Raffaella Carrà

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Raffaella Carrà
Raffaella Carrà.jpg
Raffaella Carrà, 2008
Nome completo Raffaella Maria Roberta Pelloni
Alias «A diva italiana»
«A Carrà»
«A bomba italiana»
Nacemento 18 de xuño de 1943 (73 anos)
Orixe nada en Boloña
Ocupación (s) cantante, presentadora
Xénero Pop, pop latino, música disco
Instrumento(s) voz
Tempo en activo 1960 - actualidade
Na rede
http://www.raffaellacarra.tv/

Raffaella Maria Roberta Pelloni, de nome artístico Raffaella Carrà, nada en Boloña o 18 de xuño de 1943, é unha cantante e presentadora italiana.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Pasou a súa infancia en Bellaria-Igea Marina, na provincia de Rímini. Ós 8 anos deixa a cidade, para seguir a Roma a Jia Ruskaia, fundadora da Accademia Nazionale di Danza di Roma. A súa carreira cinematográfica tivo un comezo precoz: debutou na película Tormento del Passato (1952), onde interpreta o personaxe infantil de Graziella, aparecendo nos créditos co seu verdadeiro nome: Raffaella Pelloni[1].

EN 1960, logo de diplomarse polo Centro Sperimentale di Cinematografia, fai o seu verdadeiro debut cinematográfico na película de Florestano Vancini La lunga notte del '43 e aparece na cinta de Leopoldo Trieste Il peccato degli anni verdi. Participa en diversas películas, entre elas I compagni de Mario Monicelli, xunto a Marcello Mastroianni, mentres no ano1965 roda a carón de Frank Sinatra en Il colonnello Von Ryan. Todas están aparicións pasan prácticamente indadvertidas.

Na temporada 1969-1970 chega o seu verdadeiro éxito televisivo con Io Agata e tu (con Nino Taranto e Nino Ferrer), onde a Carrà lanza un novo e moderno estilo de showgirl.

No outono do mesmo ano traballa xunto a Corrado en Canzonissima onde provoca un escándalo polo embigo descuberto mentres canta Ma che musica maestro!. Ó ano seguinte lanza o famoso Tuca tuca e canta Chissà se va. Sempre nesta temporada, lanza tamén unha canción baseada nun personaxe creado por ela mesma, "Maga Maghella", que a levará a converteerse no soño de tódolos nenos. Segue despois (en 1974) Milleluci, presentado xunto a Mina e a continuación a súa terceira "Canzonissima", presentada nesta ocasión en solitario.

Nos anos 70 dáse a coñecer en España, e o éxito das súas cancións leva a TVE a ofrecerlle un programa, La hora de Raffaella; a cantante convértese nunha estrela en España.

En 1978 presenta o programa de variedades da noite do sábado Ma che sera e en 1982 de novo con Corrado presenta Fantastico 3 con Gigi Sabani. De 1984 a 1985, esta vez en solitario, conduce Pronto, Raffaella?, programa de mediodía no que traballa por primeira vez co seu ex-compañeiro, Gianni Boncompagni (que se ocupa dda dirección e é autor xunto a Giancarlo Magalli), en competencia directa con Il pranzo è servito do se amigo Corrado, co que conducirá tamén unha edición do Telegatto ó comezo dos anos noventa. O estraordinario éxito de Pronto, Raffaella? fai que venza en 1984 o título de Personaxe televisivo feminino a nivel europeo concedido pola European TV Magazines Association.

Na temporada televisiva 1985/1986 é a presentadora de Buonasera Raffaella e na de 1986/1987 de Domenica In. En 1987 pasa a Fininvest, realizando los espectáculos Raffaella Carrà Show e Il principe azzurro que non obteñen grandes resultados de público e reducen un pouco a súa popularidade. Volve á RAI en 1989, primeiro con Raffaella venerdì sabato e domenica - Ricomincio da Due e despois con Week end con Raffaella e en 1991 conduce xunto a Johnny Dorelli Fantastico 12.

Decide despois regresar a España, onde traballa entre 1992 e 1995: primeiro dous anos na primeira canle de TVE onde conduce Hola Raffaella, premiado co TP, e A las 8 con Raffaella; posteriormente pasa a Telecinco con En casa de Raffaella. Tamén despois destes anos, TVE volveu a chamar a Raffaella paa algúns eventos coma o Fin de Ano de 1997.

En 1995 volve a Italia con Carràmba che sorpresa, o seu éxito persoal máis clamoroso: conducirá o programa durante catro edicións na franxa de prime time da noite de sábado cunha audiencia media do 30 %, ata 2002. En 2001 presenta a 51° edición do Festival de Sanremo, edición que non tería o éxito agardado, como ela mesma recoñeu.

En 2004 conduce o espazo Sogni, antecedente do programa Il treno dei desideri presentado por Antonella Clerici. Finalmente en 2006 conduce Amore, dedicado ós apadrinamentos a distancia que ten a presetnadora.

Entre os seus innumerables éxitos, ademais dos xa citados Ma che musica maestro!, Chissà se va, e Tuca Tuca, cabe lembrar Rumore, Felicità-tà, Forte forte forte, Fiesta, Tanti auguri, E salutala per me, Ballo ballo, Pedro, Fatalita', Bellissimo. O seu look foi fonte de inspiración para Renato Zero e viceversa.

O 30 novembro de 2007 sae Raffica Carra', recompilatorio de 2 CD máis 1 DVD nos que se recollen os sinxelos de Raffaella durante toda a súa carreira.

Carrà volve á televisión española TVE para unha gala especial o 8 de marzo de 2008, Salvemos Eurovisión, na que os españois, mediante televoto e sms, escolleron a canción que representaría a España na edición de 2008 do Festival de Eurovisión previsto para maio en Belgrado. Conduce además outros dous especiais en maio de 2008 sempre ligados ó Eurofestival: o primeiro, Europasión, é unha gala nostálxica con algunhas das cacnións que reprsentaron a España nos anos anteriores; o segundo, un programa con debates e críticas sobre o festival, emítese xusto no mesmo día da finalísima antes e despois do directo con Belgrado.

A pesar disto, a RAI chamouna de novo para conducir unha nova edición do exitoso Carramba.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]