Tempada 1947-48 da BAA

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
BAA 1947-48
Liga Basketball Association of America
Deporte Baloncesto
Tempada regular
Anotador Flag of the United States.svg Max Zaslofsky (CHIC) 1.007 pts
Finais
Campión Baltimore Bullets
  Subcampión Philadelphia Warriors
National Basketball Association
← 1946-47

1948-49 →

A tempada 1947-48 da BAA foi a segunda edición da Basketball Association of America, a liga profesional de baloncesto de Norteamérica que uns anos despois sería rebautizada como National Basketball Association. Nesta tempada fixéronse co título os Baltimore Bullets, vencendo nas finais ós campións do primeiro ano, os Philadelphia Warriors.

Antecedentes[editar | editar a fonte]

Antes de comezar a 2ª tempada da BAA, o 1 de xullo de 1947 celebrouse en Detroit o primeiro Draft da historia. Nel os equipos puideron facer as súas eleccións de xogadores en orde inverso ó porcentaxe de vitorias na tempada pasada, deixándolle ós Bullets a 10ª e última vez da primeira rolda. Neste draft participaron equipos que logo non disputaron a liga, como é o caso de Pittsburgh Ironmen e Toronto Huskies, que tiveron as dúas primeiras veces para elixir. O nº1 do draft foi Clifton McNeely, que nunca chegou a xogar na BAA ou NBA. En xeral, ningunha das primeiras eleccións chegou a convertirse en estrela; pero si houbo un xogador neste draft, elixido dos últimos, que acabaría sendo membro do Salón da Fama, como foi o caso de Jim Pollard, elixido polos Chicago Stags. Outros futuros membros do Salón da Fama que sairon deste draft foron Harry Gallatin, elixido polos Baltimore Bullets, e Andy Phillip, elixido polos Chicago Stags. Unha curiosidade é que o xogador que foi elixido no número 4 deste draft, Walt Dropo, non só non xogou nunca na NBA, senón que remataría xogando durante 13 anos como profesional na Mayor League Baseball no posto de 1ªBase.

Equipos[editar | editar a fonte]

A liga contou nesta ocasión con 8 equipos trala desaparición de 4 das 11 franquías orixinais: Cleveland Rebels, Detroit Falcons, Pittsburgh Ironmen e Toronto Huskies. Non obstante, os Baltimore Bullets uníronse á liga abandoando a ABL, facendo así que as dúas división puidesen ter o mesmo número de equipos. Os Baltimore Bullets viñan de disputar 3 finais seguidas da ABL, polo tanto non era un equipo novo, senón un equipo de gran nivel.

O desaparecido St.Louis Arena, alcumado The Barn, era o fogar dos Bombers, o mellor equipo da tempada regular.
Equipo Cidade Pavillón Capacidade
Baltimore Bullets Baltimore Baltimore Coliseum 5.500
New York Knicks Nova York Madison Square Garden 18.500
Boston Celtics Boston Boston Garden 14.900
Washington Capitols Washington Uline Arena 7.500
Philadelphia Warriors Philadelphia Philadelphia Arena 5.500
Providence Steamrollers Providence Rhode Island Auditorium 5.300
Chicago Stags Chicago Chicago Stadium 18.600
Saint Louis Bombers Saint Louis Saint Louis Arena 14.200

Tempada regular[editar | editar a fonte]

A tempada regular amosou unha salientable igualdade entre tódolos equipos da División Oeste e dous equipos da División Leste. Os Saint Louis Bombers acadaron a mellor porcentaxe de vitorias. Nesta tempada cada equipo tivo que disputar 48 encontros antes do comezo dos playoffs, ós que se clasificaron os 3 primeiros equipos de cada división.

División Leste
Equipo Vitorias Derrotas %
L1 - Philadelphia Warriors 27 21 0'563
L2 - New York Knicks 26 22 0'542
L3 - Boston Celtics 20 28 0'417
L4 - Providence Steamrollers 6 42 0'125
División Oeste
Equipo Vitorias Derrotas %
O1 - Saint Louis Bombers 29 19 0'639
O2 - Baltimore Bullets 28 20 0'583
O3 - Chicago Stags 28 20 0'583
O4 - Washington Capitols 28 20 0'583

Playoffs[editar | editar a fonte]

  Cuartos de final Semifinais Finais
                           
  L3  Boston Celtics 1  
O3  Chicago Stags 2  
  O3  Chicago Stags 0  
    O2  Baltimore Bullets 2  
O2  Baltimore Bullets 2
  L2  New York Knicks 1  
    O2  Baltimore Bullets 4
  L1  Philad. Warriors 2
          
        
O1  St.Louis Bombers 3
    L1  Philad. Warriors 4  
      
FINAIS

Disputadas ó mellor de 7 encontros, nelas enfrontáronse os Philadelphia Warriors e os Baltimore Bullets. Os vencedores foron os Baltimore Bullets que gañaron as finais por 4 vitorias a 2, proclamándose dese xeito campións da BAA na súa segunta edición.

Estatísticas[editar | editar a fonte]

Max Zaslofsky foi nesta ocasión o líder de anotación da liga con 1.007 puntos anotados (21'0 por encontro), por diante de Joe Fulks con 949 puntos, quen non obstante tivo por segundo ano seguido a maior media de anotación, con 22'1 puntos por encontro. O terceiro posto na táboa de anotadores foi para Ed Sadowski con 910 puntos (19'4 por encontro).

Líderes[editar | editar a fonte]

As estatísticas de anotación, asistencias e porcentaxe de acertos, foron lideradas polos seguintes xogadores:

Categoría Xogador Equipo Valor
Líder de anotación Max Zaslofsky Chicago Stags 1.007
Líder de asistencias Howard Dallmar Philadelphia Warriors 120
Líder no porcentaxe de acerto en tiros de campo Bob Feerick Washington Capitols 34'4%
Líder no porcentaxe de acerto en tiros libres Bob Feerick Washington Capitols 78'8%

Equipos ideais[editar | editar a fonte]

Max Zaslofsky, Joe Fulks e Bob Feerick foron elixidos por segundo ano seguido dentro do primeiro quinteto ideal da BAA. Por outra banda, como curiosidade, Buddy Jeannette, o adestrador e base titular dos campións Baltimore Bullets foi ademais elixido no segundo quinteto ideal.

Primeiro quinteto ideal.
Posición Xogador Equipo
Base Max Zaslofsky Chicago Stags
Aleiro Howie Dallmar Philadelphia Warriors
Aleiro Joe Fulks Philadelphia Warriors
Aleiro Bob Feerick Washington Capitols
Pivote Ed Sadowski Boston Celtics
Segundo quinteto ideal.
Posición Xogador Equipo
Base Buddy Jeannette Baltimore Bullets
Base Carl Braun New York Knicks
Pivote Stan Miasek Chicago Stags
Base John Logan Saint Louis Bombers
Base Fred Scolari Washington Capitols

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]