Mull

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Mull
Vista da illa
Vista de Tobermory
Datos
Capital Tobermory
País Reino Unido
Localización océano Atlántico
Arquipélago Hébridas
Linguas Ingles, gaélico escocés
Poboación (2001) 2.667 hab.
Superficie 875 km²
Densidade
Coordenadas 56°27′N 6°00′W / 56.450°N 6.000°W / 56.450; -6.000
Maior Altura 966 m. Ben More
Localización
Localización  da illa

A Illa de Mull (en gaélico escocés Muile) é a segunda maior illa do arquipélago das Hébridas Interiores, na costa occidental de Escocia.

É a cuarta maior illa de Escocia e é a cuarta maior illa que rodea Gran Bretaña (agás Irlanda). Ten unha área de 875 quilómetros cadrados.

A maioría dos seus case 2.000 habitantes vive en Tobermory, a vila principal, onde se atopa a única destilería. O seu relevo estivo determinado polas glaciacións.

Xeografía[editar | editar a fonte]

Mapa topográfico da illa de Mull.

Mull ten un litoral de 480 quilómetros e o seu clima está moderado pola Corrente do Golfo. O seu relevo está marcado polas glaciacións (glens). Ten un núcleo montañoso, sendo o maior pico da illa o Ben More, que alcanza os 966 msnm. Varias penínsulas, que son predominantemente páramos, radian desde o centro.

A península de Aros cara ao norte inclúe a cidade principal de Tobermory, que era o burgh ata 1973 cando se aboliron os burghs. Aquí vive a maioría das súas case 2.000 habitantes, cidade na que se atopa a única destilería. Outros asentamentos son Salguen e Calgary. O Ross of Mull queda ao suroeste e inclúe os pobos de Bunessan, Pennyghael, Uisken e Fionnphort. Lochbuie, Lochdon e Craignure quedan ao leste.

Numerosas illas quedan fóra da costa oeste de Mull entre elas Erraid, Iona e Ulva. Os illotes deshabitados son Eorsa, Gometra, Inch Kenneth, Little Colonsay, as illas Treshnish e Staffa coa súa famosa gruta de Fingal. A illa de Calve é unha illa deshabitada na baía de Tobermory.

Dous afastados faros de roca son tamén visibles desde o suroeste de Mull, Dubh Artach e Skerryvore. As Torran Rocks son unha gran baxío de arrecifes, illotes e skerries (afloramentos rochosos), de aproximadamente 15 km² de extensión, situados a 3 quilómetros cara ao suroeste, entre a península de Ross of Mull e Dubh Artach.

Historia[editar | editar a fonte]

É dabondo coñecido que Mull foi habitada pouco despois do final da última idade de xeo, ao redor de 6.000 aC. habitantes da Idade de Bronce construíron menhires, brochs, e un círculo de pedra, exemplos de túmulos funerarios, cistas, menhires, círculos de pedra, cerámica e coitelos proporcionaron probas convincentes.

Entre o ano 600 aC a 400 dC Idade de Ferro os habitantes construíron fortes de protección, Duns e crannogs. O primeiro período cristián comezou no século 6, o 563 AD é un punto fundamental xa que se cre que o cristianismo entrou na Gran Bretaña continental por San Columba, cando chegou de Irlanda para establecer un mosteiro na illa de Iona á beira da punta suroeste de Mull.

No século 14 Mull pasou a formar parte do Señorío das Illas. Despois do colapso do Señorío, en 1493 a illa foi tomada polo clan MacLean, e en 1681 polo clan Campbell.

En 1588 un dos buques da Armada española, o Florenica, que estaba ancorado en Tobermory Bay, e voado alí, segundo dise con 300.000 £ de ouro a bordo. En 1773, esta illa tamén foi visitado por Samuel Johnson e James Boswell, durante o seu famoso Tour das illas occidentais.

Durante a Highland Clearances nos séculos 18 e 19, a poboación pasou de 10.000 a menos de 4.000.

Mull conta con edificios históricos tales como o Castelo Duart e o Castelo Torosay, ambos abertos ao público desde Semana Santa ata setembro. O mausoleo de Lachlan Macquarie, gobernador de Nova Gales do Sur de 1809 a 1822, pódese atopar no pobo de Gruline na illa (Macquarie nacera na illa próxima de Ulva).