Camilo Bargiela

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Camilo Bargiela
Camilo Bargiela.jpg
Nacemento25 de decembro de 1874
 Tui
Falecemento2 de xullo de 1910
 Casablanca
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade de Santiago de Compostela
Ocupaciónescritor, tradutor e diplomático
editar datos en Wikidata ]

Camilo Bargiela Pando, nado en Tui o 25 de decembro de 1864 e finado en Casablanca (Marrocos) o 2 de xullo de 1910[1], foi un xornalista, escritor e diplomático galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi o modelo de Alejandro Pérez Lugín para o personaxe de Casimiro Barcala na novela La casa de la Troya. Comezou colaborando nas pubicacións de Tui La Novedad (1890), Tuy Humorístico (1898) e La Opinión, no que empezou a publicar por entregas a novela Los pavos reales, que escribiu en Casablanca e que non chegou a rematar. Fixo a carreira diplomática, e foi cónsul de España en Manila, Hong Kong e Casablanca.

Pertenceu á xeración do 98 e frecuentou os principais faladoiros literarios de Madrid. Xunto con Pío Baroja, Ricardo Baroja, Ignacio Alberti, José Fluixá, Jesús Fluixá, Antonio Gil e José Martínez Ruíz, asinou o manifesto da homenaxe a Mariano José de Larra o 13 de febreiro de 1901. Colaborou na revista Café con Gotas na que apareceron os seus artigos "¡Oh el amor!", "¿Tengo razón?" e "Improvisación". Publicou traballos sobre Ibsen, Hauptman, D'Annunzio e Suderman, traducións de Tolstoi, Maeterlinck, Gorki e Sienkiewicz e varios artigos filosóficos e poéticos en xornais e revistas de Madrid como Revista Nueva, La Vida Literaria e Arte Joven. Tamén escribiu para o xornal barcelonés Las Noticias.

Obras[editar | editar a fonte]

  • Luciérnagas (Madrid, 1900), libro dividido en dúas partes, a primeira contén relatos de temática e estilo modernista e a segunda inclúe un ensaio sobre a literatura do seu tempo e a herdanza da xeración precedente, titulado "Modernistas y anticuados".
  • La boquilla de Ambar, conto dramático nun acto.
  • El juglar, comedia de Teodoro de Baurille, que traduciu e adaptou ao teatro español, coa colaboración de Ramón de Godoy.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. La Correspondencia de España, 3-7-1910, p. 6.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]