Mumford & Sons

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Mumford & Sons
Mumfordandsons bristol.jpg
Mumford & Sons tocando no festival Dot to Dot en Bristol (23 de maio de 2009)
OrixeLondres, Inglaterra
Período2007–presente
Xénero(s)Folk rock, bluegrass[1]
Selo(s) discográfico(s)Gentlemen of the Road
Island Records (UK)
Glassnote Records (US)
Universal Music (Canadá)
Universal Music Australia (AUS)
MembrosMarcus Mumford
Winston 'Country' Marshall
Ben Lovett
Ted Dwane
Páxina webmumfordandsons.com

Mumford & Sons é un grupo inglés de folk rock, formado por Marcus Mumford (voz principal, guitarra, batería, mandolina), Ben Lovett (voces, teclado, acordeón, batería), Winston Marshall (voces, banjo, dobro), e Ted Dwane (voces, contrabaixo, batería, guitarra). O grupo formouse en outubro de 2007, aproveitando o éxito do que os medios cualificaron como "a escena folk do oeste de Londres" xunto con outros artistas como Laura Marling, Johnny Flynn e Noah and the Whale.

Mumford & Sons gravaron tres EP's antes de publicar o seu primeiro álbum, Sigh No More, que foi lanzado no Reino Unido en outubro de 2009, e nos Estados Unidos en febreiro de 2010. O álbum chegou ao número dous no UK Album Chart e no Billboard 200 de Estados Unidos.[2][3]

O grupo obtivo popularidade no 2010, tocando ante grandes audiencias e tendo a súa primeira aparición na televisión norteamericana. O 1 de decembro de 2010, o grupo recibiu dúas candidaturas aos Premios Grammy, unha por Mellor artista novo e outra por Mellor canción de rock (por "Little Lion Man"). Gañaron o Premio musical ARIA de Artista internacional máis popular no 2010, e o Premio Brit no 2011 por Mellor álbum británico.

Historia[editar | editar a fonte]

Primeiros anos: 2007–2008[editar | editar a fonte]

Mumford & Sons foi formado en outubro de 2007 polos multi-instrumentistas Marcus Mumford, Ben Lovett, Winston Marshall, e Ted Dwane.[4] Os membros do grupo tocan diversos instrumentos como guitarra, batería, teclado, baixo, e instrumentos tradicionais do folk como o banjo, a mandolina, e o dobro.[5] O nome do grupo orixinouse polo feito de que Marcus Mumford era o membro máis coñecido do grupo naquel momento, organizando o grupo e as súas presentacións locais. Lovett indicou que o nome tiña a intención de evocar a sensación dun "nome de negocio familiar antigo".[6] Varios grupos similares a Mumford & Sons incrementaron a súa visibilidade no oeste de Londres na mesma época, facendo coñecida a "Escena folk do Oeste de Londres". Mumford cualificouno como unha esaxeración - Mumford & Sons e outros grupos de folk comezaron a tocar no mesmo sitio ao mesmo tempo. Nunha entrevista con Herald Sun, Marcus Mumford dixo, "Non é folk, realmente. Bueno, algo éo, pero certamente non é unha escena. Alguén se emocionou demasiado por uns poucos grupos que viven nun radio de 100 millas e púxoos nunha caixa para vendelos como un paquete. É unha comunidade, non unha escena. Non é algo exclusivo."[4] Xa que se desenvolveran no mesmo ambiente, tanto musical como culturalmente, o son de Mumford & Sons foi comparado con artistas como Noah and the Whale, Johnny Flynn, e Laura Marling, para quen Marcus Mumford adoitaba tocar a batería.[7]

A comezos de 2008, o grupo empezou a traballar co manager Adam Tudhope, quen, como parte da empresa Everybody's, tamén representa a Keane e Laura Marling.[8] Foi a través da conexión con Tudhope, cando Mumford & Sons foron expostos a Louis Bloom, quen comezou a monitorizar o grupo. Bloom dixo a HitQuarters que o grupo aínda estaba xermolando e que aínda non estaban listos para un contrato discográfico: "Non había ninguén alí para iso, só uns poucos amigos, e necesitaban tempo para desenvolvelo. Os seguintes seis meses continuei indo a velos e a cada momento estaban, literalmente, escollendo fans."[8]

