Illa Soidade

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Illa Soidade
Falkland Islands - East Falkland.PNG
En vermello, a Illa Soidade
Gypsy's Cove Stanley Falklands.jpg
Situación
País Reino Unido Reino Unido, reclamada por Flag of Argentina.svg Arxentina
Arquipélago Illas Malvinas
Mar Océano Atlántico
Coordenadas 51°48′22″S 58°47′14″O / -51.80611, -58.78722Coordenadas: 51°48′22″S 58°47′14″O / -51.80611, -58.78722
Xeografía
Xeoloxía Illa continental
Superficie 6.605 km²
Punto máis alto 705 m. Monte Usborne
Demografía
Capital Stanley
Poboación 2.121 (2001)
Densidade 0´33 hab./km²

A Illa Soidade (East Falkland en inglés) é a illa de maior superficie nas Illas Malvinas. Situada no sur do Océano Atlántico, a Illa Soidade ten unha superficie de 6.605 km² o 54% da superficie total das Malvinas, e unha poboación de 2.000 habitantes, a maioría da poboación total do arquipélago.

É administrada polo Reino Unido como parte do territorio de ultramar das Illas Malvinas. É reclamada por Arxentina, formando parte do Departamento Illas do Atlántico Sur dentro da provincia de Terra do Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur.

Xeografía[editar | editar a fonte]

Illa Soidade ten unha superficie de 6.605 km², un pouco máis da metade da superficie total das illas[1] consta de dúas masas de terra de aproximadamente o mesmo tamaño, a máis ao sur coñécese como Lafonia. A illa está case dividida por dous profundos fiordes, Choiseul Sound e Brenton Loch-Grantham Sound, que están separados por 2´2 km.,[2] o ancho do estreito istmo que conecta Lafonia, a parte sur, coa parte norte da illa Soidade e que foi o escenario da Batalla da Pradeira do Ganso durante a Guerra das Malvinas. A costa da illa de 1.668´7 km ten moitas baías, enseadas e cabos.[1]

A parte norte da illa, agás da franxa costeira que bordea o Choiseul Sound, está sustentada en gran parte por rocas paleozoicas en forma de cuarcita e pizarra, que tenden a formar costas e paisaxes escarpados e facer que o chan sexa pobre e ácido.[3][4] A cadea de outeiros principal, de 600 m Wickham Heights corre de leste a oeste.[5] O punto máis alto da cadea (tamén o punto máis alto das Malvinas), é o Monte Usborne que ten unha altura de 705 m.[6] As zonas máis alonxada da cadea de outeiros compoñense principalmente de terreo baixo ondulante, unha mestura de pastizal e marisma, con moitas lagoas de auga doce pouco profundas, e pequenos regatos que corren nos vales. Dúas enseadas, Berkeley Sound e Port William, pentran profundamente á terra na extremidade norés da illa e proporcionan un ancoraxe para as embarcacións.

Polo contrario, Lafonia esta sustentada por rocas mesozoicas, unha roca máis nova que as rocas do Paleozoico do norte, dando unha paisaxe máis plana da que se ve na outra parte da illa.[3][4]

Outras paisaxes inclúen ríos de pedras, uceiras, e turba. Gypsy Cove obsérvase como un lugar de beleza.

Poboación e infraestrutura[editar | editar a fonte]

Asentamento de porto Johnson.

Stanley, a capital das illas e o principal porto marítimo está en Illa soidade. A catedral anglicana das illas Christchurch está tamén en Stanley.

Port Louis ou "Puerto Soledad", no fondo de Berkeley Sound, foi antigamente a sede do goberno. Con todo, atopouse que o fondeadeiro estaba demasiado exposto e ao redor de 1844 fundouse unha nova cidade, e foron construídos os edificios públicos necesarios en porto Stanley, un refuxio resguardado dentro de Port William.

Os dous principais centros de poboación das Malvinas, Stanley, e Mount Pleasant, ambos na metade norte das Illas Malvinas, albergan tres cuartos da poboación da illa, uns 1500 habitantes. Outros asentamentos son Port Louis, Darwin, Port San Carlos, San Carlos, Salvador, Johnson's Harbour, Fitzroy, Mare Harbour, e Pradera del Ganso.

