Empédocles

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Empédocles
Empedokles.jpeg
Nacementoc. 490 a. C.
 Agrigento
Falecementoc. 430 a. C.
 Monte Etna
Causafalling
EtniaGregos
Ocupaciónmédico, filósofo, escritor e poeta
editar datos en Wikidata ]
Empédocles.

Empédocles, nado en Agrigento arredor de 483 a.C. e finado no Peloponeso arredor de 430 a.C., foi un filósofo presocrático, médico, lexislador, profesor e místico alén de profeta Defendeu a democracia e sustentou a idea de que o mundo está constituído por catro principios: auga, ar, lume e terra.

Todo sería unha determinada mestura deses catro elementos, en maior ou menor grao, e serían o que de inmutábel e indestrutíbel existiría no mundo. Regulando todo isto está a continua loita de dúas forzas: Amor e Odio.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Non se coñecen as datas exactas do seu nacemento e da súa morte. É probable que nacese arredor do 490 a.C. e falecese cara ao 430 a.C., aproximadamente aos sesenta anos. Empédocles proviña dunha familia brillante e acomodada, polo que recibiu unha educación acorde a iso. O seu pai foi Metón, que interveu no derrocamento do tirano Trasideo, fillo de Terón no ano 470 a.C. O seu avó, tamén chamado Empédocles, foi criador de cabalos segundo conta Dióxenes Laercio e venceu nas carreiras de cabalos de Olimpia durante a LXXI Olimpíada.

Durante a infancia do filósofo, Agrigento, a súa cidade natal, gozaba do seu máximo poder e sona baixo o goberno do tirano Terón (488-472), quen foi recoñecido por ser un gobernante interesado polas artes e a relixión, encarnando así as preocupacións do pobo, que conformaron o medio espiritual do que se nutriu Empédocles. Logo da morte de Terón, a tiranía pasou a mans do seu fillo Trasideo. Posteriormente esta foi derrocada e estableceuse unha democracia en Agrigento. Nesta transformación política, o filósofo tivo parte importante, e a súa defensa da democracia instaurada levouno a disolver unha organización oligárquica coñecida como asemblea dos mil.[1] Ademais persuadiu os habitantes de Agrigento de abandonar as loitas entre partidos e cultivar a igualdade política e rexeitou calquera cargo que lle quixeron outorgar.[2] Polos seus ideais democráticos e quizais pola súa extravagancia e os seus métodos, Empédocles fíxose moitos inimigos, que nunha das súas ausencias de Agrigento conspiraron contra el e impediron o seu regreso.

Foi orador e médico excelente, quizais foi fundador da escola siciliana de medicina, aínda que outros atribúen este título ao seu amigo Acrón.[3] Diversos autores falan do seu talento á hora de curar doenzas, así como dan fe de fazañas incribles, como Heráclides, que conta que chegou ao punto de resucitar unha muller que levaba trinta días sen respirar.[4]

Hai varias lendas sobre a súa morte. Unha delas di que despois de celebrar un sacrificio nun campo de Pisianacte, todos os convidados, mesmo o seu discípulo Pausanias, se retiraron do lugar. Porén, Empédocles mantívose aló. O día seguinte, o filósofo non se atopaba por ningures e algún servente dixo que escoitara unha voz que o chamaba e logo viu unha luz celestial. Despois diso, Pausanias determinou que era hora de loalo como un deus. Outra versión di que se lanzou ao volcán Etna,[5] buscando confirmar a súa unión divina coa natureza. Esta versión foi desmentida por moitos na antigüidade como se se tratase dun engano (Hipóboto).[6] Timeo é quen dá o dato máis probable sobre a súa morte, dicindo que Empédocles morreu no Peloponeso, unha vez exiliado de Agrigento.

Obra[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Guthrie 1998, p. 143.
  2. Lan & Cordero 1985, p. 144.
  3. Lan & Cordero 1985, pp. 142-143.
  4. Lan & Cordero 1985, p. 142.
  5. Horacio, p. 64
  6. Lan & Cordero 1985, p. 150.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]