Juan de Castellanos

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Juan de Castellanos
Ricardo Moros Urbina 000.jpg
Nacemento9 de marzo de 1522
Lugar de nacementoAlanís
Falecemento27 de novembro de 1607
Lugar de falecementoTunja
NacionalidadeEspaña
RelixiónIgrexa católica
Ocupaciónsacerdote católico, poeta e historiador
Coñecido porElegías de varones ilustres de Indias
editar datos en Wikidata ]

Juan de Castellanos, nado en Alanís, Sevilla o 9 de marzo de 1522, finado en Tunja, Colombia o 27 de novembro de 1607, foi un explorador, militar e sacerdote español.[1] Como un dos cornistas españois en América, atribúenselle coñecementos sobre os pobos indíxenas da rexión, principalmente os muiscas e a súa lingua.

Biografía[editar | editar a fonte]

Juan de Castellanos en óleo/tea de Ricardo Mouros Urbina.
Busto de Juan de Castellanos na Praza de Bolívar de Tunja, Colombia.

Naceu o 9 de marzo de 1522 sendo fillo de labregos, era un neno cando abandonou a súa vila para irse a Sevilla baixo a tutela do bacharel Miguel de Heredia, para estudar latín, gramática, preceptiva, poesía etc, na Escola de Estudos Xerais en Sevilla. Moi novo, con dezasete anos e quizais sen o permiso familiar, marchou como soldado a América en compañía do seu coterráneo Baltasar de León, fillo do soldado Juan de León; pero en San Xoán de Porto Rico empezou a axudar ó bispo da illa e, falecido este, estivo en Santo Domingo, Aruba, Bonaire e Curaçao, dedicado a secuestrar indíxenas para o comercio de escravos.

En 1541 chegou á illa de Cubagua ou "das Perlas", onde, "con axuda dos nativos", dedicouse á industria que lle daba nome. Co mesmo propósito estivo en Illa de Margarita e en Trinidad. En 1544 pisou por primeira vez Terra Firme, en concreto o Cabo da Vela, onde seguiu co comercio das perlas e foi pai dunha nena, Gerónima. Despois pasou por Santa Marta, Salinas de Tapei e finalmente chegou a Cartaxena de Indias en 1545. Fixo algunhas incursións ó interior, ás veces con ambicións mineiras, como en Gualacha e Maconchita e descubriu Hungría.[2]

En 1550 fundou a vila de Valledupar xunto a Hernando de Santana e empeza os trámites para ordenarse como sacerdote, o que consegue en Cartaxena de Indias en 1559. Antes, en 1552, embarcouse xunto ó capitán Pedro de Ursúa, pero abandonouno cando quixo pasar ó Perú.

En Cartaxena de Indias exerceu de capelán até 1558 e logo en Riohacha até 1561 como vigairo. En 1562 foi nomeado cura da Catedral de Tunja e en 1569 beneficiouse da mesma por real provisión de Filipe II. Morreu neste cargo á moi avanzada idade de 85 anos, o 27 de novembro de 1607.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Hernández Caballero, Serafín (Editor). (1998): Gran Enciclopedia de Venezuela. Editorial Globe, C.A. Caracas. 10 volúmenes. ISBN 980-6427-00-9
  2. Pineda, Rafael. Retrato hablado de Venezuela. Caracas: Cuadernos Lagoven. Lagoven, S.A. 2 volúmenes