Organismo aeróbico

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A aerobiose é un proceso metabólico, tamén denominado respiración celular, que recorre á oxidación dos elementos nutritivos (glícidos ou graxa) para producir enerxía. Aínda que o termo é máis amplo, adoita aplicarse á capacidade dos microorganismos de crecer en presenza ou ausencia de osíxeno.

As necesidades de osíxeno dos microorganismos son variables e hainos que necesitan a presenza de osíxeno no ambiente para multiplicarse: microorganismos aeróbicos, e outros que poden crecer en ausencia de osíxeno: microorganismos anaeróbicos.

Hainos tamén que, precisando normalmente este elemento, poden adaptarse a súa ausencia e mante-lo metabolismo, ou os que, pola contra, crecendo habitualmente en ambientes sen osíxeno, poden crecer tamén con el presente. Son os chamados aerobios ou anaerobios facultativos.

Se non posúen esta capacidade de adaptación e só poden vivir en presenza ou en ausencia de osíxeno, denomínanse aerobios ou anaerobios obrigados, respectivamente.

A distinta concentración de osíxeno no medio no que crece o microorganismo dá lugar a ambientes aerobios (ricos en osíxeno), anaerobios (ausencia de osíxeno) ou microaerofílicos, cando está nunha concentración moi baixa.

Adaptación á presenza de osíxeno[editar | editar a fonte]

Cando a evolución biolóxica alcanzou a fotosíntese osixénica, mediante a cal se libera osíxeno ó ambiente, os seres vivos presentes adaptaron o seu metabolismo para aproveita-la enerxía da glicosa por oxidación, máis eficiente que a utilización anaerobia ou fermentación.

A teoría da endosimbiose propón que o antepasado común dos organismos eucariontes (dotados de células nucleadas) desenvolveu a capacidade de realiza-lo metabolismo aerobio mediante a integración dunha bacteria aerobia como orgánulo permanente, a mitocondria.