Javier Nart

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Javier Nart
Nacemento19 de agosto de 1947
 Laredo
NacionalidadeEspaña
Educado enUniversidade de Barcelona
Ocupaciónpolítico, escritor, avogado, xornalista e presentador de televisión
editar datos en Wikidata ]

Javier Nart Peñalver, nados en Laredo o 19 de agosto de 1947, é un avogado, político, antigo correspondente de guerra, escritor e analista español, ademais de interlocutor en numerosos programas de radio e televisión. É deputado do Parlamento Europeo por Cidadáns-Partido da Cidadanía.

Biografía[editar | editar a fonte]

Aínda que naceu na localidade de Laredo, dende neno residiu en Bilbao. O seu pai era notario.[1]

Carreira xornalística[editar | editar a fonte]

A súa traxectoria profesional pasa en primeiro lugar pola súa etapa como correspondente de guerra, entre 1977 e 1984, nas zonas máis conflitivas do planeta: a Nicaragua sandinista, Iemen, Zimbabue, o Líbano, Palestina, Cambodia, Laos, Irán, Iraq ou o Chad, entre outras.

Posteriormente convértese en promotor e relator da Comisión de Xuristas españois nos territorios ocupados en Palestina, e asume o cargo de asesor en temas de política internacional na Presidencia do Goberno e no Ministerio de Asuntos Exteriores entre 1984 e 1988.

Presente en televisión en España dende finais dos anos 80, participou en espazos de debate e faladoiro en distintas cadeas de televisión. Iniciouse nesta modalidade de xornalismo televisado co programa de TVE Tribunal Popular (1989-1991), no que semanalmente se simulaba un xuízo contra unha causa de especial actualidade, e no que Javier Nart asumía o papel de fiscal fronte a Ricardo Fernández Deu no rol de avogado defensor. Posteriormente presentou o programa divulgativo La Ley del Jurado (1994) tamén en TVE[2] e participou no espazo de debate Moros y cristianos (1997-2001) de Telecinco, Al descubierto (2001), de Antena 3 ou no faladoiro político do programa de María Teresa Campos en Telecinco Día a día (2000-2004). Outros espazos nos que participou son: Audiencia Pública (2000), Crónicas marcianas ou Panorama de actualidade. En radio participa no faladoiro de Protagonistas de Luis del Olmo desde os anos noventa. Tivo tamén aparicións televisivas no debate de Telemadrid, Madrid Opina (2007-2010), no El gato al agua de Intereconomía TV, onde foi interlocutor desde 2008, e tamén o programa de Antena 3 Espejo público desde 2010 en ambos os casos até a súa elección como europarlamentario.

Carreira política[editar | editar a fonte]

PSP e PSOE[editar | editar a fonte]

Enraizado ideoloxicamente no socialismo democrático, durante a Transición foi secretario xeral do Partido Socialista Popular Catalán (PSPC), póla do Partido Socialista Popular. Tras a incorporación do PSP ao PSOE afiliouse a este partido, abandonándoo a principios da década de 1990 por rexeitamento aos escándalos que afectaron o Goberno socialista da época.

Dende hai anos é cónsul honorario da República do Chad en España, país do que recibiu condecoración. Esta condición permitiulle desempeñar un papel decisivo na liberación dos tripulantes detidos nese país polo caso da ONG francesa El Arca de Zoé en novembro de 2007.

Cidadáns-Partido da Cidadanía[editar | editar a fonte]

Na actualidade apoia o partido Cidadáns-Partido da Cidadanía. Nas eleccións autonómicas de Cataluña de 2012 pechaba lista pola circunscrición de Barcelona. O 22 de febreiro de 2014 foi elixido en primarias para encabezar a candidatura de Cidadáns ás eleccións europeas dese ano. Ó conseguir este partido dous escanos, Javier Nart é dende entón eurodiputado.[3]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Publicou varios libros sobre as súas viaxes e corresponsalías de guerra:

  • Viaje al otro Brasil: del Mato Grosso a la Amazonia y al nordeste Atlántico (2002).
  • ¡Sálvese quien pueda! Mis historias e histerias de guerra (2003).
  • Guerrilleros. El pueblo español en armas contra Napoleón, 1808-1814 (2007).
  • Viaje al Mekong. Cabalgando el dragón por Tailandia, Laos, Camboya y Vietnam (2007).
  • Viaje al desierto: de Kano a El Cairo (2007).
  • Nunca la nada fue tanto (2016).

Polémicas[editar | editar a fonte]

Conta en Suíza[editar | editar a fonte]

Segundo indicou o propio Javier Nart nunha entrevista da 8, o seu pai abriu unha conta en Suíza para manter a salvo o seu diñeiro de ETA, que lle esixía o pago do imposto revolucionario. Javier Nart tamén declara que, anos máis tarde, repatriou todo o diñeiro herdado desta conta suíza.[4] Por outra banda, Nart recoñeceu recibir en 2008 "por erro" 31 000 € de Félix Millet na súa conta dun banco suízo, polo que foi relacionado co caso Palau.[5][6]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]