Temperatura de Curie

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Substancia Tc (K)
MnOFe2O3 573
Y3Fe5O12 560
Cu2MnIn 500
CrO2 386
MnAs 318
Gd 292
Au2MnAl 200
Dy 88
EuO 69
CrBr3 37
EuS 16,5
GdCl3 2,2
Sustancia Tc (K)
Co 1388
Fe 1043
Fe2B 1015
FeOFe2O3 858
NiOFe2O3 858
CuOFe2O3 728
MgOFe2O3 713
MnBi 630
Cu2MnAl 630
Ni 627
MnSb 587
MnB 578

A temperatura de Curie (Tc) ou, por veces, punto de Curie, é a temperatura por riba da cal un corpo ferromagnético perde o seu magnetismo, comportándose como un material puramente paramagnético.

Historia e características[editar | editar a fonte]

Pierre Curie descubriu canda o seu irmán Jacques o efecto piezoeléctrico en cristais, estabelecendo que a susceptibilidade magnética das substancias paramagnéticas depende do inverso da temperatura, é dicir, que as propiedades magnéticas varían en función da temperatura. En todos os ferromagnetos atopou un descenso da magnetización até que a temperatura chegaba a un valor crítico, chamada temperatura de Curie (Tc), onde a magnetización é igual a cero; por riba da temperatura de Curie, os ferromagnetos compórtanse como substancias paramagnéticas.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]