do rugby francés e europeo inventando un novo xeito de xogar, baseada no espectáculo e a eficacia, que segue inspirando a moitos adestradores no mundo.

En 1996, logo da legalización do rugby profesional pola International Rugby Board, os mellores clubs e provincias de Francia, Escocia, Gales, Italia e Romanía compiten na primeira Copa de Europa (chamada Heineken Cup) o Stade Toulousain imponse como o primeiro club en ser Campión de Europa gañando a final contra o Cardiff RFC. A final xogouse no Arms Park de Cardiff. O Toulouse ergueu a Heineken Cup dúas veces máis en 2003 e 2005, o que fai ao club occitano o que máis Copas de Europa ten (ademais perdeu as finais de 2004 fronte aos London Wasps e 2008 fronte ao Munster Rugby de Irlanda). En 2010 acadou a súa cuarta Copa de Europa.

Palmarés[editar | editar a fonte]

Tempada actual[editar | editar a fonte]

Francia Top 14 — Tempada 2014/15
Posto Equipo Puntos Xogados Gañ. Emp. Per. PF PC DP BO BD
RC Toulon (SF) 76 26 16 0 10 740 525 +215 7 5
ASM Clermont Auvergne (F) 75 26 16 1 9 630 464 +166 5 4
Stade Toulousain (SF) 70 26 16 0 10 573 504 +69 3 3
Stade Français (C) 70 26 15 1 15 591 576 +15 6 2
Racing Métro 92 (CF) 65 26 13 3 10 551 497 +54 3 4
Oyonnax Rugby (CF) 62 26 14 0 12 514 507 +7 2 4
Union Bordeaux Bègles 61 26 12 0 14 701 578 +123 4 9
Montpellier Hérault 55 26 11 2 13 537 516 +21 2 5
Stade Rochelais 54 26 10 5 11 520 659 –139 2 2
10º CA Brive 53 26 12 0 14 502 619 -117 3 2
11º FC Grenoble 53 26 11 0 15 626 735 -109 3 6
12º Castres Olympique 52 26 11 0 15 509 627 -118 4 4
13º Aviron Bayonnais 52 26 10 1 15 522 548 -26 5 5
14º Lyon OU 41 26 8 1 17 469 630 -161 0 7
Cada encontro gañado (Gañ.) supón 4 puntos para a clasificación, e cada empate (Emp.) outros 2. Os puntos bonus ofensivos (BO) acádanse cada vez que un equipo anota 3 ensaios ou máis nun encontro, mentres que os puntos bonus defensivos (BD) acádanse cando o equipo perde un encontro por 7 puntos de diferenza ou menos. Estes puntos bonus engádense ós acadados polas vitorias ou empates.

<<<< 2013/14 — Tempadas — 2015/16 >>>>


En verde      os equipos clasificados para as semifinais e para a Copa de Campións Europea de Rugby 2015-2016 (1º e 2º).
En azul      os clubes clasificados para os cuartos de final e para a Copa de Campións Europea de Rugby 2015-2016 (3º, 4º, 5º e 6º).
En amarelo      o clube que xogou o playoff pola Copa de Campións Europea de Rugby.
En vermello      os clubes que descenden ao Pro D2 (13º e 14º).


Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]