Exaculación feminina

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A exaculación feminina, maiormente coñecida como "squirt", refírese á expulsión dunha cantidade variable de fluído producido polas glándulas de Skene dalgunhas mulleres durante o orgasmo.

O líquido expulsado é descrito como un líquido transparente que xorde da uretra, ás veces con forza, que ten unha composición parecida ao líquido xerado nos homes pola próstata, e cuxa produción se pensa que está relacionada coas glándulas de Skene.[1]

As aperturas das glándulas de Skene varían xeralmente en tamaño dunha muller a outra, até o punto de que nalgunhas mulleres desapareceu enteiramente. Actualmente hai poucas mulleres con esta característica. Se as glándulas de Skene son a causa da exaculación feminina, isto pode explicar a ausencia observada deste fenómeno en moitas mulleres. A pesar diso, moitas mulleres posuidoras desta glándula non son capaces de lograr a exaculación. Existen técnicas para manipular, mediante masaxes, a zona vaxinal, e conseguir que se produza a exaculación.

Segundo algunhas teorías, durante a excitación sexual feminina, as glándulas de Skene producen e énchense dun líquido que finalmente expulsan durante o orgasmo, aínda que tamén adoita ser expulsado sen necesidade de alcanzar o orgasmo cando as glándulas están cheas de fluído e como resultado déixano fluír aos poucos. Devandito fluído non é ouriños, é un líquido alcalino segregado polas glándulas de Skene. Entre as sustancias atopadas no contido da exaculación feminina[2] atópanse: creatinina, encima chamada fosfotasa aceda prostática FAP (tamén coñecida como PAP acrónimo de Prostatic Acid Phosphatase), a proteína PSA, glicosa e frutosa.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. De la Gándara J.J. y Puigvert, A. (2005). Sexualidad humana: una aproximación integral. Madrid: Ed. Médica Panamericana En Google Books. Consultado o 5 de febreiro de 2012
  2. Manuel Lucas Mathew, Francisco Caballero Santamaría. Introdución a la Sexología Clínica. Editorial Elsevier, 2007. pp. 18 e 38