Produción primaria

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A produción primaria é a produción de materia orgánica que realizan alqueles organismos que crean materia orgánica a partir de materia inorgánica a través dos procesos de fotosíntese ou quimiosíntese. A produción primaria é o punto de partida das cadeas tróficas e a repartición da enerxía.

A biomasa xerada primariamente utilízana os propios produtores para a obtención de enerxía ou para a construción das súas estruturas. Unha parte desa enerxía pasa aos consumidores primarios (aproximadamente un 10%), os chamados herbívoros ou fitófagos, que á súa vez reelaboran as moléculas para fabricar os seus propios compoñentes, polo que se chaman produtores secundarios, ou as degradan (catabolismo) para obteren enerxía. A enerxía esváese a medida que a materia orgánica circula polos distintos niveis da cadea trófica, á vez que os átomos volven formar moléculas inorgánicas como CO2 e NO3 (ión nitrato).

Produtores primarios[editar | editar a fonte]

A principal forma de produción primaria é a fotosíntese. A quimiosíntesis só ten importancia a escala local, onde se dan as concentracións de substancias minerais das que dependen.

Os principais produtores primarios son os vexetais, xa sexan a plantas, algas ou árbores, que cos compostos da súa contorna son capaces de converter a materia inorgánica en orgánica mediante procesos anabólicos.

Distribución[editar | editar a fonte]

A produción primaria é un parámetro do ecosistema que presenta unha distribución desigual no tempo e no espazo. O principal factor é a dispoñibilidade de enerxía solar, o que implica unha maior produción primaria canto máis próximo se atopa o organismo do ecuador. Os outros factores, de carácter limitante, son distintos nos océanos e nos continentes.

Factores limitantes[editar | editar a fonte]

Nos continentes o maior factor limitante é a dispoñibilidade de humidade no ambiente. Durante a estación seca as plantas herbáceas morren ou perden as partes verdes, conservando só raíces e talos ao nivel do solo ou subterráneos. As leñosas poden tamén suspender a súa actividade se non hai auga permanentemente ao alcance das súas raíces.

Nos océanos o principal factor limitante son os nutrientes minerais. A elevada dispoñibilidade de enerxía fai que os nutrientes se ciclen rapidamente, de xeito que se empobrecen as augas e se converten en verdadeiros desertos bióticos, con pouca biomasa. A maior produtividade dáse en mares fríos. Tamén, e especialmente, en rexións nas que se producen afloramentos, achegas de nutrientes á superficie por correntes ascendentes.