Luís II de Baviera

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Luís II de Baviera
Rei de Baviera
Ludwig II king of Bavaria.jpg
Luís II de Baviera
Reinado 10 de marzo de 1864
13 de xuño de 1886
Nome completo Ludwig Otto Frederik Wilhelm von Wittelsbach
Nacemento 25 de agosto de 1845
Palacio de Nymphenburg, Baviera
Falecemento 13 de xuño de 1886
(40 anos)
Lago de Starnberg, Baviera
Predecesor Maximiliano II de Baviera
Rexente Leopoldo de Baviera
Sucesor Otto I de Baviera
Casa Real Casa de Wittelsbach
Pai Maximiliano II de Baviera
Nai María de Prusia

Escudo de Luís II de Baviera
Ludwig II; Autograph.jpg

Luís II de Baviera, nado o 25 de agosto de 1845 en Múnic e finado o 13 de xuño de 1886 no lago de Würm, actualmente lago de Starnberg, preto de Schloss Berg, foi rei de Baviera de 1864 a 1886.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Luis e o seu irmán pequeno, Otto, durante a infancia.

Foi fillo do rei Maximiliano II de Baviera e da princesa María de Prusia. Debido á súa posición como herdeiro da coroa, foi consentido inusitadamente nalgúns aspectos, pero severamente controlado polos seus preceptores e suxeito a un estrito réxime de estudo e exercicios. Algúns dos seus biógrafos afirman que moitos aspectos do seu excéntrico comportamento poden explicarse pola presión de crecer na familia real.

Pese a todo, a súa mocidade tivo momentos felices, como as visitas ao castelo de Hohenschwangau e ao lago de Starnberg coa súa familia. Durante a adolescencia, Luís forxou unha estreita amizade coa súa axuda de campo, o aposto aristócrata Paul Maximilian Lamoral de Thurn e Taxis, membro dunha das familias máis ricas de Baviera. Os dous mozos cabalgaban xuntos, lían poesía en voz alta e representaban escenas das óperas románticas de Richard Wagner. A primeira vez que o novo príncipe Luís presenciou unha obra wagneriana foi o 25 de agosto de 1861, cando se representou ante el Lohengrin, e desde entón mostrou sempre un entusiasmo inusitado pola música de Wagner. A súa relación con Paul rompeuse cando este empezou a interesarse polas mulleres. Paralelamente, o príncipe iniciara unha amizade coa súa curmá, Isabel de Baviera, máis coñecida como Sissi. Ambos amaban a natureza e a poesía, e no seu mundo privado chamábanse «Aguia» (Luís) e «Cisne» (Isabel).

Reinado[editar | editar a fonte]

Luís II de Baviera.

Luís sucedeu ao seu pai, Maximiliano II de Baviera, no ano 1864, á idade de 18 anos, pasando a ser coñecido como Luís II de Baviera. Tivo sempre como ideal os reis absolutistas e quixo reconciliar aos Estados alemáns. Pronto xurdiron dous problemas: a expectativa, sempre frustrada, de procrear un herdeiro e as relacións con Prusia. Estaba comprometido coa princesa Sofía, a súa curmá, irmá menor de Sissi, pero logo de pospoñer o enlace varias veces, Luís anulou o compromiso e Sofía casouse ao pouco co duque de Alençon; posteriormente morrería nun incendio.

Malia a súa alianza con Austria contra Prusia na Guerra das Sete Semanas, aceptou un tratado de defensa mutua cos prusianos en 1867 logo de ser derrotado. Como consecuencia deste tratado, Baviera tivo que ser aliada de Prusia na guerra Franco-prusiana. Otto von Bismarck persuadiu a Luís da idea dun imperio alemán, co que a posibilidade de independencia de Baviera viuse reducida.

Desilusionado de gobernar na época en que lle tocou, Luís II foise retirando cada vez máis da capital constitucional, Múnic, en que debía residir un número mínimo de meses ao ano, cumprindo tan só o mínimo exixible, e facendo que os seus ministros dirixísense ao castelo de Neuschwanstein, onde residía habitualmente, para asinar as leis propostas por estes.

Malia que se insinuou unha relación amorosa entre Luís II e a emperatriz Sissi, hai pouco fundamento para considerala real. A súa amizade, con todo, si foi moi estreita, reforzada pola súa afección pola hípica, a música e a natureza.

Ao longo do seu reinado, coñecéronse varios namoramentos do rei con homes apostos, incluíndo ao principal cabalerizo da casa real, Richard Hornig, a estrela de teatro húngara José Kainz e o cortesán Alfons Weber. En 1869, comezou a levar un diario no que rexistraba os seus pensamentos privados e falaba de tentativas de suprimir os seus desexos sexuais e manterse fiel aos dogmas católicos. Os diarios orixinais do rei extraviáronse durante a Segunda guerra mundial, e todo o que queda hoxe son copias de escritos feitos antes da guerra. Estes escritos copiados do diario, xunto con cartas privadas e outros documentos persoais que sobreviviron, suxiren que Luís loitou contra a súa homosexualidade.[1]

Morte[editar | editar a fonte]

Cruz no lugar no que se encontrou o seu cadáver no lago de Starnberg.
Tumba de Luís II de Baviera na Igrexa de San Miguel de Múnic.

