Está asociada á sensación de pracer extremo e adoita ser o estadio final e obxectivo final da estimulación sexual, e é un compoñente esencial da reprodución natural xa que permite fecundar á femia. Nalgúns casos raros a exaculación cáusaa unha enfermidade da próstata[Cómpre referencia]. A exaculación tamén pode acontecer espontaneamente durante o sono, é o que se coñece como polución nocturna. A anexaculación é a imposibilidade de exacular.
A fisioloxía da exaculación é un proceso complexo controlado polo sistema nervioso autónomo e divídese principalmente en dúas fases sucesivas: a emisión e a expulsión.
Demostración visual da exaculación masculina centrándose nas fases de emisión e expulsión.
Os condutos deferentes, a próstata e as vesículas seminais contráense suavemente para transportar os seus fluídos ao bulbo da uretra.
Ao mesmo tempo, o esfínter interno da vexiga urinaria pechase para evitar o fluxo retrógrado do seme cara á vexiga (o que causaría unha exaculación retrógrada) e evitar a mestura con orina.
Unha vez que o líquido seminal se acumula na uretra prostaticobulbar, xérase unha sensación de "inevitabilidade exaculatoria".
A segunda fase é un acto reflexo spinal impulsado pola activación dos nervios pudendos e caracterizado pola saída forza do seme ao exterior.
Os músculos da pelve e do perineo, especialmente o músculo bulboesponxoso e o isquiocavernoso, experimentan contraccións rítmicas e involuntarias a intervalos de aproximadamente 0,8 segundos.
Estas contraccións a gran presión propulsan o seme cara fóra a través do meato urinario ao longo da uretra peneana.
Paralelamente, libéranse as sensacións de pracer intenso asociadas ao orgasmo.
