Corvo grande

Freebase	/m/021klp
ITIS	179725
OTT	140425

Identificadores
Freebase
Freebase	/m/021klp
ITIS	179725
OTT	140425

Corvo grande
	Corvus corax ; Carl von Linné 1758
	Instancia de taxon
	Categoría taxonómica especie
	Taxon superior Corvo
	Nome curto C. corax
Características
	Duración máxima de vida 21.9 AA
	Esperanza de vida 17.1667 AA Natureza selvagem (pt)
	Ciclo diurno diurnalidade
Conservación
	Identificador UICN 22706068
Distribución
	Endémico en Tal Chhapar Sanctuary (en) ; Kitam bird sanctuary (en) ; Lachen (en) ; Maenam Wildlife Sanctuary (en) ; Desert National Park (en) ; Neora Valley National Park (en) ; Shingba Rhododendron Sanctuary (en)
	Área de distribución Brasil; África
Dimensións
	Masa 689 g ; 25 g hatchling (en) ; 800 g ; 1041 g adulto; 1625 g ; 1.5 kg
	Lonxitude 69 cm adulto; 60 cm ; 68 cm
Clasificación taxonómica
Reino	Animalia
Filo	Chordata
Clase	Aves
Orde	Passeriformes
Familia	Corvidae
Xénero	Corvus
Especie	C. corax
Freebase
Identificadores
Freebase
Freebase	/m/021klp
ITIS	179725
OTT	140425
Fontes e ligazóns
	Descrito pola fonte Enciclopedia Bíblica de Archimandrita Nicéforo "Q25293033 "; Pequeno Dicionario Enciclopédico de Brockhaus e Efron "Q24765530 " ;
	Wikidata G:Commons C:Commons

O corvo carnazal^[1] ou corvo grande^[2],(Corvus corax) é, con máis de 60 cm, a especie máis grande do xénero Corvus e da familia dos córvidos. É semellante ao corvo viaraz (Corvus corone) pero significativamente maior, cun peso de 1 250 g e unha envergadura de ás de 120 cm. A plumaxe é dun negro acibeche con irisacións azuis. Ten o pico negro moi robusto. Non existe un marcado dimorfismo sexual.

En voo chama a atención polo seu longo pescozo e pola súa cauda cuneiforme. O seu canto é característico e coñecido como corveo ou corvear. Non obstante é capaz de imitar sons doutros paxaros e mesmo doutros animais, chegando ata pronunciar palabras soltas.

Hábitat e cría

O corvo atópase nunha extensa zona de distribución no hemisferio norte terrestre, dende o norte de África, a través de toda Europa, Asia e América do Norte e Central. Prefiren os montes abertos de fronda e coníferas, montañas, estepas, cantís e mesmo a tundra ártica. É unha especie bastante adaptable e tamén pode atoparse en pobos rurais e mesmo nos suburbios das cidades.

Choca os seus ovos (3-6) durante unhas tres semanas entre febreiro e maio. Os seus niños atópanse entre as cornixas de rochas ou penedos ou en árbores, e acostuman estar feitos de poliñas e lama.

O corvo grande é omnívoro. Aliméntase de vermes, pequenos vertebrados, sementes, millo, froitos, carniza e lixo orgánico.

O corvo na cultura popular galega

Ver un corvo no camiño ou nas proximidades da casa é agoiro de morte próxima, por ser negro, por comer carniza e polo seu berro agudo e característico. Por iso, cando se vexa hai que dicirlle: "Corvo agoireiro, vaite lixeiro, que nesta porta non hai carne morta". Segundo Xosé Ramón Mariño Ferro, esta crenza xa fora recollida por Plinio.

Corvo agoreiro,
vaite lixeiro,
que nesta porta
non hai carne morta.

—Popular.^[3]