A vida excéntrica do rei e a súa personalidade melancólica conduciron ao ditame médico que o declarou, finalmente, incapacitado para gobernar (aínda que se suxeriu que esta non foi senón unha estrataxema familiar para arrebatarlle o trono). Pasou os seus últimos días baixo atención psiquiátrica. A súa morte tivo lugar no lago de Starnberg o 13 de xuño de 1886. Á tardiña, Luís pediu pasear polos arredores do lago co seu médico psiquiatra Gudden (quen lle había diagnosticado una esquizofrenia paranoide). Este aceptou de bo grado e mandou aos gardas que non lles seguisen, pois ultimamente Luís dera mostras de mellora que lle fixeron confiar. Os dous homes nunca volveron e foron atopados afogados dentro do lago ás 23.30 h. A morte xerou sospeitas sobre todos, pois, de feito, Luís era un gran nadador, e dise que foron dous homes os que "amablemente" acompañáronlle ata o lago.

Porén, outra versión da historia di que a propia construción de Neuschwanstein (onde acabou vivindo ao final da súa vida, supervisando a súa edificación) desmonta a suposta tolemia do gobernante, a cal non sería senón unha distorsión da súa figura a posteriori realizada polos que lle quixeron apartar do trono. A construción deste palacio, para a que o rei esixiu exclusivamente traballadores e materiais bávaros, sen apenas importacións estranxeiras, desenvolveu unha poderosa industria artesanal que fai que, neste momento, Baviera siga sendo un dos enclaves industriais máis poderosos de Alemaña.

No lugar da súa morte construíuse unha pequena capela na que se realiza unha cerimonia en recordo do rei cada 13 de xuño. O seu corpo foi enterrado na Igrexa de san Miguel en Múnic, e o seu corazón repousa na igrexa da Imaxe Milagrosa de Altötting, como mandaba a tradición dos reis bávaros.

Legado[editar | editar a fonte]

Castelos[editar | editar a fonte]

Envorcou as súas maiores enerxías en paraísos artificiais, deseñando e construíndo tres grandiosos castelos seguindo o estilo historicista imperante na época: Linderhof, Neuschwanstein e Herrenchiemsee. Nisto perpetuaba a tradición da súa familia, que construíra grandes avenidas en Múnic e castelos por toda Baviera. Contrariamente ao que se pensa, Luís II gastou a súa fortuna familiar para a construción destes castelos, sen arruinar as arcas do Estado. Na construción dos castelos foi asesorado polo deseñador de edificios Christian Jank.

As artes[editar | editar a fonte]

Foi o gran mecenas de Richard Wagner, ao que admiraba desde que era príncipe herdeiro. De feito, o rexeitamento do pobo e o goberno de Baviera aos Wagner (debido, entre outras cousas, ás súas continuas interferencias en política) sumíronlle na melancolía (Wagner acabou buscándose outro mecenas) e foron un factor determinante no seu alleamento da corte e das responsabilidades de gobernante. Din que se trataba probablemente do rei máis próximo aos contos de fadas: admiraba estes relatos desde a súa infancia. As súas narracións preferidas (e nas que se basearon os seus palacios) foron as lendas tradicionais alemás (Tristán e Isolda), e o seu propio retrato no momento da coroación (a cal reflicte a forma en que se presentou ante os bávaros) non andan moi lonxe da representación clásica dun príncipe azul. Segundo este punto de vista, Luís II, tamén chamado o Rei Tolo, desexaba vivir nun mundo de fantasía, e por iso é polo que buscase refuxio nos palacios que construíu. Impulsou a construción do Teatro do Festival de Bayreuth.

Bruckner dedicoulle a súa Sétima sinfonía, composta entre 1881 e 1883.


Notas[editar | editar a fonte]

  1. McIntosh, pp 155–158.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Luís II de Baviera

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Blunt, Wilfred; Petzet, Michael. The Dream King: Ludwig II of Bavaria. (1970) ISBN 0-241-11293-1, ISBN 0-14-003606-7.
  • von Burg, Katerina. Ludwig II of Bavaria. (1989) ISBN 1-870417-02-X.
  • Calore, Paola. Past and Present Castles of Bavaria. (1998) ISBN 1-84056-019-3.
  • Chapman-Huston, Desmond. Bavarian Fantasy: The Story of Ludwig II. (1955) (Much reprinted but not entirely reliable; the author died before completing the biography.)
  • Philippe Collas, Louis II de Bavière et Elisabeth d'Autriche, âmes sœurs, Éditions du Rocher, Paris/Monaco 2001) (ISBN 978 2 268 03884 1)
  • King, Greg. The Mad King: The Life and Times of Ludwig II of Bavaria. (1996) ISBN 1-55972-362-9.
  • McIntosh, Christopher. The Swan King: Ludwig II of Bavaria. (1982) ISBN 1-86064-892-4.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]