Ramanuja

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ramanuja
Shri Ramanujar pics 2.jpg
Nacemento1017
 Sriperumbudur
Falecemento1137
 Srirangam
RelixiónHinduísmo
Ocupaciónteólogo, filósofo e poeta
editar datos en Wikidata ]

Ramanuja, Ramanujacharya ou Rāmānujā (|ɽaːmaːnʊdʑɐ|), nado en Sriperumbudur supostamente en 1017 e finado en Sri Rangam en 1137 foi un teólogo e filósofo indio, un dos máis importantes da tradción do Sri Vaishnavism no hinduísmo.[1][2] Os seus fundamentos filosóficos para o devocionalismo influíron no movemento Bhakti.[1][3][4]

O gurú de Ramanuja foi Yādava Prakāśa, estudoso que formaba parte da tradición monástica do Advaita Vedānta.[5] A tradición Sri Vaishnava afirma que Ramanuja estaba en desacordo co seu gurú e coa non dualista Advaita Vedānta, e pola contra seguiu os pasos dastradicións Tamil Alvārs e os estudosos Nāthamuni e Yamunāchārya.[1] Ramanuja é coñecido por propoñer a subescola de Vishishtadvaita de Vedānta,[6][7] e os seus discípulos foron autores de textos como Shatyayaniya Upanishad.[5] O propio Ramanuja escribiu textos influentes, como o bhāsya dos Brahma Sutras e o Bhagavad Gita, todos eles en sánscrito.[8]

A súa filosofía Vishishtadvaita (cualificada como non dualista) competiu coa filosofía do Dvaita (dualismo teísta) de Madhvāchārya, e coa filosofía Advaita (non dualista) de Ādi Shankara, como a tres filosofías Vedanta máis influentes do segundo milenio.[9][10] Ramanuja presentou a importancia epistémica e soteriolóxica do bhakti, ou a devoción a un deus persoal (no seu caso Vishnu) como medio de liberación espiritual. As súas teorías afirman que existe unha pluralidade e distinción entre Ātman (alma) e Brahman (metafísica, realidade última), mentres que tamén afirmou que hai unidade de todas as almas e que a alma individual ten o potencial de darse conta da identidade co Brahman.[11][10][12]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Ramanuja naceu na aldea de Sriperumbudur, Tamil Nadu, preto de Chennai.[13] Os seus seguidores no Vaishnava escribiron haxiografías, algunhas delas realizadas séculos despois da súa morte, que a tradición considera verdadeiras.[2][14]

As haxiografías tradicionais afirman que Ramanuja tivo como nai a Kānthimathi e como pai a Asuri Kesava Somayāji.[15] Crese que naceu no mes de Chaitra baixo a estrela Tiruvadhirai.[16] Sitúan a súa vida entre 1017 e 1137, o que supón unha lonxevidade de 120 anos.[17] Estas datas son cuestionadas por estudosos modernos en base a rexistros nos templos e a literatura rexional dos séculos XI e XII fóra da tradición Sri Vaishnava, e suxiren que puido vivir entre 1077 e 1157.[18][15][13]

Ramanuja casou, mudouse a Kānchipuram e estudou nun mosteiro Advaita Vedānta con Yādava Prakāśa como gurú.[3][5][19] Ramanuja e o seu gurú estaban en desacordo con frecuencia na interpretación dos textos védicos, particularmente o Upanishad.[15][20] Ramanuja e Yādava Prakāśa separáronse e posteriormente Ramanuja continuou os seus estudos pola súa contra.[2][19]

Intentou coñecer outro coñecido estudoso do século XI, Yamunāchārya, mais a tradición afirma que este faleceu antes do encontro.[2] Ramanuja era bisneto de Yamunāchārya.[21] Porén, algúns haxiógrafos afirman que o cadáver de Yamunāchārya se ergueu de xeito milagroso e nomeou a Ramanuja como o novo líder da seita de Sri Vaishnava antes liderada por Yamunāchārya.[2] Unha haxiografía indica que tras deixar a Yādava Prakāśa, Ramanuja foi iniciado no Sri Vaishnavismo por Periya Nambi, tamén chamado Mahapurna, outro estudoso Vedānta. Ramanuja renunciou á vida de casado e converteuse en monxe.[22] Non obstante, Katherine Young indica que a evidencia histórica de se Ramanuja mantivo unha vida matrimonial ou se renunciou a esta para ser monxe é incerta.[23]

