Amada García

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Amada García Rodríguez, nada en Mugardos o 7 de outubro de 1909 e finada en Ferrol o 27 de xaneiro de 1938, foi unha militante mugardesa do Partido Comunista durante a Segunda República Española, fusilada por militares franquistas.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Amada García era unha moza militante do Partido Comunista en Mugardos, preto de Ferrol. Activa na súa militancia, protagonizaba accións raramente asumidas por mulleres, o que provocaba escándalo nos sectores reaccionarios da sociedade.[1]

Golpe de estado e represión[editar | editar a fonte]

O acceso violento ao poder dos falanxistas e de militares fascistas protagonistas do golpe de estado liderado polo xeral Franco, no 1936, deu paso a un plan de represión en Galicia, de xeito duro e intenso na comarca de Ferrol. Centos de persoas morreron sen xuízo nin procedementos legais, por razóns políticas.[2]

Detención e fusilamento[editar | editar a fonte]

Amada foi detida estando embarazada, facendo que máis tarde o Consello de Guerra adiara a aplicación da sentenza de morte ata o nacemento do fillo, Gabriel. Á espera dese momento estivo confinada no Cárcere de Mulleres de Ferrol, logo, o 31 de outubro do 1937 no "Hospital de Caridade de Ferrol", onde pariu. 88 días despois, o 27 de xaneiro de 1938, foi conducida ao Castelo de San Felipe, unha prisión militar na marxe dereita da ríai de Ferrol. Alí foi executada por un pelotón de fusilamento xunto con outras sete persoas da mesma comarca: Juan José Teixeiro Leira, José María Montero Martínez, Ángel Roldos Gelpi e Antonio Eitor Cañiza de Mugardos, Ramón Rodríguez López e Jaime González Pérez de Ares e Germán López García de Cabanas.[3]

O consello de guerra que lle foi imposto tiña irregularidades, como declaracións falsas asinadas por testemuñas analfabetas e ameazas e multas ás testemuñas da defensa. Fontes orais dixeron que houbo un movemento de solidariedade entre os presos para evitar o fusilamento da moza mugardesa.

A súa filla maior converteuse en monxa, mentres que o seu bebé, Gabriel, entregado ao seu avó, foi criado posteriormente por Antonio Valerio Cabrail e Mercedes García Rodríguez. Unha irmá de Amada entrou ao Mosteiro de Eirís como monxa de clausura nas Carmelitas Descalzas, mentres que unha amiga da nai, María José Leira, abandonou Galicia logo de ser conmutada a súa pena de morte por ter unha bandeira comunista e ser fusilado o seu marido, un mestre de escola da comarca.

Amada García na memoria histórica de Galicia[editar | editar a fonte]

Acto de homenaxe ás víctimas do franquismo fusiladas no castelo de San Felipe, agosto de 2006.

Na actualidade o fillo de Amada, Gabriel, visita anualmente o muro no castelo onde fusilaron á súa nai, continuando a denuncia e difundindo o acontecido, ademais da falta de recoñecemento das institucións actuais para as vítimas do franquismo en Galicia.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Montserrat Villarino Pérez, Ofelia Rey Castelao, Rocío Sánchez Ameijeiras (ds.) 2008. En femenino, voces, miradas, territorios. Ed. Universidade de Santiago de Compostela, 459 pp. en línea
  2. Carlos Fernández. 1983. El alzamiento de 1936 en Galicia: datos para una historia de la Guerra Civil. Volumen 3 de Documentos para a historia contemporánea de Galicia. 3ª ed. Castro, 588 pp. ISBN 8474921295
  3. El País (12 de xullo de 2009). "El bebé republicano". http://www.elpais.com/articulo/Galicia/bebe/republicano/elpepiautgal/20090712elpgal_8/Tes. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]