Economía[editar | editar a fonte]

Casa na illa Soidade (Caleta Trullo)

As principais industrias da illa son a pesca, o gando ovino, e a administración e goberno xunto co turismo. Algúns tamén cultivan avea, pero debido á alta humidade e o chan acedo, a terra utilízase principalmente para o pastoreo.

Como Stanley é a capital, e illa soidade é a illa máis poboada, desempeña un papel económico como centro do arquipélago. Moitos cruceiros agora detéñense alí.

a Base Aérea de Monte Agradable tamén desempeña un gran papel económico, que ten un gran número de persoal militar británico baseado alí. Aínda que estes números son uns poucos centos, o seu papel económico nunha poboación de menos de dous mil habitantes é significativo e desproporcionado.

As industrias máis pequenas inclúen a cría de cabalos e gando, e tamén hai evidencias recentes que suxiren posibles depósitos de minerais valiosos na illa.

Historia[editar | editar a fonte]

Gauchos da illa Soidade tomando mate no saladeiro de Valle Esperanza localizado en Lafonia.
Un dos currais históricos que quedan en Sapper Hill, preto de Stanley

O primeiro establecemento permanente na illa Soidade comezou con Louis de Bougainville que fundou Port Louis en Berkeley Sound en 1764. O establecemento francés incluíu un número de bretóns, e as illas coñecéronse como "Îles Malouines" (as illas de St. Malo), máis tarde hispanizado como "Illas Malvinas". Durante anos, Port Louis foi o principal asentamento, non só na illa Soidade, senón de todo o arquipélago.

En outubro de 1820, o coronel David Jewett buscou refuxio nas illas despois de que a súa nave, a fragata Héroína, fóra danada nunha tormenta. Jewett foi un corsario estadounidense empregado como capitán polo empresario de Bos Aires, Patrick Lynch, que obtivera unha licenza de corsario do buque do Director Supremo de Bos Aires. José Rondeau. O 6 de novembro de 1820 levantou a bandeira das Provincias Unidas do Río da Prata en Port Louis e reclamou a posesión de todo o arquipélago no nome das Provincias Unidas do Sur (que máis tarde se converterían nas Provincias Unidas do Río da Prata e finalmente Arxentina). Testemuñas oculares presentes, como James Weddell, sentían que a cerimonia fora deseñada simplemente para establecer unha reclamación de rescate sobre un naufraxio francés.

En 1823, Arxentina outorgou dereitos de pesca a Jorge Pacheco e Luís Vernet. A súa primeira expedición ás illas terminou en fracaso e Pacheco abandonou a aventura. Vernet persistiu cunha segunda expedición en 1826. Tamén terminou en fracaso debido á combinación do bloqueo brasileiro de Arxentina e as condicións atopadas. Vernet finalmente logrou establecer un asentamento permanente en Porto Soidade en 1828. Antes de ambas expedicións, Vernet achegouse ao consulado británico en Bos Aires, buscando permiso para a súa aventura nas illas. Posteriormente, Vernet proporcionou ao consulado informes de progreso e instou ao establecemento dunha guarnición británica permanente nas illas.

En 1829, Vernet achegouse ao Goberno de Bos Aires solicitando que o asentamento fora apoiado por un buque da armada. A solicitude foi rexeitada, e no seu lugar Vernet foi proclamado gobernador e autorizado a actuar cos seus propios recursos. O cónsul británico presentou unha protesta formal pola proclamación, que quedou sen resposta. Vernet asegurou ao cónsul británico que o seu interese era puramente comercial e unha vez máis instou aos británicos a establecer unha presenza permanente nas illas. Vernet foi a primeira persoa que se proclamou Gobernador, aínda que os textos arxentinos modernos reclaman aos capitáns da Heroína e Pacheco como "gobernadores".

