A Internacional

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

A Internacional (L'Internationale en francés) é a canción socialista máis famosa, adoptada tamén polos anarquistas e comunistas, unha das cancións máis coñecidas internacionalmente, ademais do himno dos traballadores de todo o mundo. A letra orixinal é de Eugène Pottier en 1871 e música de Pierre Degeyter en 1888.

Historia[editar | editar a fonte]

A letra orixinal escribiuna en francés o poeta Eugène Pottier en 1871, durante a represión contra a Comuna de París, e era un poema á gloria da internacional obreira e dedicada ao anarquista Gustave Lefrançais[1], personalidade da Comuna de París.

A historia do poema e do seu autor está ligado ao fenómeno das goguettes, que consistía na xuntanza dun pequeno grupo de persoas para cantar e que está na base das sociedades carnavalescas. En 1883 Pottier presentou unha canción a un concurso de goguettes e logrou a medalla de prata pero máis importante foi o seu encontro ccon Gustave Nadaud que lle permitiu publicar escolmas de cancións e de poemas en 1884 e de novo por iniciativa de Nadaud publicou en 1887 Chants révolutionnaires con limiar de Henri Rochefort[2] na que incluíu L'Internationale.

Pierre Degeyter púxolle música en 1888 (orixinalmente cantábase coa música de La Marseillaise). A Internacional traduciuse en numerosas linguas e o texto evolucionou no transcurso do tempo e das organizacións que o adoptaron. Por exemplo a miúdo a palabra "rei" substituíuse pola palabra "estado".

Tras a Revolución Rusa e ata que a Unión Soviética adoptou o seu propio himno en 1944, unha versión adaptada da Internacional serviu como himno da URSS.

Dende a metade do século XX segue a ser o himno da maioría dos partidos comunistas, de certas organizacións revolucionarias. Cántase en certas manifestacións reivindicativas alzando o puño e é o símbolo das loitas sociais.

Letra[editar | editar a fonte]

En pé os escravos da terra,
en pé os que non teñen pan;
a nosa razón forte berra,
o triunfo chega en volcán.
Crebemos o xugo do pasado,
pobo de servos, ergue xa,
que o mundo vai ser transformado
e unha orde nova vai reinar.
Axuntémonos todos,
é a loita final,
o xénero humano
forma a Internacional.
Axuntémonos todos,
é a loita final,
o xénero humano
forma a Internacional.
Non hai salvadores supremos,
nin rei, nin tribuno, nin deus,
temos que salvarnos nós mesmos,
o Pobo Traballador.
Para que nos devolvan o roubado,
para derrubar esta prisión,
batamos no lume sagrado,
ferreiros dun mundo mellor.
Axuntémonos todos,
é a loita final,
o xénero humano
forma a Internacional.
Axuntémonos todos,
é a loita final,
o xénero humano
forma a Internacional.[3]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k81559w/f41.image Chants révolutionnaires en Gallica
  2. Robert Brécy, Florilège de la Chanson Révolutionnaire, De 1789 au Front Populaire, Éditions Ouvrières, Paris 1990, páxina 136.
  3. Rolda de Rebeldía en encontroirmandiño.org, px. 17

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Eugène, Pottier; Obras reunidas, presentadas e anotadas por Pierre Brochon (1966). Éditions Maspero, ed. Œuvres complètes d'Eugène Pottier. Parìs. ISBN. 
  • Maurice, Dommanget (1971). EDI, ed. Eugène Pottier, membre de la Commune et chantre de l'Internationale. Paris. ISBN. 
  • Marc, Ferro (1996). édition Noesis, ed. L'Internationale. Paris. ISBN. 

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]