Segway

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Persoas paseando nun Segway.

O Segway foi un vehículo de transporte lixeiro xiroscópico eléctrico de dúas rodas, con autobalanceo controlado por ordenador, inventado por Dean Kamen e presentado en decembro de 2001. Prodúceo a compañía Segway Inc., con sede en Bedford, Nova Hampshire. Inicialmente denominouse Segway HT (Human Transporter; en galego, trasnportador humano) para se denominar, posteriormente, Segway PT (Personal Transporter; en galego, trasportador persoal).

A principios do ano 2010 a empresa foi comprada por un grupo dirixido polo millonario británico Jimi Heselden, presidente de Hesco Bastion.[1] Nove meses máis tarde, este, faleceu ao caer por un cantil mentres probaba un destes Segway. En abril de 2015, a compañía chinesa con sede en Beijing, Ninebot comprou Segway por un prezo que non se fixo público.[2] Pouco despois, ampliou a compañía para incluír outros dispositivos de transporte e, en xuño de 2020, anunciou que xa non o fabicaría máis.[3][4]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

O Segway PT, chamado Segway HT durante o desenvolvemento e a comercialización inicial, desenvolveuse a partir da cadeira de rodas autoequilibrada iBOT que se desenvolveu inicialmente na Universidade de Plymouth, xunto con BAE Systems e Sumitomo Precision Products.[5] A primeira patente de Segway foi presentada en 1994 e concedida en 1997, [6] seguida doutras,[7] incluída unha presentada en xuño de 1999 e concedida en outubro de 2001.[8]

O Segway foi o primeiro dispositivo de transporte con autobalanceo. O ordenador e os motores situados na base manteñen o Segway sempre horizontal. O usuario debe inclinarse cara á dirección que queira tomar (diante, atrás, dereita ou esquerda). O motor é eléctrico e silencioso, e acada os 20 km/h (15 km/h nos P-series).

Xusto antes da súa aparición, un libro que filtrou información sobre a invención, desenvolvemento e financiamento do Segway[9] e levou a especular sobre o dispositivo e a súa importancia. John Doerr prediciu vendas que chegarían aos 1.000 millóns de dólares moito antes que calquera outro produto anterior e especulou que sería máis importante que Internet.[10] South Park dedicou un episodio a burlarse da noticia antes de lanzar o produto. Steve Jobs foi citado dicindo que era "un negocio tan grande como o PC",[10] aínda que máis trade se retractou indicando que se refería ao "deseño" e reflexionando sobre o prezo: "Está seguro de que o seu mercado é o dun consumidor exclusivo?".[11] O dispositivo foi presentado o 3 de decembro de 2001, despois de meses de especulacións públicas, en Bryant Park, Nova York, no programa da mañá Good Morning America de ABC News,[12][13] e as primeiras unidades entregadas aos clientes foron a principios de 2002.[14] Para afrontar a demanda esperada, a fábrica de Bedford foi deseñada orixinalmente para construír ata 40.000 unidades mensuais. Pouco despois da demostración, tres Segway PT vendéronse nunha poxa en Amazon.com por máis de 100.000 dólares cada un. Despois dalgúns meses, Amazon e o sitio oficial comezaron as vendas regulares.

A compañía esperara vender 50.000 unidades no primeiro ano, pero despois de 21 meses só se venderan 6.000. A cifra revelouse durante a retirada voluntaria de todos os Segway PT en setembro de 2003. A condición que levou á retirada foi descrita nunha nota de prensa como "Perigo: Baixo certas condicións operativas, particularmente cando as baterías están preto do final da carga, algúns Segway PT poden non dar a suficiente potencia, ocasionando que o condutor caia. Isto pode suceder se o condutor acelera de xeito brusco, encontra un obstáculo ou continúa conducindo despois de recibir un aviso de batería baixa".

O alto prezo do dispositivo (entre US$4.000 e US$5.500, dependendo do modelo) considerouse o principal factor responsable da baixa demanda. Os seguidores desta tecnoloxía tamén afirman que a presentación do Segway foi en parte arruinada cando os detalles vertidos nun libro manuscrito -cuxa publicación se supoñía que debía coincidir coa presentación do vehículo- levantaron expectativas prematuras. Os entusiastas deste afirman que o público en xeral está asustado pola natureza revolucionaria do produto, aínda que estas afirmacións non teñen unha base aparente en ningún estudo de mercado. Para eliminar posibles malentendidos, e para eliminar a mala imaxe asociada co vehículo, Segway Inc. abriu concesionarios nos Estados Unidos nos que a xente pode examinar e probar os Segway PT. Aínda así non hai indicacións de que o mercado vaia considerar proximamente o PT como un vehículo práctico para uso diario en lugar de como un xoguete caro.

Os modelos orixinais de Segway presentaban tres axustes de velocidade: 9,7 km / h, 6 km / h con xiro máis rápido e 16 km / h.[15] A dirección das primeiras versións controlábase mediante unha empuñadura de torsión que variaba as velocidades dos dous motores. O alcance da serie p era de 9 a 16,1 km cunha batería de hidruro metálico (NiMH) totalmente cargada cun tempo de recarga de 4 a 6 horas. En setembro de 2003, o Segway PT foi recordado, porque se os usuarios ignorasen as advertencias repetidas de batería baixa dos PT, ao final podería levalos á caída.[16] Cun parche de software para a versión 12.0, o PT baixaría e pararía automaticamente en resposta á detección de batería baixa.