"Puerto Luís", como foi rebautizado, converteuse nunha base de caza de focas e un pequeno porto pesquero. Vernet apoderouse máis tarde dun buque estadounidense, o Harriet, por romper o monopolio que proclamara na caza de focas, non recoñecido polos gobernos estadounidense e británico. (Ambos disputaron formalmente as restriccións a través dos seus cónsules en Bos Aires). Confiscou a propiedade do barco e o capitán foi enviado a Bos Aires para ser xulgado. Vernet acompañouno. O cónsul americano en Arxentina protestou fortemente as accións de Vernet, declarando que Estados Unidos non recoñecía a soberanía arxentina sobre as Malvinas.

O cónsul estadounidense enviou o USS Lexington a Puerto Luís para que retomase a propiedade confiscada, así como os buques "Superior" e "Breakwater", que tamén foran incautados. En 1832,o USS Lexington atacou Puerto Luís, un acto que máis tarde foi aprobado polo embaixador americano en Bos Aires, que declarou as illas Malvinas libres de calquera poder gobernante. A Arxentina moderna afirma que os norteamericanos destruíron o asentamento, pero o rexistro do capitán Duncan fala de só apontoar os canóns e destruír a tenda da polvora. Duncan arrestou aos sete membrosprincipais do asentamento de Vernet por piratería e proporcionou transporte a Montevideo para calquera membro do asentamento que quixese marcharse. A maioría da poboación decidiu marcharse, alegando que Vernet enganounos sobre as miserables condicións nas illas. Logo destes acontecementos, Vernet renunciou como Gobernador. O goberno arxentino entón nomeou a Esteban Mestivier como gobernador, e procurou establecer unha colonia penal nas illas. (O nomeamento de Mestivier foi de feito o único nomeamento arxentino para seguir as normas da época e foi debidamente publicado). Pouco despois da súa chegada, con todo, Mestivier foi asasinado polos seus propios homes e o asentamento quedou no caos.

Estes acontecementos empuxaron a Gran Bretaña a regresar ás illas, pedindo que a presenza militar de Arxentina saíse o 3 de xaneiro 1833 (aínda que os membros restantes do establecemento animáronse a permanecer). "Porto Luís" foi retitulado "Ansons Harbour", pero volveu a "Port Louis" en liña co nome francés orixinal do establecemento Port Saint Louis. Converteuse nunha guarnición naval e un asentamento civil.

Pouco despois disto, a segunda viaxe do HMS Beagle examinou a illa. Os nomes dos dous asentamentos na illa Soidade, Darwin e Fitzroy, conmemoran a Charles Darwin e Robert FitzRoy. O 15 de marzo de 1833, un Darwin pouco impresionado escribiu

"Despois de que a posesión destas miserables illas fosen disputadas por Francia, España e Inglaterra, quedaron deshabitadas. O goberno de Bos Aires vendeunas a un particular, pero tamén os usou, como facía a vella España, para un establecemento penal. Inglaterra reclamou o seu dereito e apoderouse deles. O inglés que quedou a cargo da bandeira foi asasinado. A continuación enviouse un oficial británico, pero sen ningún poder: e cando chegamos, atopámolo a cargo dunha poboación, dos cales máis da metade eran rebeldes e asasinos en fuga. A viaxe do Beagle.)

En novembro de 1836, a illa foi explorada polo almirante George Grey, e en 1837 por Lowcay. O almirante Grey describiu a súa primeira visión da illa Soidade.

"Ancoramos un pouco despoisda posta de sol nun arroio chamado 'Porto de Johnson'. O día era nubrado con aguaceiros ocasionais, estas illas en todo momento son tristes, xa parecían así na nosa primeira visita, a costa da Bahía de la Anunciación [7], empinadas, con outeiros espidos cruzados por barrancos, estes outeiros sen unha árbore e as nubes baixas, dábanlles exactamente a aparencia dos Cheviots ou un páramo de Escocia un día de inverno e considerando que estabamos en maio nestas latitudes, a primeira impresión do clima non era favorable, o tempo con todo, non era frío, o termómetro marcaba 17º que é a temperatura de Howick, Northumberland a mediados de verán.

