Catarina de Braganza

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Catarina Henriqueta de Braganza
Raíña Consorte de Inglaterra, Escocia e Irlanda
Catherine of Braganza, Queen of England.jpg
O raíña Catarina

Reinado 23 de abril de 1662 - 6 de febreiro de 1685
Coroación 21 de maio de 1662
Nacemento 26 de novembro de 1638
Vila Viçosa, Portugal
Falecemento 31 de decembro de 1705 (67 anos)
Palacio de Bemposta, Lisboa, Portugal
Sepultura Monasterio dos Xerónimos de Belém, Lisboa, Portugal
Predecesor Henriqueta María de Francia
Sucesor María de Módena
Consorte Carlos II de Inglaterra
Descendencia Ningunha
Casa real Casa de Braganza
Proxenitores Xoán IV de Portugal
Luísa de Guzmán

Catarina Henriqueta de Portugal, nada en Vila Viçosa o 26 de novembro de 1638 e finada en Lisboa o 31 de decembro de 1705[1], foi Infanta de Portugal e raíña consorte de Inglaterra, Escocia e Irlanda como esposa do rei Carlos II de Inglaterra, Escocia e Irlanda.[1]

Mocidade[editar | editar a fonte]

Catherine of Braganza.jpg

A infanta Catarina Henriqueta de Portugal naceu en Vila Viçosa o 25 de novembro de 1638. Cuarta dos 8 fillos do duque Xoán II de Braganza -logo rei Xoán IV de Portugal- e de Luísa Francisca de Guzmán. Por parte de nai era unha 2ª bisneta de San Francisco de Borja e Aragón; e, conseguintemente, descendente directa do papa Alexandre VI (Rodrigo Borja ou Borgia). Aínda que recibiu educación nun convento, esta foi estreitamente supervisada pola súa nai.

Logo da restauración da Casa de Braganza, e o acceso do seu pai ao trono o 1 de decembro de 1640, en diversas circunstancias propuxéronlle como noiva, malia ter só 8 anos, para Juan José de Austria, Francisco de Beaufort, Luís XIV de Francia e Carlos II de Inglaterra.[1] Consideroulla un conduto útil para establecer unha alianza entre Portugal e Inglaterra, despois do Tratado dos Pireneos en 1659 no cal Portugal fora desdeñado por Francia.

Ao ser restaurado Carlos ao trono inglés en 1660, a nai de Catarina volveu abrir negociacións cos seus conselleiros, e asinouse un tratado de matrimonio o 23 de xuño de 1661.[1]

Como parte do dote, a coroa portuguesa cedeu a Inglaterra a cidade de Tánxer, en Marrocos, e a illa de Bombai (na baía de Joãou Bom), na India.[1]

Como raíña consorte[editar | editar a fonte]

Catarina casou mediante poderes en Lisboa o 23 de abril de 1662 co rei Carlos II de Inglaterra. Logo da súa chegada a Portsmouth o 14 de maio de 1662, a parella casou en dúas cerimonias - unha católica realizada en segredo, seguida por un servizo público anglicano - o 21 de maio de 1662, na cidade de Portsmouth.

Catarina non era unha raíña particularmente popular, por ser católica romana, e por mor diso non poder ser coroada, xa que os católicos romanos tiñan prohibido participar en servizos anglicanos. Inicialmente Catarina afrontou dificultades debido ao idioma, as infidelidades do rei e os conflitos políticos entre católicos romanos e anglicanos. Co tempo, o seu decoro, tranquilidade, lealdade e afecto xenuíno para Carlos cambiaron a percepción do público respecto de ela.

Malia a reputación que tiña Carlos de muxeriego, Catarina nunca puido darlle un herdeiro vivo, pois aínda que tivo 3 embarazos -o último dos cales foi en 1669-, todos terminaron en abortos. A súa posición tornábase difícil a medida que Carlos continuaba tendo bastardos cos seus amantes, con todo el insistiu de que a tratasen con respecto, e rexeitou divorciarse dela. Logo da morte de Carlos en 1685, Catarina permaneceu en Inglaterra durante o reinado do seu cuñado Xacobe VII, e volveu a Portugal ao ser entronizados en forma conxunta Guillerme III e María II.[1]

Catarina morreu en Lisboa, o 31 de decembro de 1705, aos 67 anos de idade, sendo sepulta na cripta real da igrexa de Sao Vicente de Fora, Portugal.

Catarina é famosa por introducir o costume de tomar o en Inglaterra.

Últimos anos[editar | editar a fonte]

Ao final da enfermidade Carlos en 1685, mostrou a ansiedade de reconciliación coa fe católica, e exhibiu unha gran dor pola súa morte. Máis adiante no mesmo ano, sen éxito, intercedeu ante Xacobo pola vida de James Scott , fillo ilexítimo de Carlos, xa que foi o líder da Rebelión de Monmouth malia que en rebelión contara co apoio representada polos protestantes contra unha firme oposición á Igrexa Católica.

Catarina permaneceu en Inglaterra, vivindo en Somerset House, a través do reinado de Xacobo e o seu deposición na Revolución Gloriosa de Guillerme III e María II. Inicialmente en bos términos con Guillerme e María, a súa situación deteriorouse como a práctica da súa relixión dando lugar a malentendidos e o illamento cada vez maior. Un proxecto de lei foi presentado ao Parlamento para limitar o número de axentes católicos de Catarina, e que foi advertido de non axitar en contra do goberno. Finalmente regresou a Portugal en marzo de 1692.

Apoiou o Tratado de Methuen, en 1703 con Inglaterra e actuou como rexente do seu irmán, Pedro II, en 1701 e 1704-05. Morreu no Palacio de Bemposta en Lisboa o 31 de decembro 1705 e foi enterrada no Mosteiro dos Xerónimos, en Belém, Lisboa .

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 "Catarina (D.).". Portugal - Dicionário Histórico, Corográfico, Heráldico, Biográfico, Bibliográfico, Numismático e Artístico (en portugués). 2011. pp. 948–949. Consultado o 23 de outubro. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Henriqueta María de Francia
Raíña Consorte de Inglaterra, Escocia e Irlanda
1662 - 1685

Coat of Arms of Catherine of Braganza.svg

Sucesor:
María de Módena