A finais do 2004, Segway Inc. asinou contratos de distribución en varios países, incluíndo Italia e Corea do Sur. A compañía recibiu respostas positivas dos lexisladores franceses e italianos sobre a situación legal en ambos os dous países. A pesar de que os seus creadores cren que o PT é ideal para as áreas urbanas densas, moitos suburbios e grandes cidades (como Atlanta ou Os Ánxeles) foron deseñados para ser percorridos principalmente por automóbiles mediante autoestradas e estradas interestatais. As comunidades nas que o Segway podería ter máis éxito parece que serían aquelas cunhas distancias menores entre o fogar, o traballo e as áreas de recreo, polo que o éxito do PT no mercado do transporte persoal (ao contrario que o seu uso actual como dispositivo de recreo) depende en boa medida do estilo de desenvolvemento urbano ou a habilidade de producir futuros modelos seguros con velocidades maiores.

A pesar de sufrir a compañía moitos contratempos, en 2005 Segway Inc. estaba a traballar para incrementar a súa cota de mercado e recuperar os investimentos en I+D e produción. Aínda que algunhas publicacións eran escépticas, a compañía esperaba que Segway conseguise ser un éxito comercial unha vez que se cubrisen os investimentos (como sucedeu con Iridium). Segway chegou a ter máis de 100 concesionarios e distribuidores internacionais.

En agosto de 2006, Segway interrompeu todos os modelos anteriores e introduciu os produtos i2 e x2, que se dirixían inclinando o manillar cara á dereita ou á esquerda,[17] tiñan unha velocidade máxima de 12,1 mph (20,1 km / h) dun par de motores eléctricos sen cepillo de 2 cabalos de potencia (1,5 kW) sen freos con freo rexenerativo e un alcance de 24 a 40 km (15-25 mi), dependendo do terreo, estilo de condución e estado das baterías.[18] A recarga tardaba de 8 a 10 horas. O i2 e o x2 tamén introduciron o InfoKey sen fíos que podería amosar a quilometraxe e un Hodómetro de viaxe coa posibilidade de pór o Segway en modo Seguridade de tal xeito que bloqueaba as rodas e activaba unha alarma se se movía e tamén se podía usar para acender o PT de ata 4,6 m de distancia.[15]

Venda da empresa[editar | editar a fonte]

En abril de 2015, Ninebot Inc., unha startup de robótica de transporte con sede en Beijing e rival de Segway, adquiriuna despois de recadar 80 millóns de dólares de Xiaomi e Sequoia Capital.[19][20] En xuño de 2016, a compañía lanzou o Segway miniPRO, un scooter autoequilibrado máis pequeno.[21] Posteriormente, en xulo de 2020, Ninebot, propietario da marca Segway, anunciou que xa non fabricaría o produto homónimo de dúas rodas e autoequilibrado.

Durante a vida útil do produto, vendeuse un número relativamente pequeno de unidades, unhas 140.000; porén, o Segway Pt só supuña o 1'5% do beneficio total da empresa.[3] Entre os factores que contribuíron á paralización da produción están o prezo (5.000 dólares no lanzamento) e a curva de aprendizaxe para conseguir manterse sobre o Segway que deu lugar a accidentes de persoas relevantes como Usain Bolt, George W. Bush e o propio propietario da compañía, Jimi Heselden.[4] Mentras que o Segway mantivo a popularidade entre as actividades turisticas, os patinetes eléctricos gañáronlo na mobilidade persoal.[3][4]

Tecnoloxía[editar | editar a fonte]

Uso do Segway pola policía sueca.

O dinamismo do Segway PT é semellante a un problema clásico como é o péndulo invertido. Emprega motores eléctricos de corrente continua sen escobillas en cada roda, alimentados por baterías de ión-litio co equilibrio conseguido mediante sensores de inclinación e sensores xiroscópicos desenvolvidos polo Advanced Technology Center de BAE Systems.[22] As rodas condúcense cara adiante ou cara atrás cando sexa a partir da posición vertical.

Utilización[editar | editar a fonte]

En 2011, o Segway i2 foi comercializado para o uso por parte dos servizos médicos de emerxencia.[23] En 2018, a policía de Estocolmo adoptou Segways como método de transporte permanente para os patrulladores da cidade vella.[24] O Segway miniPro tamén foi empregado como a parte que movía a robots.[25] No 2008, DRAFT, Disability Rights Advocates for Technology (en galego, Defensores dos dereitos dos eivados á Tecnoloxía) intentaron subministrar equipos de Segway a veteranos que tiñan problemas para camiñar.[26] Ainda de Segway Inc. non pode comercializar os seus dispositivos en Estados Unidos como dispositivos médicos, Kamen vendeu os dereitos de propiedade intelectual con fins médicos a Johnson & Johnson, fabricantes do iBOT, para comercializar unha cadeira de rodas autoequilibrada.[27]