En 1845, Samuel Fisher Lafone, un rico comerciante de gando e pel de Montevideo, obtivo unha subvención da parte sur da illa Soidade do goberno británico. Comprou a extensión da península (2.400 km2), xunto con todo o gando salvaxe da illa soidade, por un período de seis anos, pola suma de 10.000 £, e £ 20,000 en dez anos a partir do 1 de xaneiro de 1852. En 1851 a Compañía das Illas Falkland, que fora incorporada pola carta no mesmo ano, pagou 30.000 £ polos dereitos de Lafone en Lafonia, como chegou a ser chamada a península. Lafone nunca visitara as illas. Os únicos signos que quedan desta empresa son as ruínas de Hope Place e o curral de pedra de Darwin.

En 1859, fundouse a cidade de Darwin.

Aínda que se usou para a cría de ovellas desde principios do século XIX, illa Soidade estivo dominada pola gandería ata a década de 1850.

En 1925 construíuse a ponte Bodie Creek Suspension Bridge a través dunha cala en Lafonia, e reclama ser o máis meridional do mundo. Aínda está en uso peonil hoxe.

Invasión de 1982 e Guerra das Malvinas[editar | editar a fonte]

Flag of the Falkland Islands.svg

En abril de 1982, Illa Soidade foi invadido pola Arxentina. O gobernador Sir Rex Hunt foi informado polo Goberno británico dunha posible invasión arxentina o mércores 31 de marzo. O gobernador Hunt convocou aos dous oficiais superiores dos Royal Marines do Partido Naval 8901 á casa do goberno en Stanley para discutir como defender as Malvinas. O comandante Mike Norman recibiu o mando xeral dos marines debido á súa antigüidade, mentres que o maior Gary Noott converteuse en asesor militar de Hunt. A forza total era de só 68 marines e 11 mariñeiros, o que con todo era máis do que normalmente estaría dispoñible, xa que a guarnición estaba en proceso de cambiar. Os seus membros foron reforzados por 25 membros da Forza de Defensa das Illas Malvinas (FIDF). O comandante da FIDF, o maior Phil Sommers, encargou aos milicianos voluntarios que custodiasen puntos clave, como a central telefónica, a estación de radio e a central eléctrica. Jack Solís, comandando o barco costeiro civil Forrest, operou o seu barco como unha improvisada estación de radar de Stanley.

Illa Soidade foi tamén a localización da maior parte da acción terrestre na Guerra das Malvinas. Como resultado, algunhas áreas dos campos da illa Soidade aínda están moi minadas. As áreas que consideraron de combate intensivo incluíron Pradera del Ganso, San Carlos, Mount Longdon e a crista Ddúas Irmás.[8]

Lista das batallas de illa Soidade[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Pichon, Hervé; Rolland, Nicolas; Orlova, Nadège; Lombardo, Stéphane (2002). "D2.1.1 Inventory Report". European Coastal Erosion database. European Commission. p. 122. Consultado o 6 de outubro de 2012. 
  2. Measured on Google Earth
  3. 3,0 3,1 Otley, H; Munro, G; Clausen, A; Ingham, B. "Falkland Islands State of the Environment Report 2008." (PDF). Stanley: Falkland Islands Government and Falklands Conservation: 16–18. Consultado o 10 de outubro de 2012. 
  4. 4,0 4,1 Bingham, Mike (2002). "Flora and Fauna: General Information". Falklands.net. Consultado o 10 de outubro de 2012. 
  5. P Turnbull (2004-03-02). "Falkland Islands". South Seas: South Seas Companion. Consultado o 5 de marzo de 2010. 
  6. "(Falkland Island) Location". The Falkland Islands Government. 2009. Consultado o 5 de marzo de 2010. 
  7. PCGN Falkland Islands Modelo:Webarchive
  8. Major Timothy J. Hannigan, USMC (1 de abril de 1984). "British Triumph on East Falkland". War since 1945 seminar. Marine Corps Development and Education Command, Quantico, Virginia 22134: Marine Corps Command and Staff College. Consultado o 24 de xullo de 2010. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]