En febreiro de 2008, o grupo completou unha extensa xira polo Reino Unido co apoio de Alessi's Ark, Sons of Noel and Adrian, Peggy Sue, Pete Roe, The Cutaway e outros grupos. Xuño marcou a primeira aparición do grupo no Festival de Glastonbury.[5] Marcus Mumford tamén realizou unha xira canda Laura Marling, quen tiña pouca inclinación para comunicarse co público, o que fixo que Marcus Mumford se gañase un lugar destacado ante el. A experiencia axudoulle moito para actuar fronte ao público de Mumford & Sons, que consiste nunha actitude frecuentemente interactiva con el e intentando crear unha atmosfera cómoda e casual.[4]

O primeiro proxecto de Mumford & Sons foi o EP titulado Love Your Ground, que lles levou un ano realizalo e que foi publicado en novembro de 2008 por Chess Club Records.[5]

Sigh No More: 2009–2010[editar | editar a fonte]

Membros do grupo tocan diversos instrumentos durante os concertos. Aquí, Marcus Mumford sentado ante unha batería.

Durante 2008 e 2009, Mumford & Sons tocaron en pequenos locais no Reino Unido e nos Estados Unidos, mostrándolle ao público as cancións de Love Your Ground, así como outras que finalmente formarían Sigh No More. O grupo acabou gravando o seu primeiro disco, Sigh No More, con Markus Dravs, quen produciu discos de artistas como Arcade Fire.[4] Por aquel momento, os membros do grupo nin posuían os seus propios instrumentos. Nun primeiro momento, Dravs rexeitounos cando apareceron nas sesións de gravación coas mans baleiras.[9] A única canción de Love Your Ground que foi incluída en Sigh No More foi "Little Lion Man". Segundo lle comunicaron ao Herald Sun, eles mesmos financiaran o disco para evitar os compromisos técnicos e artísticos.[4] Tamén fixeron unha xira en apoio a Laura Marling no 2009, como tamén contribuíron como músicos no seu disco que publicou no 2010, I Speak Because I Can.[4][10]

En agosto de 2009, Mumford & Sons asinaron un contrato de licenza con Island Records no Reino Unido, con Dew Process en Australia e Nova Zelandia, con Glassnote Records en América do Norte e con Cooparative Music no resto do mundo, a través da súa propia discográfica, Gentlemen Of The Road. O xefe de Dew Process, Paul Piticco, firmou co grupo tras ver un dos seus concertos nos Estados Unidos no 2009 e poder apreciar a súa honesta aproximación co público e o seu particular son.[4] O seu disco debut foi publicado o 5 de outubro de 2009 con "Little Lion Man" como o seu sinxelo principal.

Dave Berry da XFM nomeou "Little Lion Man" a súa canción da semana. O DJ Zane Lowe, da BBC Radio 1, fixo de "Little Lion Man" o seu "Reaction Record" o 27 de xullo de 2009,[11] para nomeala "Hottest Record in the World" a noite seguinte.[12]

Na súa primeira actuación na televisión estadounidense, o grupo tocou o tema "Little Lion Man" no programa da CBS Late Show with David Letterman o 17 de febreiro de 2010. Esta aparición foi seguida por unha actuación de "The Cave" en The Late Late Show with Craig Ferguson o 26 de febreiro de 2010.[13]

Mumford & Sons foron comercialmente exitosos en Australia e Nova Zelandia. O single "Little Lion Man" foi moi popular, en xaneiro de 2010, estivo no cume da lista Triple J Hottest 100 de todo o 2009. A súa marxe de vitoria foi a máis ampla da historia da lista.[14] En novembro de 2010, o grupo gañou un Premio Musical ARIA por Artista Internacional Máis Popular.[15] Sigh No More primeiro acadou o número 9 nas listas de Nova Zelandia en outubro de 2010, para máis tarde alcanzar o número un en xaneiro de 2011, debido á popularidade dos sinxelos.[16]

Nunha entrevista de marzo de 2010, Ray Davies anunciou que Mumford & Sons aparecería no seu seguinte disco de colaboracións.[17] Marcus confirmouno nunha entrevista ese mesmo mes, dicindo, "Estou máis emocionado por isto que por calquera outra cousa en toda a miña vida".[4] Mumford & Sons interpretou a canción "Days/This Time Tomorrow" xunto con Davies o 12 de febreiro de 2010 en Later...with Jools Holland.[18]

O grupo tamén foi parte dos tres anuncios de 30 segundos da televisión británica.

