Salò o le 120 giornate di Sodoma

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Salò o le 120 giornate di Sodoma
Ficha técnica
Título orixinal Salò o le 120 giornate di Sodoma
Director Pier Paolo Pasolini
Produtor Alberto Grimaldi
Guión Pier Paolo Pasolini
Sergio Citti
Baseado en Os 120 días de Sodoma do Marqués de Sade
Intérpretes Paolo Bonacelli
Giorgio Cataldi
Umberto Paolo Quintavalle
Aldo Valletti
Caterina Boratto
Elsa De Giorgi
Hélène Surgère
Sonia Saviange
Inès Pellegrini
Música Ennio Morricone
Fotografía Tonino Delli Colli
Montaxe Nino Bragli
Tatiana Casini Morigi
Enzo Ocone
Estudio Les Productions Artistes Associés
Distribuidora United Artists
Estrea Festival de París: 22 de novembro de 1975
Duración 116 minutos
145 minutos (corte orixinal)
Orixe Italia Italia
Flag of France.svg Francia
Xénero Drama
Recadación SEK 1 786 578

Salò o le 120 giornate di Sodoma é un filme franco-italiano escrito e dirixido por Pier Paolo Pasolini que foi estreado en 1975.[1][2] Está baseado no libro Os 120 días de Sodoma do Marqués de Sade. A historia está dividida en catro anacos, inspirados na Divina Comedia de Dante: o Anteinferno, o Círculo das Manías, o Círculo da Merda e o Círculo do Sangue. Contén varias referencias e diálogos extraídos do libro Zur Genealogie der Moral de Friedrich Nietzsche, do poema Os Cantos de Ezra Pound e de À la recherche du temps perdu de Marcel Proust. Foi o derradeiro filme de Pasolini xa que foi asasinado pouco despois da estrea de Salò. Por mor da representación de mozos menores sendo obxecto de violencia, sadismo, depravacións sexuais e asasinatos, o filme foi extremadamente controvertido dende a súa estrea, e segue a estar prohibido en moitos países.

A historia céntrase en catro ricos e libertinos fascistas despois da caída da Italia de Benito Mussolini en xullo de 1943. Os libertinos secuestran dezaoito rapaces e sométenos a catro meses de extrema violencia, sadismo e tortura sexual e mental. O filme explora os temas da corrupción política, do abuso do poder, do sadismo, da perversión, da sexualidade e do fascismo.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "C I N E B E A T S :: Pupi Avati". Cinebeats.blogsome.com. Consultado o 24 de febreiro de 2009. 
  2. "DVD Savant Review: The House with Laughing Windows". Dvdtalk.com. Consultado o 24 de febreiro de 2009. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]