Topacio

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Topacio
TopazUSGOV.jpg
Fórmula química: Al2SiO4(F,OH)2
Clase: Silicato
Subclase: Nesosilicato
Sistema cristalino: Ortorrómbico
Cor: Amarela, branca, incolora, azul ,verde, violeta, parda...
Brillo: De vítreo a mate
Dureza: 8
Fractura: Concoidea
Exfoliación: Perfecta segundo a base
Raia: Branca
Densidade: 3,5 - 3,6 g/cm³
Topacio incoloro, Minas Gerais, Brasil.
Topacio azul puído.
Sistema cristalino do topacio.

O topacio é un mineral silicatado de aluminio e flúor. Emprégase a miúdo como pedra preciosa e algunhas veces foi confundido co diamante: o chamado Diamante de Bragança, incluído como diamante na coroa portuguesa.

Etimoloxía[editar | editar a fonte]

O nome "topacio" deriva do grego topazos ("buscar"), que era o nome dunha illa no Mar Vermello, segundo Plinio o Vello, difícil de encontrar e da cal se sacaba unha pedra amarela (actualmente sabido que era olivina amarelada). Na Idade Media, o nome topacio era usado para calquera xema amarela, mais actualmente o nome aplícase tecnicamente ao mineral aquí descrito.

Comercialmente inténtanse vender algunhas variedades de cuarzo con denominación de topacio.

Propiedades[editar | editar a fonte]

Cristaliza no sistema ortorrómbico coa fórmula xeral Al2SiO4(OH, F)2, indicando o paréntese arredor de OH e F que a proporción entre fluoruros F e hidróxidos OH pode variar nun amplo rango, aínda que a súa suma sempre será constante.

A súa densidade é de 3,5 - 3,6 g/cm³.

A súa cor é normalmente marela-acastañada; podéndose encontrar tamén exemplares con tons de ocre, azul, violeta, vermello ou, incluso, incoloro. Ademais, pode ser variada facilmente con medios artificiais: aplicando raios gamma ou feixes de electróns conséguense tonalidades pardas ou lixeiramente verdosas e quecéndoo obtéñense tonalidades azuis ou arroibadas.

Aínda que na escala de Mohs lle corresponde dureza de 8, fractura facilmente, sendo difícil de traballar.

Variedades[editar | editar a fonte]

As distintas variedades distínguense pola cor, que varía segundo a presenza máis ou menos importante do flúor, podendo ser de moi diversas cores.

As máis estimadas son, o topacio imperial de cor alaranxada, o topacio oriental ou zafiro amarelo e o incoloro.[1]

Depósitos[editar | editar a fonte]

Atópase habitualmente en forma de cristais prismáticos crecidos en ocos que están unidos coa rocha troncal. Ademais existe unha variante masiva ou granulosa. Normalmente áchase acompañado de berilio, turmalina e apatito en rochas ácidas magmáticas como as permatitas. Tamén se encontra nos gneises.

Algunhas dos reservas máis importantes encóntranse en Brasil, República Checa, Saxonia, Noruega, Suecia, Xapón, México, Sri Lanka, Birmania, Paquistán e Estados Unidos.

Usos[editar | editar a fonte]

Algunhas variedades empréganse en xoiería e son moi estimadas polos coleccionistas e tamén se empregan na industria cerámica.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Topacio