Carrán do Caspio

Carrán do Caspio
	Hydroprogne caspia ; Peter Simon Pallas 1770
	Instancia de taxon
	Categoría taxonómica especie
	Combinación orixinal Sterna caspia
	Sinonimia Sterna caspia
	Conservación Especie pouco preocupante
Clasificación taxonómica
Superreino	Holozoa
Reino	Animalia
Filo	Chordata
Clase	Aves
Orde	Charadriiformes
Familia	Laridae
Xénero	Hydroprogne
Especie	Hydroprogne caspia ; (Pallas, 1770) Hydroprogne caspia
Cifras e dimensións
	Masa 680 peso adulto macho ; 588 peso adulto femia
	Envergadura 133,5 cm
Localización
	Endémico en Nova Zelandia; Bakkhali (en) ; Sunderbans Wildlife National Park (en) ; Pequeno Rann of Kutch (pt)
	Área de distribución Burkina Faso; África; América do Sur; Montañas Nanling
Freebase
Códigos e identificadores
Freebase
Freebase	/m/01vh6b
ITIS	176935
OTT	651058
UICN	22694524
CoL	3N8ZF
	Wikidata G:Commons C:Commons

O carrán do Caspio^[1] ou carrán caspio^[2] (Hydroprogne caspia, antes Sterna caspia) é unha especie de ave caradriforme da familia dos estérnidos que se encontra en todos os continentes menos o antártico. En Galicia é unha ave accidental.^[2] É a única especie dentro do xénero Hydroprogne e non se recoñecen subespecies.^[3] O nome do xénero vén do grego hydros, 'auga' e do latín progne, 'andoriña'.^[4]

Descrición

Caracterízase polo seu gran tamaño, xa que mide entre 47 e 54 cm e ten unha envergadura de 130–145 cm,^[5] cun peso de 574 a 782 g,^[3] polo que é a maior ave da familia dos carráns. As partes superiores do seu corpo son de cor gris clara e as inferiores brancas agás a parte inferior das primarias, que é de cor gris máis escura. O bico é robusto e vermello, coa punta manchada de negro. As patas son negras. Os adultos en verán teñen o píleo e a caluga negros e en inverno faise xaspeado frontalmente con manchiñas brancas. A súa chamada é un potente grallido similar ao das garzas.^[6]

Taxonomía

Anteriormente estaba clasificada dentro do numeroso xénero Sterna pero na actualidade está incluída no seu propio xénero, Hydroprogne.^[7]

A especie foi descrita por primeira vez arredor de 1770 por Peter Simon Pallas e Ivan Ivanovitch Lepechin, independentemente. Pallas deulle o nome científico de Sterna caspia porque a encontrou no mar Caspio, mentres que Lepechin deulle un nome onomatopeico Hydroprogne tschegrava. Terminou adoptándose o nome binomial de Sterna caspia que se utilizou durante máis de dous séculos, ata que se determinou que debía separarse nun xénero propio, polo que desde 2005 o seu nome é Hydroprogne caspia.^[3]

Malia a súa ampla área de distribución, actualmente non se recoñecen subespecies diferenciadas nesta especie,^[3] aínda que no pasado as poboacións de Australia e Nova Zelandia agrupábanse na subespecie Hydroprogne caspia strenua, pero terminou desbotándose esta subdivisión ao non se atoparen diferenzas cos exemplares do resto do mundo.

Distribución e hábitat

A súa área de distribución é moi ampla, case global pero non é unha ave abundante.^[8] Os seus hábitats reprodutores son os grandes lagos e as costas oceánicas de Norteamérica (incluídos os Grandes Lagos), Europa (principalmente arredor do Báltico e o mar Negro), Asia, África e Australasia (Australia e Nova Zelandia). As poboacións americanas migran cara ao sur ata as costas do Caribe e o norte de Suramérica. As poboacións europeas e asiáticas tamén migran ao remataren a tempada de cría para pasaren o inverno nas zonas tropicais de África e Asia. As poboacións africanas e de Australasia son sedentarias ou desprázanse a curtas distancias.^[3]

A poboación global é dunhas 50 000 parellas, o número das poboacións da maioría das rexións é estable, mais a poboación do Báltico (con 1 400–1 475 parellas a principio da década de 1990) está en declive e a súa conservación está en risco.^[3]^[9]

O carrán do Caspio é unha das especies ás que se aplica o Acordo sobre a Cconservación das Aves Acuáticas Migratorias Africano-eurasiático (AEWA).