En decembro de 2010, Mumford & Sons conseguiu candidaturas aos Premios Grammy por Mellor Artista Novo e Mellor Canción de Rock ("Little Lion Man"). Aínda que non gañaron en ningunha das categorías, o grupo interpretou o seu single "The Cave" na cerimonia, que lles proporcionou unha moi positiva atención dos medios e aumentou a visibilidade de Sigh No More. As vendas nos Estados Unidos aumentaron un 99% no período posterior á cerimonia.[19][20] Tamén interpretaron xunto a Bob Dylan "Maggie's Farm".[21] En febreiro de 2011 resultaron gañadores do Premio Brit por Mellor Álbum Británico do Ano con Sigh No More e tocaron "Timshel" na cerimonia.[6] As vendas no Reino Unido do disco aumentaron un 266% tras o evento.[20]

En marzo de 2011, Sigh No More tiña vendido arredor dun millón de copias entre os Estado Unidos e o Reino Unido.[20]

Segundo disco de estudio: 2011–presente[editar | editar a fonte]

Durante a xira por Estados Unidos a comezos de 2011, o grupo empezou a escribir cancións para o seu seguinte disco. Ben Lovett comentou que o ambiente creativo de Nashville, Tennessee, axudou moito no proceso de escritura.[22] O disco estaba previsto que saíse a finais de 2011.[23]

En marzo de 2011, anunciouse que o grupo ía aparecer no The Other Stage no Festival de Glastonbury, tras ter tocado practicamente como descoñecidos no John Peel Stage o ano anterior.[24] O 13 de abril de 2011, VH1 gravou unha actuación de Mumford & Sons con instrumentos acústicos - titulado 'Mumford & Sons: Unplugged'.[25] O 11 de xulo de 2011, Mumford & Sons actuou en Bonnaroo no Which Stage.

Mentres tocaban en Buzz Under The Stars Night 1 en Kansas City, o 3 de xuño, a primeira parada da súa xira norteamericana, o grupo anunciou que estaban gravando un novo disco, que sería lanzado a finais de 2011. Tocaron novas cancións do novo álbum, aínda que non desvelaron o título.[26]

Mumford & Sons gravou dúas cancións para a adaptación de Wuthering Heights por Andrea Arnold, unha das cancións (titulada "Enemy") oirase nos créditos finais.

En setembro de 2013 o grupo anunciou un receso por tempo indefinido.

Estilo musical e influencias[editar | editar a fonte]

Mumford & Sons son recoñecidos polas súas enérxicas actuacións en directo, nas cales os membros do grupo se intercambian instrumentos entre eles. Nalgunhas entrevistas, expresaron a súa atracción pola cultura dunha conexión persoal con membros do público.[4] Membros do grupo declararon en múltiples ocasións que os concertos son a súa parte preferida da experiencia musical.

Unha grande cantidade do contido lírico de Mumford & Sons contén unha forte influencia literaria, o nome do seu álbum debut deriva da obra de Shakespeare, Much Ado About Nothing. A pista "Sigh No More" inclúe versos da obra como "Serve God love me and mend" e "One foot in sea and one on shore". Nunha entrevista, Marcus Mumford foi citado dicindo, "Podes roubarlle a Shakespeare todo o que queiras; ningún avogado te vai denunciar."[27] "The Cave" inclúe varias referencias á Odisea e á alegoría da caverna.

"Timshel" e "Dustbowl Dance" conteñen feitos das novelas de John Steinbeck, De ratos e homes, East of Eden e The Grapes of Wrath. Marcus Mumford, nunha entrevista, incluso comparou as xiras cunha aventura de Steinbeck: "El falou sobre como unha viaxe éa en si mesma, non podes planeala ou predicila demasiado, porque iso pode acabar con ela. Algo así é ir de xira. Aínda que hai unha estrutura, sabes a que cidades irás, e que farás un concerto, calquera cousa pode ocorrer." Tamén, Marcus Mumford dirixe un club de lectura no seu tempo libre na páxina web oficial do grupo.[28]

Discografía[editar | editar a fonte]

Discos de estudio[editar | editar a fonte]

EP's[editar | editar a fonte]