Ramanuja converteuse en sacerdote do templo de Varadharāja Perumal (Vishnu) en Kānchipuram, onde ensinou que o moksha (liberación do samsara) se consegue non coa metafísica, nirguna Brahman, senón coa axuda dun deus persoal, saguna Vishnu.[19][24]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 C. J. Bartley 2013, pp. 1–4, 52–53, 79.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Sydnor, Jon Paul (2012). Rāmānuja and Schleiermacher: Toward a Constructive Comparative Theology. Casemate. pp. 20–22 with footnote 32. ISBN 978-0227680247. 
  3. 3,0 3,1 Doniger, Wendy (1999). Merriam-Webster's encyclopedia of world religions. Merriam-Webster. p. 904. ISBN 978-0-87779-044-0. 
  4. Rothermund, Dietmar (2004). A History of India. Routledge. p. 149. ISBN 978-0-415-32920-0.  Faltan o |apelido1= en Authors list (Axuda)
  5. 5,0 5,1 5,2 Olivelle, Patrick (1992). The Samnyasa Upanisads : Hindu Scriptures on Asceticism and Renunciation: Hindu Scriptures on Asceticism and Renunciation. Oxford University Press. pp. 10–11, 17–18. ISBN 978-0-19-536137-7. 
  6. C. J. Bartley 2013, pp. 1-2.
  7. Carman 1974, p. 24.
  8. Carman 1994, pp. 82-87 con notas.
  9. Indich, William M. (1995). Consciousness in Advaita Vedanta. Motilal Banarsidass. pp. 1–2, 97–102. ISBN 978-81-208-1251-2. 
  10. 10,0 10,1 Sullivan, Bruce M. (2001). The A to Z of Hinduism. Rowman & Littlefield. p. 239. ISBN 978-0-8108-4070-6. 
  11. C. J. Bartley 2013, pp. 1-2, 9-10, 76-79, 87-98.
  12. Doyle, Sean (2006). Synthesizing the Vedanta: The Theology of Pierre Johanns, S.J. Peter Lang. pp. 59–62. ISBN 978-3-03910-708-7. 
  13. 13,0 13,1 Jones & Ryan 2006, p. 352.
  14. Keith E. Yandell 2001, pp. 7, 148.
  15. 15,0 15,1 15,2 Mishra, Patit Paban (2012). "Ramanuja (ca. 1077–ca. 1157)". Rāmānuja (ca. 1077–ca. 1157) in Encyclopedia of Global Religion (Editors: Mark Juergensmeyer & Wade Clark Roof). ISBN 9780761927297. doi:10.4135/9781412997898.n598. 
  16. Narasimhacharya, Madabhushini. Sri Ramanuja. Sahitya Akademi, 2004 - Hindu saints - 51 pages. p. 17. 
  17. Carman 1994, pp. 45, 80.
  18. Carman 1974, pp. 27-28, 45.
  19. 19,0 19,1 19,2 "Ramanuja | Hindu theologian and philosopher". Encyclopedia Britannica (en inglés). Consultado o 5-4-2019. 
  20. "Ramanuja's explanation". The Hindu (en inglés). 2014-01-13. ISSN 0971-751X. Consultado o 5-4-2019. 
  21. Aiyangar, Sakkottai Krishnaswami. Ancient India: Collected Essays on the Literary and Political History of Southern India. Asian Educational Services, 2004. p. 195. 
  22. Govindāchārya, Alkandavilli (1906). The Life of Râmânujâchârya: The Exponent of the Viśistâdvaita Philosophy. S. Murthy. pp. 62–70. 
  23. Young, Katherine (1996). Steven Rosen, ed. Vaiṣṇavī. Motilal Banarsidass. pp. 286–288. ISBN 978-81-208-1437-0. 
  24. Sydnor, Jon Paul (2012). Rāmānuja and Schleiermacher: Toward a Constructive Comparative Theology. Casemate. pp. 84–87. ISBN 978-0227680247. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Ayyangar, S. Krishnaswami; Chariar, Rajagopala; Rangacharya, M (1911). Sri Ramanujacharya: a Sketch of his Life and Times and his Philosophical System. G. A. Natesan & Co. 