Comportamento

Alimentación

Aliméntase principalmente de peixe, que atrapa mergullándose na auga tras pairar estática por riba para localizar a súa presa e lanzarse en picado sobre ela. Ocasionalmente tamén come insectos grandes, ovos e polos doutras aves e algún roedor. Pode voar máis de 60 km desde a súa colonia de cría para conseguir peixe. A miúdo pesca en lagos de auga doce ademais de no mar.^[3]^[6]

Reprodución

Cría en primavera e verán, xeralmente entre maio e xuño. Pon dun a tres ovos de cor verde azulada clara salferidos de numerosas pintas pardas, nun niño que non é máis que un oco superficial no chan de area ou grava. Aniña en colonias que poden ser exclusivas da súa especie ou xunto a outros carráns e gaivotas. A incubación dura de 26 a 28 días. Os polos teñen un padrón de cor variable que vai desde o crema claro ao pardo cincento; esta variación pode axudar a que os adultos recoñezan os seus propios fillos cando volven á colonia das súas incursións de pesca. Os polos emplumen entre os 35 e 45 días de vida.^[3]

Notas

↑ Conde Teira, M. A. (1999). "Nomes galegos para as aves ibéricas: lista completa e comentada" (PDF). Chioglossa (A Coruña) 1: 121–138. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 15 de marzo de 2016. Consultado o 28 de setembro de 2016.
1 2 Penas Patiño, Xosé M.; Pedreira López, Carlos (setembro de 2004). Guía das aves de Galicia. Ilustrado por Calros Silvar (2ª ed.). A Coruña: Baía Edicións. ISBN 84-96128-69-5.
1 2 3 4 5 6 7 8 del Hoyo J., Elliott, A., & Sargatal, J., eds. (1996). Handbook of the Birds of the World 3: 645. Lynx Edicions ISBN 84-87334-20-2.
↑ Jobling, James A (2010). The Helm Dictionary of Scientific Bird Names. London: Christopher Helm. pp. 93, 197. ISBN 978-1-4081-2501-4.
↑ Beaman, M. y Madge, S. (1998) Guía de identificación de las aves de Europa, norte de África y próximo oriente. P. 450. Ed. Omega ISBN 84-282-0946-4
1 2 Mullarney, K., Svensson, L., Zetterström, D., & Grant, P. J. (1999). Collins Bird Guide. Collins ISBN 0-00-219728-6.
↑ B<jörn Anderson, Erling Jirle & Lars Svensson (2007) Förändringar i listan över Holarktis fåglar - Rapport Nr 2 från SOF:s taxonomikommitté, Vår Fågelvärld, nr.1, 2007, sid 16-17.
↑ BirdLife International (2009). "Hydroprogne caspia". Lista Vermella de especies ameazadas. (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. Consultado o 20 de outubro de 2010.
↑ Snow, D. W., & Perrins, C. M. (1998). The Birds of the Western Palearctic Edición abreviada OUP ISBN 0-19-854099-X.

Véxase tamén

Bibliografía

Hume, Rob (2002). Guía de campo de las aves de España y Europa. Ediciones Omega. ISBN 84-282-1317-8.

Ligazóns externas

Ficha, fotos e vídeos Arquivado 25 de maio de 2014 en Wayback Machine. en Internet Bird Collection.

[1] Conde Teira, M. A. (1999). "Nomes galegos para as aves ibéricas: lista completa e comentada" (PDF). Chioglossa (A Coruña) 1: 121–138. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 15 de marzo de 2016. Consultado o 28 de setembro de 2016.

[Penas-2] 1 2 Penas Patiño, Xosé M.; Pedreira López, Carlos (setembro de 2004). Guía das aves de Galicia. Ilustrado por Calros Silvar (2ª ed.). A Coruña: Baía Edicións. ISBN 84-96128-69-5.

[lynx-3] 1 2 3 4 5 6 7 8 del Hoyo J., Elliott, A., & Sargatal, J., eds. (1996). Handbook of the Birds of the World 3: 645. Lynx Edicions ISBN 84-87334-20-2.

[job-4] Jobling, James A (2010). The Helm Dictionary of Scientific Bird Names. London: Christopher Helm. pp. 93, 197. ISBN 978-1-4081-2501-4.

[5] Beaman, M. y Madge, S. (1998) Guía de identificación de las aves de Europa, norte de África y próximo oriente. P. 450. Ed. Omega ISBN 84-282-0946-4

[mullarney-6] 1 2 Mullarney, K., Svensson, L., Zetterström, D., & Grant, P. J. (1999). Collins Bird Guide. Collins ISBN 0-00-219728-6.

[7] B<jörn Anderson, Erling Jirle & Lars Svensson (2007) Förändringar i listan över Holarktis fåglar - Rapport Nr 2 från SOF:s taxonomikommitté, Vår Fågelvärld, nr.1, 2007, sid 16-17.

[IUCN-8] BirdLife International (2009). "Hydroprogne caspia". Lista Vermella de especies ameazadas. (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. Consultado o 20 de outubro de 2010.

[bwpc-9] Snow, D. W., & Perrins, C. M. (1998). The Birds of the Western Palearctic Edición abreviada OUP ISBN 0-19-854099-X.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]