Rafael Altamira

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Rafael Altamira
Rafael Altamira 1900.jpg
Nome completoRafael Altamira y Crevea
Nacemento10 de febreiro de 1866
 Alacant
Falecemento1 de xuño de 1951
 Cidade de México
SoterradoSpanish Cemetery
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade Complutense de Madrid e Universidade de Valencia
OcupaciónHistoriador, crítico literario, pedagogo, xurista, escritor
Premiosoficial da Lexión de Honor, Knight grand cross of the order of the crown of Italy, Gran Cruz da Orde Civil de Alfonso XII, Gran Cruz del Mérito Naval con distintivo blanco, Fellow of the American Academy of Arts and Sciences, Honorary Doctorate from the National Autonomous University of Mexico, honorary doctor of Columbia University, honorary doctor of the University of Cambridge e Honorary Doctorate from the National Autonomous University of Mexico
Firma de Rafael Altamira.svg
editar datos en Wikidata ]

Rafael Altamira y Crevea, nado en Alacant o 10 de febreiro de 1866 e finado na Cidade de México o 1 de xuño de 1951, foi un humanista, historiador e americanista; pedagogo, xurista, crítico literario e escritor español. Estreitamente vinculado aos proxectos da Institución Libre de Enseñanza, alumno e amigo de Francisco Giner de los Ríos, foi secretario do Museo Pedagóxico Nacional. Doutor honoris causa en oito universidades de América e Europa, e membro de nove institucións académicas, exiliouse en México en 1944.

Labor[editar | editar a fonte]

Retrato de Rafael Altamira por Joaquín Sorolla para Hispanic Society of America (1913), con traxe académico (muceta de doutor en Dereito que porta a gran cruz da Orde de Afonso XII).

Rafael Altamira foi un dos primeiros historiadores que impulsaron a Historiografía en España, partindo da súa relación coa cultura e a historia das ideas. Aínda que impulsou e apoiou sempre á Institución Libre de Ensino e as ideas do institucionismo, na que traballou como docente, mantivo sempre independencia de criterio respecto ao krausismo, nunha orientación ideolóxica liberal-progresista. Promoveu a educación popular e propugnou unha pedagoxía con forte sentido moral. En 1898 creou, xunto con outros catedráticos da Facultade de Dereito da Universidade de Oviedo, a Extensión Universitaria como área definida da universidade co propósito de difundir os coñecementos xerados nesta institución a través de conferencias, cursos, e outras actividades a aquelas clases sociais que non podían acceder a eles, seguindo o exemplo de varias universidades inglesas que xa se estendeu a outros países europeos como Alemaña e Bélxica. Nesa liña, e como secretario do Museo Pedagóxico Nacional, adxudicóuselle a responsabilidade de materializar o proxecto dunha rede de bibliotecas circulantes, recuperando do esquecemento as bibliotecas populares creadas por Manuel Ruiz Zorrilla en 1869.[1][2] Ademais de coordinar e administras todas esas institucións non deixou de impartir cursos e conferencias en numerosas universidades españolas e estranxeiras (Arxentina, Perú, Estados Unidos, Francia e Inglaterra, entre outras).

A súa obra inscríbese igualmente dentro do regeneracionismo como continuadora da de Joaquín Costa e baixo unha gran influencia do evolucionismo e un gran interese pola ciencia experimental. Cultivou asiduamente o xornalismo e a crítica literaria e deixou escritos máis de setenta libros, entre eles libros de narracións, como os seus Cuentos de amor y tristeza ou a súa novela Reposo, hai que destacar a súa soada Historia de España y de la civilización española, así como a Psicoloxía del pueblo español e a Historia del Derecho español.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "A la cultura por la lectura. Las bibliotecas populares (1869-1885)". 
  2. "La tradición lectora en España: Las bibliotecas populares en Asturias" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 29 de marzo de 2017. Consultado o 27 de marzo de 2018. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Aureliano de Beruete y Moret
Coat of Arms of the Spanish Royal Academy of History.svg
Real Academia da Historia. Medalla 4

1922-1951
Sucesor:
Julio Guillén y Tato