Talking Heads

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Talking Heads Remain in Light band logo.svg
Talking Heads band1.jpg
Actuación en Toronto no ano 1978
Orixe Nova York, Flag of the United States.svg
Período 1974 - 1991
2002
Xénero(s) New Wave, art punk, post-punk, worldbeat
Selo(s) discográfico(s) Sire, Warner Music, EMI
Antigos membros David Byrne
Chris Frantz
Tina Weymouth
Jerry Harrison

Talking Heads foi unha banda de new wave estadounidense formada en 1974 en Nova York[1] e que estivo activa ate 1991. A banda estaba formada por David Byrne, Chris Frantz, Tina Weymouth e Jerry Harrison, aínda que outros músicos tamén fixeron aparicións nalgúns concertos ou álbums do grupo.

A maneira de facer música new wave de Talking Heads combinaba elementos dos xéneros punk rock, avant-garde, pop, funk, world music e art rock. O líder e compositor David Byrne contribuíu facendo letras esotéricas e fantásticas para as cancións, e gravou con distintos medios as súa actuacións e proxectos para demostrar o seu talento. O critico Stephen Thomas Erlewine describiu a Talking Heads coma "unha das bandas máis aclamadas dos anos 80 polos críticos, mentres que era dirixida para conseguir éxitos pop"[2]

No ano 2002, a banda foi introducida no Salón da Fama do Rock and Roll. Catro dos seus álbums apareceron na revista Rolling Stone no ano 2003, na lista dos "500 Mellores Álbums de Todos os Tempos". Tamén saíron na lista dos 100 mellores álbums que fixo Channel 4, onde aparecía un dos seus álbums, Fear of Music, no posto setenta e seis. O seu concerto-filme Stop Making Sense é un dos mellores exemplos de como é o seu xénero.

Historia[editar | editar a fonte]

1974-1977: primeiros anos[editar | editar a fonte]

Talking Heads na Horseshoe Tavern, Toronto en 1978

David Byrne, Chris Frantz e Tina Weymouth eran alumnos da Escola de deseño de Rhode Island en Providence, Rhode Island. Alí Byrne e Frantz formaron unha banda chamada "The Artistics" en 1974[3]. Weymouth era a moza de Frantz e a cotío transportaba á banda. O grupo disolveuse ao pasar un ano, e os tres mudáronse a Nova York, onde nun principio compartiron apartamento. Ao non atopar un baixista na cidade, Frantz animou a Weymouth para que aprendese a tocar o baixo escoitando álbums de Suzi Quatro[4]. A primeira actuación co nome de "Talking Heads" foi como teloneiros dos Ramones na sala CBGB o día 8 de xuño de 1975[1].

Nunha entrevista posterior, Weymouth explicou como escolleu o nome de Talking Heads: "Un amigo atopou o nome na Guía de televisión, que explicaba o termo usado polos estudios de televisión para describir a unha persoa falado de modo "todo o contenido, nada de acción.'"[5]

Mais tarde en 1975, o trio gravou uns demos para a CBS, pero a banda non foi escollida. En Marzo de 1977, engadiron a Jerry Harrison (guitarra, teclado, vocalista), antigo membro do grupo de Jonathan Richman, The Modern Lovers. O grupo medrou pronto, foi gañando seguidores e firmou contrato con Sire Records no ano 1977. O grupo sacou o seu primeiro single, "Love → Building on Fire" en Febreiro de ese mesmo ano.

O seu primeiro album Talking Heads: 77, que non incluía ese single, viu a luz pouco tempo despois.

1978-1982: Con Brian Eno[editar | editar a fonte]

Foi co seu segundo album More Songs About Buildings and Food(1978) cando a banda comezou a súa longa colaboración co produtor Brian Eno, quen xa traballara con Roxy Music, David Bowie e Robert Fripp; o titulo da canción de Eno de 1977 "King's Lead Hat" é un anagrama do nome da banda. O estilo inusual de Eno mesturabase ben co estilo da banda, e empezaron a explorar un novo campo de varios estilos musicales. Esta gravación tamén significou o comezo dunha longa relación co famoso estudio Compass Point Studios en Nassau, Bahamas. Ainda que "Psycho Killer", do album de debut, foi un exito menor, foi o album More Songs... co seu cover de Al Green's "Take Me to the River" o que fixo que Talking Heads se fixera unha banda coñecida pola xente.

A experimentación continuou co disco de 1979 Fear of Music, que coqueteaba co estilo máis obscuro do post-punk rock. O sinxelo "Life During Wartime" produced the catchphrase, "This ain't no party, this ain't no disco." 1980's Remain in Light, heavily influenced by the Afro-Beat of Nigerian bandleader Fela Kuti, to whose music Eno had introduced the band, explored African polyrhythms, foreshadowing Byrne's later interest in world music.

Reunión[editar | editar a fonte]

A banda interpretou "Life During Wartime", "Psycho Killer" e "Burning Down the House" xuntos os 18 de Marzo de 2002, na cerimonia de introdución no Rock and Roll Hall of Fame, a pesar de esto é pouco probable que se reúnan para dar un tour. David Byrne declarou: "Habia moito odio no ambiente. We did have a lot of bad blood go down. Esa é unha razón, a outra, é que estamos musicalmente moi alonxados."[6] Weymouth criticou a David Byrne, describíndoo coma "un home incapaz de recuperar unha amistade"[6] e que non lle garda afecto a Frantz, a Harrison nin a ela.[7]

Discografía[editar | editar a fonte]

Álbums de estudio[editar | editar a fonte]

Álbums ao vivo[editar | editar a fonte]

Influencias[editar | editar a fonte]

Talking Heads influiu a varios artistas, incluíndo a Kate Bush.[8] A banda Radiohead colleu o seu nome da cancions dos Talking Heads "Radio Head" do album de 1986 True Stories.[9][10]

Do seu concerto de Halloween de 1996, Phish fixo unha cover da canción Remain in Light na súa totalidade para o seu segundo set anual "musical costume."

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Talking Heads Rock and Roll Hall of Fame, revisada o 23 de novembro de 2008
  2. allmusic Talking Heads > Biography
  3. Gittins, Ian, Talking Heads: Once in a Lifetime : the Stories Behind Every Song, Hal Leonard Corporation, 2004, p.140 ISBN 0-634-08033-4, 9780634080333
  4. Tina Talks Heads, Tom Toms, and How to Succeed at Bass Without Really Trying Gregory Isola, Bass Player, retrieved November 23, 2008
  5. Weymouth, Tina (1992). In Sand in the Vaseline (p. 12) [CD liner notes]. New York: Sire Records Company
  6. 6,0 6,1 Blackman, Guy (2005-02-06). "Byrning down the house". The Age. http://www.theage.com.au/news/Music/Byrning-down-the-house/2005/02/04/1107476787488.html. Consultado o 3 October, 2009.
  7. http://www.bassplayer.com/article/tina-weymouth/mar-97/5958
  8. Gaffaweb - Kate Bush - REACHING OUT - MTV - Unedited
  9. about radiohead
  10. David Byrne interviews Thom Yorke for WIRED | Radiohead At Ease [In Rainbows]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • David Bowman, This Must Be the Place: The Adventures of Talking Heads in the Twentieth Century (New York: HarperCollins, 2001). ISBN 0-380-97846-6.
  • David Gans, Talking Heads (New York: Avon Books, 1985). ISBN 0-380-89954-X.
  • Krista Reese, The Name of This Book is Talking Heads (London: Proteus Books, 1982). ISBN 0-86276-057-7.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]