Prochlorococcus

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Prochlorococcus
Clasificación científica
Dominio: Bacteria
Filo: Cyanobacteria
Orde: Synechococcales
Familia: Synechococcaceae
Xénero: Prochlorococcus
Especie: P. marinus

Prochlorococcus é un xénero de cianobacterias oceánicas moi miúdas (0.6 µm) e cunha pigmentación por clorofila b, que é pouco habitual. Estas bacterias pertencen ao picoplancto fotosintético e son probablemente os organismos fotosintetizadores máis abundantes da Terra. Os microorganismos do xénero Prochlorococcus' están entre os principais produtores primarios do océano e responsables do 50% do osíxeno atmosférico[1]. A análise de 12 secuencias xenómicas desta especies mostran que hai 1100 xenes en común en tódalas liñas e que o tamaño medio do xenoma é de 2000 xenes[1]. Contrapóñase isto ao feito de que en algas eucariotas hai arredor de 10000 xenes[2].

Descuberta[editar | editar a fonte]

Malia que se tiñan dado varias análises anteriores onde se informaba de cianobacterias de pequeno tamaño con clorofila-b nos océanos[3][4], Prochlorococcus identifícaa no ano 1986[5] Sallie W. (Penny) Chisholm do Instituto Tecnolóxico de Massachusetts, Robert J. Olson do Woods Hole Oceanographic Institution e outros colaboradores do Mar dos Sargazos empregando a citometría de fluxo. O primeiro cultivo do Prochlorococcus fíxose primeiro no Mar dos Sargazos no 1988 e despois no Mar Mediterráneo. O nome de Prochlorococcus foi asignado por se pensar de primeiras que había unha relación co Prochloron e outras bacterias que conteñen ca clorofila-b, as que se designan como proclorófitos. Arestora sábese que os coñecidos como proclorófitos son parte, dentro do subgrupo das cianobacterias, de tres grupos de filoxenéticos separados.

A única especies descrita ata o de agora do xénero é Prochlorococcus marinus.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Munn, C. Marine Microbiology: ecology and applications Second Ed. Garland Science, 2011.
  2. Kettler GC, Martiny AC, Huang K, et al. (December 2007). "Patterns and Implications of Gene Gain and Loss in the Evolution of Prochlorococcus". PLoS Genetics 3 (12): e231. DOI:10.1371/journal.pgen.0030231. PMC 2151091. PMID 18159947. http://www.plosgenetics.org/article/info%3Adoi%2F10.1371%2Fjournal.pgen.0030231. 
  3. P. W. Johnson & J. M. Sieburth (1979). "Chroococcoid cyanobacteria in the sea: a ubiquitous and diverse phototrophic biomass". Limnology and Oceanography 24 (5): 928–935. DOI:10.4319/lo.1979.24.5.0928. 
  4. W. W. C. Gieskes & G. W. Kraay (1983). "Unknown chlorophyll a derivatives in the North Sea and the tropical Atlantic Ocean revealed by HPLC analysis". Limnology and Oceanography 28 (4): 757–766. DOI:10.4319/lo.1983.28.4.0757. 
  5. S. W. Chisholm, R. J. Olson, E. R. Zettler, J. Waterbury, R. Goericke & N. Welschmeyer (1988). "A novel free-living prochlorophyte occurs at high cell concentrations in the oceanic euphotic zone". Nature 334 (6180): 340–343. DOI:10.1038/334340a0. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]