Díodo

Figura 1: Imaxe dun díodo, onde se amosa o cristal semicondutor (obxecti negro á esquerda).

Figura 2: Varios díodos semicondutores. Abaixo: Unha ponte de díodos. En moitos díodos, unha banda branca ou negra identifica o cátodo (o terminal polo cal a corrente convencional flúe cando o díodo está conducindo.

Figure 3: Estrutura dun díodo de tubo de vacío. O filamento pode estar sen protección ou, adoito (como se amosa aquí), incrustado e aillado.

En electrónica, un díodo é un compoñente electrónico que conduce a corrente eléctrica nunha única dirección. O termo adoita facer referencia a un díodo semicondutor, o tipo máis común actualmente. Este é unha peza cristalina de material semicondutor conectada a dous terminais eléctricos. Un díodo de tubo de vacío (pouco empregado actualmente agás nalgunhas tecnoloxías de alta potencia) é un tubo de vacío con dous electrodos: unha placa e un cátodo.

A función máis común dun díodo é permitirlle á corrente eléctrica pasar nunha dirección (coñecida coma o sentido directo) mentres bloquea a corrente na dirección oposta (a dirección inversa). Polo tanto, o díodo pódese ver coma unha versión electrónica dunha válvula sen retorno. Este comportamento unidireccional coñécese coma rectificación, e úsase para convertir corrente alterna en corrente continua, e para extraer a modulación dos sinais de radio nos receptores de radio.

Porén, os díodos poden ter un comportamento máis complexo do que esta simple acción interruptora, debido ás súas complexas características eléctricas non-lineais, que poden ser modificadas variando a construción da súa unión P-N. Estas explótanse en díodos de propósitos especiais que levan a cabo moitas funcións diferentes. Por exepmlo, empréganse díodos especializados para regular a voltaxe (díodo Zener), para axustar electrónicamente os receptores de radio e TV (dídod varactor), para xerar oscilacións de radiofrecuencia (díodo túnel) e para producir luz (díodo LED). Os díodos túnel teñen resistencia negativa, o que os fai útiles nalgúns tipos de circuítos.

Os díodos forn os primeiros dispositivos electrónicos semiconductores. O descubrimento das capacidades rectificadoras dos cristais foi levado a cabo polo físico alemán Ferdinand Braun en 1874. Os primeiros díodos semiconductores, chamados díodos de bigotes de gatos, desenvolvidos arredor de 1906, fixéronse de cirstais minerais tales coma a galena. Hoxe, case tódolos díodos están feitos de silicio, mais ás veces empréganse outros semicondutores coma o xermanio.