I compagni

I compagni
Instancia de filme  Título I compagni (it)
Características  Cor branco e negro  Xénero artístico cinema dramático  Formato de distribución vídeo baixo demanda  Ambientado en Turín  Lingua orixinal lingua italiana
Implicados  Produtor/a Franco Cristaldi  Director/a Mario Monicelli  Compositor/a Carlo Rustichelli  Guionista Agenore Incrocci Furio Scarpelli Mario Monicelli  Director/a fotografía Giuseppe Rotunno  Editor/a de cine Ruggero Mastroianni  Deseñador/a produción Mario Garbuglia  Deseñador/a vestiario Piero Tosi  Elenco Marcello Mastroianni Giulio Bosetti Mario Pisu Vittorio Sanipoli Piero Lulli Edda Ferronao Kenneth Kove (pt) Giampiero Albertini François Périer Bernard Blier Renato Salvatori (pt) Raffaella Carrà Annie Girardot Folco Lulli Gabriella Giorgelli Bruno Scipioni  Compañía produtora Lux Film (en) Vides Cinematografica (en)  Distribuidor/a Netflix
Datas  Data de publicación 1963
Historia  Premios e distincións Nastro d'Argento for Best Supporting Actor (en) (1964) Astor d'Oro for best film (en) (1964)  Nomeamentos Óscar ó mellor guión orixinal (23 de febreiro de 1965)
Cifras e dimensións  Duración    130 min
Localización  País de orixe Francia Italia
Códigos e identificadores Freebase /m/02z7wy8
Fontes e ligazóns  Puntuación da crítica 89% Rotten Tomatoes (22 de novembro de 2024) 7.3/10 Rotten Tomatoes (6 de outubro de 2021)
Wikidata C:Commons

I compagni é un filme de 1963 dirixido por Mario Monicelli, escrito polo propio director e a parella Age-Scarpelli. Contou con Marcello Mastroianni e Renato Salvatori como actores principais e foi nomeado ao Óscar ao mellor guión orixinal.

Trama

Pautasso (Folco Lulli) nunha escena

Turín, finais do século XIX. Nunha fábrica téxtil, un novo accidente grave empuxa aos traballadores a esixir mellores condicións de traballo. Despois de que a súa solicitude de reducir a xornada de traballo de catorce a trece horas fose ignorada completamente, os obreiros deciden facer un xesto de demostración, facendo soar a sirena do final da quenda cunha hora de antelación, mais o único que conseguen é unha multa para cada un e unha suspensión a Pautasso (Folco Lulli), o autor material.

Os traballadores organizan entón unha folga, aproveitando a experiencia do experto profesor Sinigaglia (Marcello Mastroianni), que acaba de chegar da cidade de Xénova, buscado pola policía por agredir a un funcionario público durante unha manifestación. Para resolver a situación, os xefes están dispostos a retirar a multa e a suspensión e "perdoar" aos traballadores influenciados por "axitadores profesionais", pero os traballadores non poden aceptar unha concesión tan modesta en comparación co nivel alcanzado pola protesta.

Ante a resistencia dos traballadores, que subsisten grazas á solidariedade mutua, os xefes chaman traballadores desempregados doutra cidade. Os obreiros en folga intentan bloquear o tren que transporta os novos operarios, pero durante os enfrontamentos Pautasso perde traxicamente a vida. O profesor. Sinigaglia, vistos os precedentes, vese obrigado a esconderse e atopa un acolledor refuxio no fogar da prostituta Niobe (Annie Girardot), filla dun traballador que a repudiou por elixir ese modo de vida.

Os traballadores en folga, despois de ter soportado un mes enteiro, xa están preto de ceder, ignorando que os xefes están a punto de facelo eles antes. Cando os obreiros están votando para retomar o traballo, o profesor Sinigaglia abandona o seu cómodo escondedoiro, arriscándose a ser arrestado, para falar cos traballadores. Chega sen alento e consegue reacender neles o desexo de continuar a loita, grazas á súa apaixonada retórica, na que se fai eco do discurso de Marco Antonio en Xulio César de William Shakespeare. Impulsados polas palabras do profesor, os traballadores marchan cara á fábrica para ocupala. Pero a cabalería, chamada para defender a fábrica, dispara á multitude e mata a Omero (Franco Ciolli), un dos traballadores máis novos, só un rapaz, mentres o profesor Sinigaglia é finalmente arrestado.

Os traballadores volven ao traballo, derrotados. Entre eles o irmán máis novo do neno asasinado, que ocupou o seu lugar. O profesor Sinigaglia, desde a prisión, continúa espallando as súas ideas sobre o progreso social, mentres outros traballadores como Raoul seguen a loita.

Crítica

Aínda que Monicelli a preferiu á anterior e popular La grande guerra, a película non tivo éxito no seu país.

O Dizionario Mereghetti defínea como "un fresco espectacular, divertido e melancólico sobre o nacente movemento dos traballadores [...] unha conmovedora reevocación do socialismo de Turín a principios do século".

O Dizionario Morandini criticou as "partes débiles onde é evidente a intención de crear unha atmosfera nacional-popular", pero eloxiou as "partes válidas cheas de verdade", a fotografía de Rotunno e a interpretación de Mastroianni.

En 1964 National Board of Review colocou o filme entre os seus "Cinco Mellores Filmes Estranxeiros do Ano". Foi nomeado ao Mellor Guión Orixinal na 37ª edición dos Óscar.

Ten un 88% de aprobación en Rotten Tomatoes, cunha nota media de 7,25, e está entre os 20 filmes italianos con maior valoración en FilmAffinity.

Premios e nomeamentos

• Nastro d'argento 1964 para Folco Lulli como mellor actor secundario
• Premio ao Mellor Filme no Festival Internacional de Cinema de Mar del Plata
• Nomeado ao Óscar ó mellor guión orixinal en 1965 para Age & Scarpelli e Mario Monicelli