Segundo a compañía, a velocidade máxima do Segway PT é de 12,5 millas por hora (20,1 km / h) e pode cubrir uns 39 km cunha batería de ión-litio completamente cargada, dependendo do terreo, do estilo de condución e do estado das baterías.[28] Por outra banda, a U.S. Consumer Product Safety Commission (en galego, Comisión de seguridade dos produtos dos consumidores) dos Estados Unidos non ten recomendacións específicas para o Segway, pero si que os cascos para bicicletas son axeitados para os scooters "de baixa velocidade e asistidos por motor". [29]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Redacción (18 de xaneiro de 2010). "SEGWAY QUIETLY SOLD; DEALERS REMAIN OPTIMISTIC". pcmag.com (en inglés). Consultado o 2 de maio de 2021. 
  2. Redacción (15 de abril de 2015). "La compañía china Ninebot compra Segway". elperiodico.com (en castelán). Consultado o 2 de maio de 2021. 
  3. 3,0 3,1 3,2 Wilson, Mark (23 de xuño de 2020). "Exclusive: Segway, the most hyped invention since the Macintosh, ends production". fastcompany.com (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  4. 4,0 4,1 4,2 AP/ABC (24 de xuño de 2020). "Segway ends production of its namesake after two decades of high-profile falls". abc.net.au (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  5. Kemper (2003), p. 27
  6. "US5701965A Human transporter". patents.google.com (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  7. "Segway Patent Information" (PDF). segway.com (en inglés). 2019. Consultado o 3 de maio de 2021. 
  8. "US6302230B1 Personal mobility vehicles and methods". patents.google.com (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  9. Kemper, Steve (2003). Reinventing the Wheel: A Story of Genius, Innovation, and Grand Ambition (en inglés). ISBN 1578516730. 
  10. 10,0 10,1 Heilemann, John (2 de decembro de 2001). "Reinventing the Wheel". time.com (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  11. Kemper, Steve (16 de xuño de 2003). "Steve Jobs and Jeff Bezos meet "Ginger"". hbswk.hbs.edu (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  12. Machrone, Bill (3 de decembro de 2001). "extremetech.com". extremetech.com (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  13. Tweney, Dylan (12 de marzo de 2009). "Dec. 3, 2001: Segway Starts Rolling". wired.com (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  14. "Segway Milestones". segway.com (en inglés). 18 de marzo de 2009. Consultado o 3 de maio de 2021. 
  15. 15,0 15,1 "Segway i2 for Business". segway.com. Consultado o 3 de maio de 2021. 
  16. "CPSC, Segway LLC Announce Voluntary Recall to Upgrade Software on Segway™ Human Transporters". cpsc.gov (en inglés). 26 de setembro de 2003. Consultado o 3 de maio de 2021. 
  17. "SEGWAY FOR INDIVIDUALS". segway.com (en inglés). 2009. Consultado o 3 de maio de 2021. 
  18. "Enhanced Range, Courtesy of lithium-ion". segway.com (en inglés). 2006. Consultado o 3 de maio de 2021. 
  19. Shu, Catherine (15 de abril de 2015). "Beijing-based Ninebot Acquires Segway, Raises $80M From Xiaomi And Sequoia". techcrunch.com (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  20. Linshi, Jack (15 de abril de 2015). "Why This Chinese Startup Just Bought a Company Americans Love to Ridicule". time.com (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  21. Sawers, Paul (1 de xuño de 2016). "Segway launches $1,000 self-balancing scooter you can control like a drone from your phone". venturebeat.com (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  22. "BAE SYSTEMS and Segway Inc. Announce Partnership to Market Segway™ Personal Transporter in the UK". segway-madrid.com (en inglés). 22 de xullo de 2002. Consultado o 3 de maio de 2021. 
  23. "The StreetSmart™ LifeLine®". streetsmartsegway.com (en inglés). 14 de novembro de 2011. Consultado o 3 de maio de 2021. 
  24. Redacción (8 de maio de 2018). "IN PICTURES: Stockholm’s segway police are here to stay". thelocal.se (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  25. Levenstein, Steve (12 de abril de 2010). "Robot Segway Rovers Train Special Forces For Urban Warfare". inventorspot.com (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  26. Kerr, Jerry (27 de agosto de 2008). "DOJ's proposed rules cloud future of America's Disabled and Seniors!". draft.org (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  27. Redacción (27 de outubro de 2008). "Dean Kamen: part man, part machine". telegraph.co.uk (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2021. 
  28. "SEGWAY I2 SE PERSONAL TRANSPORTER". segway.com (en inglés). 27 de maio de 2016. Consultado o 3 de maio de 2021. 
  29. ""CPSC Guide:Which Helmet for Which Activity"" (PDF). cpsc.gov (en inglés). 20 de setembro de 2008. Consultado o 3 de maio de 2021. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Kemper, Steve (2003). Code name Ginger : the story behind segway and Dean Kamen's quest to invent a new world (en inglés). Boston, Mass.: Harvard Business School Press. ISBN 9781578516735. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]