Estampa Popular Galega

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
O Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside conserva obras de membros do grupo EPG
De dereita a esquerda, Luís Seoane, un dos Renovadores, pioneiro do gravado galego; Isaac Díaz Pardo, organizador da derradeira exposición da EPG en Montevideo; Laxeiro, outro dos Renovadores e participante nas mostras da EPG

Estampa Popular Galega (EGP) foi un grupo de artistas gravadores galegos do século XX, activos a finais dos anos 60 e principio dos 70. Entre eles estaban Reimundo Patiño, Xavier Pousa, Elvira Martínez, Xaime Quessada e Enrique Ortiz. En total máis de vinte artistas participaron nas exposicións de EPG (Laxeiro, Rivas Briones, Tino Grandío, Bea Rey, Xavier Pousa, Xulio Maside etc.)[1]

A renovación estética na plástica galega impulsada polo grupo dos Novos ou Renovadores (entre eles Manuel Colmeiro, Laxeiro, Seoane, Castelao, Camilo Díaz, Carlos Maside etc.) viuse truncada pola guerra civil, logo de que varios deles fosen represaliados, exiliados ou mesmo asasinados. Diversos grupos de artistas e intelectuais, coma os chamados "Os Artistiñas" ou o "Grupo Brais Pinto", no que tamén estaban integrados algúns membros da EPG, trataron de recuperar e actualizar o espírito de vangarda e á vez conectar coa tradición artística galega de pre-guerra. Estaban vinculados a outros grupos do Estado español chamados Estampa Popular[2] nos anos 60, tamén de adscrición antifranquista e con outros grupos de artistas gráficos de Iberoamérica. Os lugares de exposición do grupo incluían bares. No seu libro titulado Grabadores contra el franquismo dedica un capítulo á EPG que titula “El arte en las tabernas”.[3] Seguindo esa intención de achegar a obra gráfica ao pobo, o grupo "Os Urogallos" tamén expuxo en bares e restaurantes, pouco despois da EPG.

Os gravadores tiñan como obxectivo a democratización da arte, a innovación e o compromiso político-cultural co pais. No programa da exposición de 1968 había un manifesto, chamado Manifesto da Estampa Popular Galega, que dicía:

O pobo galego ten, antre outros dereitos, o de acceder ó arte, polo tanto xurde A Estampa Popular Galega cos anceios e fins de sustituir a dualidade “pintor-espeutador” pola de “pintor-pobo”, espallar o gravado na xente e refrexar nil os seus doores e ledicias, integrando ó pintor no vivo latexar do país.

No mesmo ano Reimundo Patiño fixo o cartel do recital de Voces Ceibes e a Nova Canción Galega na sala Capitol de Santiago[4]. Ao ano seguinte a exposición da EPG en Tui rematou coa clausura obrigada por “injurias a la Nación, al Ejército y a la Guardia Civil”. En 1970 a derradeira exposición colectiva do grupo (logo houbo outras retrospectivas) foi en Montevideo, organizada por Isaac Díaz Pardo.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]


Este artigo tan só é un bosquexo
 Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.