Carl Schmitt

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Carl Schmitt
Nacemento 11 de xullo de 1888
Lugar Plettenberg
Falecemento 7 de abril de 1985
Lugar Plettenberg
Nacionalidade Alemaña
Ocupación xurista, geopolitician, político, filósofo, cientista político e catedrático de universidade
editar datos en Wikidata ]
Carl Schmitt nunha fotografía de grupo con compañeiros de clase (1904).

Carl Schmitt, nado en Plettenberg, Prusia, Imperio Alemán o 11 de xullo de 1888 e finado na mesma cidade o 7 de abril de 1985, foi un xurista alemán.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Schmitt foi un dos principais ideólogos do Movemento Revolucionario Conservador de Alemaña. Adscrito á escola do Realismo político e á teoría da orde xurídica, escribiu centrado no conflito social como obxecto de estudo da ciencia política, e máis concretamente a guerra. A súa obra atravesa os avatares políticos do seu país e de Europa no século XX. Militou no Partido Nazi, pero as ameazas das SS, que o consideraban un arribista, apartárono do primeiro plano da vida pública.

Pensamento[editar | editar a fonte]

Schmitt distingue entre política e Estado: Toda vida en sociedade (con ou sen Estado, que é un fenómeno histórico) implica o político. Separa rigorosamente a política da economía, o dereito, do social e do moral. O criterio distintivo do político é a discriminación entre o amigo e o inimigo; esta non é unha definición, senón unha relación existencial, un signo de identificación. O inimigo político é sempre público e defínese como unha comunidade de intereses e de acción que se enfronta (polo menos virtualmente) con outro grupo da mesma natureza. Un pobo ten existencia política cando pode designar ao inimigo.

O ámbito político onde se revela a lóxica que opón o amigo ao inimigo é a guerra. A política está no momento decisivo en que se designa ao inimigo. A decisión política, que é a acción da autoridade soberana, consiste nesa designación. O soberano é aquel que decide politicamente, fora de toda norma, e dispón da vida física dos homes.

O decisionismo de Carl Schmitt é unha das teorías máis importantes do século XX. Oposto ao normativismo de Hans Kelsen, inspirou aos teóricos René Capitant e Julien Feund.

Obras[editar | editar a fonte]

Lápida de Carl Schmitt.
  • Gesetz und Urteil. Eine Untersuchung zum Problem der Rechtspraxis. 1912.
  • Der Wert des Staates und die Bedeutung des Einzelnen. Tübingen, 1914.
  • Theodor Däublers „Nordlicht“. München 1916.
  • Politische Romantik. Duncker & Humblot, Berlín, 1919.
  • Die Diktatur. Von der Anfängen des modernen Souveränitätsgedankens bis zum proletarischen Klassenkampf. Berlín, 1921.
  • Politische Theologie. Vier Kapitel zur Lehre von der Souveränität. Berlín, 1922.
  • Römischer Katholizismus und politische Form. Hellerau, 1923.
  • Positionen und Begriffe im Kampf mit Weimar–Genf–Versailles 1923–1939. Hanseatische Verlagsanstalt. Hamburgo 1940.
  • Verfassungslehre. Berlin, 1928.
  • Der Hüter der Verfassung, Duncker & Humblot, 1931.
  • Legalität und Legitimität. Duncker & Humblot. Berlín, 1932.
  • Der Begriff des Politischen. Duncker & Humblot. Berlín, 1932.
  • Über die drei Arten des rechtswissenschaftlichen Denkens. Duncker & Humblot. Berlín, 1934.
  • Der Leviathan in der Staatslehre des Thomas Hobbes. Sinn und Fehlschlag eines politischen Symbols. Colonia, 1938.
  • Land und Meer. Eine weltgeschichtliche Betrachtung. Leipzig, 1942.
  • Glossarium. Aufzeichnungen der Jahre 1947–1951. Berlín, 1991.
  • Donoso Cortés in gesamteuropäischer Interpretation. Colonia, 1950.
  • Der Nomos der Erde im Völkerrecht des Jus Publicum Europaeum. Colonia, 1950.
  • Ex Captivitate Salus. Erfahrungen der Zeit 1945/47. Colonia, 1950.
  • Theorie des Partisanen. Zwischenbemerkung zum Begriff des Politischen. Berlín, 1963.
  • Politische Theologie II. Die Legende von der Erledigung jeder Politischen Theologie. Berlín, 1970.
  • Carl Schmitt und Álvaro d'Ors. Briefwechsel. Berlín, 2004.
  • Tagebücher vom Oktober 1912 bis Februar 1915, Akademie Verlag, 2005.
  • Carl Schmitt. Die Militärzeit 1915 bis 1919, Akademie Verlag, 2005.
  • Tagebücher 1930 bis 1934, Akademie Verlag, 2010.

Relación con Galicia[editar | editar a fonte]

A súa filla Anima Schmitt casou en 1957 co profesor de dereito compostelán Alfonso Otero Valera.

En 1962 Manuel Fraga nomeouno "Membro de Honra" do Instituto de Estudios Políticos de España.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]