Glenn Gould

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Glenn Gould
Glenn Gould 1.jpg
Glenn Gould contra o 1980.
Nome completoGlenn Herbert Gould
Nacemento25 de setembro de 1932
OrixeToronto, Flag of Canada.svg Canadá
Falecemento4 de outubro de 1982
Toronto, Flag of Canada.svg Canadá
 Toronto
CausaIctus
SoterradoMount Pleasant Cemetery
OcupaciónPianista
Instrumento(s)Piano
Tempo en activo1950-1982
Na rede
http://www.glenngould.com/
IMDB: nm0332384 Facebook: glenngould Twitter: GlennGouldFndn Spotify: 13dkPjqmbcchm8cXjEJQeP Last fm: Glenn+Gould Musicbrainz: 7002bf88-1269-4965-a772-4ba1e7a91eaa Songkick: 250956 Discogs: 517160 Allmusic: mn0000803752 WikiTree: Gold-650 Find a Grave: 2128 Deezer: 58962 Editar o valor em Wikidata
Glenn Gould (signature).svg
Glenn Gould.

Glenn Herbert Gould, nado en Toronto o 25 de setembro de 1932 e finado o 4 de outubro de 1982, foi un pianista canadense, especialmente recoñecido[1] como intérprete das sonatas e das Variacións Goldberg de Johann Sebastian Bach, así como das obras pianísticas de Arnold Schönberg.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Nacido no seo dunha familia de músicos (o pai era afeccionado; a nai profesional), Gould aprendeu a tocar o piano con esta última, que tocaba ademais o órgano. O seu avó era curmán de Edvard Grieg. Foi á escola Royal Conservatory of Music cando tiña dez anos de idade, converténdose no discípulo máis famoso do pianista chileno Alberto Guerrero.

O seu primeiro concerto (tocou o órgano) tivo lugar en 1945, e fixo a súa primeira aparición con orquestra o ano seguinte cando executaba o Concerto para piano nº 4 de Beethoven coa Orquestra Sinfónica de Toronto. Realizou a súa primeira execución pública como pianista só en 1947.

Dez anos máis tarde, Gould fixo unha viaxe á Unión Soviética e foi o primeiro pianista canadense en visitar ese país despois da Segunda Guerra Mundial.

O 10 de abril de 1964 tocou en público por última vez nos Ánxeles e anunciou que se retiraba dos escenarios cando era unha auténtica figura internacional. A razón é que empezou a sentir hastío pola interpretación en directo e creu que servía mellor á música nun estudo de gravación que na sala de concertos. Pensaba ademais que a música se preservaba mellor na intimidade.

Ademais das gravacións de piano, ás que se dedicou con afán durante o resto da súa vida, dedicouse tamén á escritura e á radio, que lle apaixonaba. Morreu en Toronto o 4 de outubro de 1982 despois de sufrir un infarto cerebral.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Jean-Pierre Thiollet, 88 notes pour piano solo, "Solo nec plus ultra", Neva Editions, 2015. p.50. ISBN 978 2 3505 5192 0.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]