Mull
| Mull | |
|---|---|
| Vista da illa | |
 |
|
| Datos | |
| Capital | Tobermory |
| País | Reino Unido |
| Localización | océano Atlántico |
| Arquipélago | Hébridas |
| Linguas | Ingles, gaélico escocés |
| Poboación (2001) | 2.667 hab. |
| Superficie | 875 km² |
| Densidade | |
| Coordenadas | 56°27′N 6°00′W / 56.45°N 6°W |
| Maior Altura | 966 m. Ben More |
| Localización | |
 |
|
A Illa de Mull (en gaélico escocés Muile) é a segunda maior illa do arquipélago das Hébridas de Dentro, na costa occidental de Escocia.
É a cuarta maior illa de Escocia e é a cuarta maior illa que rodea Gran Bretaña (agás Irlanda). Ten unha área de 875 quilómetros cadrados.
A maioría dos seus case 2.000 habitantes vive en Tobermory, a vila principal, onde se atopa a única destilería. O seu relevo estivo determinado polas glaciacións.
Xeografía [editar]
Mull ten un litoral de 480 quilómetros e o seu clima está moderado pola Corrente do Golfo. O seu relevo está marcado polas glaciacións (glens). Ten un núcleo montañoso, sendo o maior pico da illa o Ben More, que alcanza os 966 msnm. Varias penínsulas, que son predominantemente páramos, radian desde o centro.
A península de Aros cara ao norte inclúe a cidade principal de Tobermory, que era o burgh ata 1973 cando se aboliron os burghs. Aquí vive a maioría das súas case 2.000 habitantes, cidade na que se atopa a única destilería. Outros asentamentos son Salguen e Calgary. O Ross of Mull queda ao suroeste e inclúe os pobos de Bunessan, Pennyghael, Uisken e Fionnphort. Lochbuie, Lochdon e Craignure quedan ao leste.
Numerosas illas quedan fóra da costa oeste de Mull entre elas Erraid, Iona e Ulva. Os illotes deshabitados son Eorsa, Gometra, Inch Kenneth, Little Colonsay, as illas Treshnish e Staffa coa súa famosa gruta de Fingal. A illa de Calve é unha illa deshabitada na baía de Tobermory.
Dous afastados faros de roca son tamén visibles desde o suroeste de Mull, Dubh Artach e Skerryvore. As Torran Rocks son unha gran baxío de arrecifes, illotes e skerries (afloramentos rochosos), de aproximadamente 15 km² de extensión, situados a 3 quilómetros cara ao suroeste, entre a península de Ross of Mull e Dubh Artach.
Historia [editar]
É dabondo coñecido que Mull foi habitada pouco despois do final da última idade de xeo, ao redor de 6.000 aC. habitantes da Idade de Bronce construíron menhires, brochs, e un círculo de pedra, exemplos de túmulos funerarios, cistas, menhires, círculos de pedra, cerámica e coitelos proporcionaron probas convincentes.
Entre o ano 600 aC a 400 dC Idade de Ferro os habitantes construíron fortes de protección, Duns e crannogs. O primeiro período cristián comezou no século 6, o 563 AD é un punto fundamental xa que se cre que o cristianismo entrou na Gran Bretaña continental por San Columba, cando chegou de Irlanda para establecer un mosteiro na illa de Iona á beira da punta suroeste de Mull.
No século 14 Mull pasou a formar parte do Señorío das Illas. Despois do colapso do Señorío, en 1493 a illa foi tomada polo clan MacLean, e en 1681 polo clan Campbell.
En 1588 un dos buques da Armada española, o Florenica, que estaba ancorado en Tobermory Bay, e voado alí, segundo dise con 300.000 £ de ouro a bordo. En 1773, esta illa tamén foi visitado por Samuel Johnson e James Boswell, durante o seu famoso Tour das illas occidentais.
Durante a Highland Clearances nos séculos 18 e 19, a poboación pasou de 10.000 a menos de 4.000.
Mull conta con edificios históricos tales como o Castelo Duart e o Castelo Torosay, ambos abertos ao público desde Semana Santa ata setembro. O mausoleo de Lachlan Macquarie, gobernador de Nova Gales do Sur de 1809 a 1822, pódese atopar no pobo de Gruline na illa (Macquarie nacera na illa próxima de Ulva).