  • Bartley, C. J. (2013). The Theology of Rāmānuja: Realism and Religion. Routledge. pp. 1–4, 52–53, 79. ISBN 978-1-136-85306-7. 
  • Bryant, Edwin (2007). Krishna : A Sourcebook (Chapter 15 by Deepak Sarma). Oxford University Press. ISBN 978-0195148923. 
  • Modelo:Cita libro last=Carman
  • Carman, John B. (1994). Majesty and Meekness: A Comparative Study of Contrast and Harmony in the Concept of God. Wm. B. Eerdmans Publishing. ISBN 978-0802806932. 
  • Dasgupta, Surendranath (1991). A history of Indian philosophy. Motilal Banarsidass Publisher. ISBN 9788120804081. 
  • Dalal, Roshen (2011). Hinduism: An Alphabetical Guide. Penguin Books India. p. 339. ISBN 978-0-14-341421-6. 
  • Devamani, B. S. (1990). The Religion of Rāmānuja: A Christian Appraisal. Christian Literature Society. 
  • Duraisingh, Christopher (1979). Toward an Indian-Christian Theology, Rāmānuja's Significance a Study of the Significance of Rāmānuja's Theological Hermeneutics for an Indian-Christian Understanding of the Relation Between God and All-else. Harvard University Press. 
  • Jones, Constance; Ryan, James D. (2006). Encyclopedia of Hinduism. Infobase Publishing. 
  • Lott, Eric J. (1976). God and the universe in the Vedāntic theology of Rāmānuja: a study in his use of the self-body analogy. Rāmānuja Research Society. 
  • Govindacharya, A. (1960). The Life of Rāmānuja. S. Murthy. 
  • Mayeda, Sengaku (2006). A thousand teachings : the Upadeśasāhasrī of Śaṅkara. Motilal Banarsidass. ISBN 978-81-208-2771-4. 
  • Rao, T. A. Gopinatha (1923). Sir Subrahmanya Ayyar Lectures on the History of Modelo:IAST. University of Madras, Government Press. 
  • Raghavachar, S. S. (2010). Vedartha Sangraha. Advaita Ashrama. ISBN 978-81-7505-118-8. 
  • Sampatkumaran, M. R. (1985). The Modelo:IAST of Rāmānuja. Bombay: Ananthacharya Indological Research Institute. 
  • Sastri, K. A. Nilakanta (1955). A History of South India: From Prehistoric Times to the Fall of Vijayanagar. Oxford University Press. 
  • Sharma, Arvind (1978). Modelo:IAST: A study. Heritage Publishers. 
  • Sharma, Chandradhar (1994). A Critical Survey of Indian Philosophy. Motilal Banarsidass. ISBN 978-81-208-0365-7. 
  • Aiyengar, C. R. Srinivasa (n.d.). The life and teachings of Sri Ramanujacharya. R. Venkateshwar. 
  • Stoker, Valerie (2011). "Madhva (1238-1317)". Internet Encyclopedia of Philosophy. Consultado o 2 de febreiro de 2016. 
  • Subramanian, T. N. (1957). "South Indian Temple Inscriptions". Madras Government Oriental Series, No. 157 3 (2): 145–60. 
  • Barua, Ankur (2010). "God's Body at Work: Rāmānuja and Panentheism". International Journal of Hindu Studies 14 (1): 1–30. doi:10.1007/s11407-010-9086-z. 
  • Yandell, Keith E. (2001). Faith and Narrative. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-535128-6. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]