  • Lend Me Your Eyes (2008)
  • Love Your Ground (2008)
  • The Cave And The Open Sea (2009)
  • Dharohar Project (colaboración con Laura Marling) (2010)
  • The Wedding Band (Mumford & Sons e amigos) (2010)

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Kagler, Marcus. ":.. Mumford and Sons | Under The Radar ..:". Undertheradarmag.com. Consultado o 23 de decembro de 2011. 
  2. 'Now 37' Livens Up Billboard 200 at No. 1, Mumford Climb to No. 2 Billboard Consultado o 23 de decembro de 2011.
  3. Chart Stats: UK Album Chart (26 de febreiro de 2011) Consultado o 23 de decembro de 2011.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 4,8 Betts, Marianne (25 de marzo de 2010). "Mumford & Sons have taken Australia by storm". Herald Sun. Consultado o 23 de decembro de 2011
  5. 5,0 5,1 5,2 "London - Radio - Mumford and Sons". BBC. 31 de outubro de 2008. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  6. 6,0 6,1 Collis, Clark (4 de marzo de 2011). "Mumford and Sons: Ben Lovett talks about playing with Dylan, recording with Ray Davies, and high-fiving R. Kelly". Entertainment Weekly Music Mix. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  7. Walker, Tim (28 de xullo de 2008). "Mumford & Sons, The Luminaire, London". The Independent. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  8. 8,0 8,1 "Interview With Louis Bloom". HitQuarters. 4 de abril de 2011. Arquivado dende o orixinal o 04 de xullo de 2011. Consultado o 23 de decembro de 2011. 
  9. "Mumford And Sons: 'We were banished from studio by producer'" Arquivado 21 de outubro de 2012 en Wayback Machine.. NME. 12 de agosto de 2009. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  10. "BBC Sound of 2009: Mumford & Sons". BBC News. 5 de decembro de 2008. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  11. Lowe, Zane (27 de xullo de 2009). "Tracklisting – Monday 27th July". BBC Radio 1. Consultado o 23 de decembro de 2011. 
  12. Lowe, Zane (28 de xullo de 2009). "Tracklisting – Tuesday 28th July". BBC Radio 1. Consultado o 23 de decembro de 2011. 
  13. "Mumford And Sons censor 'Little Lion Man' for David Letterman". NME. 18 de febreiro de 2010. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  14. Gregg, Natalie (27 de xaneiro de 2010). "Aussies rock in Triple J's Hottest 100". The Courier-Mail. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  15. Collett-White, Mike (20 de novembro de 2010). "Mumford & Sons top ARIA Awards". Billboard 122 (46): p. 32.
  16. "International Charts: Mumford & Sons' Sigh No More rallies around globe". Music Week: p. 28. 22 de xaneiro de 2011.
  17. Uricheck, Mark (15 de marzo de 2010). "THE MUSICIAN'S VOICE: A Chat With The Legendary Ray Davies". Themusiciansvoice.blogspot.com. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  18. BBC - Later live... with Jools Holland: Ray Davies & Mumford and Sons - Days / This Time Tomorrow Consultado o 23 de decembro de 2011.
  19. Gundersen, Edna (24 de febreiro de 2011). "A Grammy performance is good for business". USA Today. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  20. 20,0 20,1 20,2 "Mumford & Sons reach UK and US million sales landmark". NME. 7 de marzo de 2011. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  21. Scaggs, Austin (4 de marzo de 2011). "Marcus Mumford on backing Dylan, naked songwriting and why Arcade Fire rule his world". Rolling Stone. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  22. Montgomery, James (17 de febreiro de 2011). "Mumford & Sons write Sigh No More follow-up while touring U.S.". MTV.com. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  23. Gallo, Phil (26 de febreiro 2011). "The good, the bad and the uh-oh". Billboard 123 (7): p. 18.
  24. Topping, Alexandra (2 de marzo de 2011). "Glastonbury festival 2011: Mumford & Sons make leap to Other stage". The Guardian. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  25. "VH1 Unplugged Be-in-the-audience Details". Consultado o 23 de decembro de 2011.
  26. "Setlist.fm 2011". 
  27. Pearson, Rick (9 de novembro de 2009). "The bookshop band Mumford & Sons". London Evening Standard. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  28. Mumford & Sons set up 'Richard & Judy'-style book club NME Consultado o 23 de decembro de 2011.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]